ኢዮብ 3

3 ¹ከዚህ በኋላ ኢዮብ አፉን ከፍቶ የተወለደበትን ቀን ረገመ። ²እንዲህም አለ፤ ³“የተወለድሁበት ቀን ይጥፋ፤ እንዲህ ያለችውም ሌሊት፤ ‘ወንድ ልጅ ተፀነሰ።’ ⁴ያ ቀን ጨለማ ይሁን! በላይ ያለው እግዚአብሔር አይሻው፤ ብርሃንም አያብራበት። ⁵ጨለማና ድቅድቅ ጥላ ይውሰዱት፤ ደመና ይሸፍነው፤ የቀኑ ጨለማ ያስፈራው። ⁶ያች ሌሊት—ድቅድቅ ጨለማ ይያዛት፤ ከዓመቱ ቀናት መካከል ደስ አይበላት፤ በወራትም ቍጥር አትግባ። ⁷አዎን፣ ያች ሌሊት መካን ትሁን፤ የደስታም ጩኸት ወደ እርሷ አይግባ። ⁸ቀኖችን የሚረግሙ ይርገሙአት—ሌዋታንን ለማስነሣት የተዘጋጁ። ^a a v8 በጥንቱ ዓለም ባለሙያ ረጋሚዎች በመልካምና በመጥፎ ቀናት ላይ ሥልጣን አላቸው ተብሎ ይታመን ነበር። ⁹የንጋቷ ከዋክብት ይጨልሙ፤ ብርሃንን ተስፋ ታድርግ፣ ነገር ግን አታግኝ፤ የማለዳውንም የመጀመሪያ ጮራ ከቶ አታይ፤ ¹⁰የእናቴን ማኅፀን ደጆች ስላልዘጋች፤ መከራንም ከዓይኖቼ ስላልሰወረች ነው። ¹¹በተወለድሁ ጊዜ ለምን አልሞትሁም? ከማኅፀን ወጥቼስ ለምን ነፍሴ አልወጣችም? ¹²የተቀበሉኝ ጒልበቶች ለምን ነበሩ? የምጠባቸውስ ጡቶች ለምን ነበሩ? ^b b v12 በጥንቱ የቅርብ ምሥራቅ፣ አዲስ የተወለደን ሕፃን በዘመድ ጒልበት ላይ ማስቀመጥ ልጁን መቀበልን የሚያመለክት መደበኛ ድርጊት ነበር። ¹³አሁንስ በፀጥታ ተኝቼ በኖርሁ ነበር፤ አንቀላፍቼም ባረፍሁ ነበር፤ ¹⁴ለራሳቸው ፍርስራሽ ከሠሩ ከምድር ነገሥታትና አማካሪዎች ጋራ፤ ¹⁵ወይም ወርቅ ከነበራቸው፣ ቤቶቻቸውንም በብር ከሞሉ መሳፍንት ጋራ። ¹⁶ወይም እንደ ተቀበረ የሞተ ፅንስ ለምን አልሆንሁም? ብርሃንን ከቶ እንዳላዩ ሕፃናት? ¹⁷ክፉዎች ከመቈጣት የሚቀሩት በዚያ ነው፤ የደከሙትም የሚያርፉት በዚያ ነው። ¹⁸ምርኮኞች በአንድነት ያርፋሉ፤ የሚያስጨንቃቸውንም ድምፅ ከእንግዲህ አይሰሙም። ¹⁹ታናሹም ታላቁም በዚያ እኩል ናቸው፤ ባሪያውም ከጌታው ነፃ ወጥቷል። ²⁰ለተቸገረ ሰው ብርሃን፣ ለነፍሱ ለመረረውም ሕይወት ለምን ይሰጣል? ²¹ለማይመጣ ሞት ለሚናፍቁ፣ ከተደበቀ ሀብትም ይልቅ ለሚቈፍሩት፤ ²²መቃብርን ባገኙ ጊዜ በደስታ ለሚዘሉና ሐሤት ለሚያደርጉ? ²³መንገዱ ለተሰወረበት፣ እግዚአብሔርም በቅጥር ለከበበው ሰው ብርሃን ለምን ይሰጣል? ²⁴መቃተቴ ከእንጀራዬ በፊት ይመጣልና፤ ልቅሶዬም እንደ ውሃ ይፈስሳል። ²⁵የፈራሁት ነገር መጥቶብኛልና፤ የሰጋሁትም ደርሶብኛል። ²⁶ሰላም የለኝም፣ ፀጥታም የለኝም፣ ዕረፍትም የለኝም—ሁከት ብቻ ነው።”