Job 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹Hierna het Job sy mond oopgemaak en die dag van sy geboorte vervloek. ²Hy het gesê: ³“Laat die dag vergaan waarop ek gebore is, en die nag wat gesê het: ‘’n Seun is verwek.’ ⁴Daardie dag—laat dit duisternis wees! Mag God daarbo dit nie soek nie, en laat geen lig daarop skyn nie. ⁵Laat duisternis en diep skaduwee dit opeis; laat ’n wolk daaroor gaan lê; laat die swartheid van die dag dit verskrik. ⁶Daardie nag—laat dik duisternis dit gryp; laat dit nie juig onder die dae van die jaar nie, en laat dit nie onder die maande getel word nie. ⁷Ja, laat daardie nag onvrugbaar wees; laat geen vreugdekreet daarin kom nie. ⁸Laat dié wat dae vervloek, dit vervloek—dié wat gereed is om die Leviatan wakker te maak. ^a a v8 Daar is in die antieke wêreld geglo dat beroepsvervloekers mag oor gunstige en ongelukkige dae gehad het. ⁹Laat die sterre van sy daeraad donker wees; laat dit op lig hoop en niks vind nie, en laat dit nooit die eerste strale van die oggend sien nie, ¹⁰omdat dit nie die deure van my moeder se skoot toegemaak het nie, en nie ellende vir my oë weggesteek het nie. ¹¹Waarom het ek nie by my geboorte gesterf, uit die skoot gekom en my laaste asem uitgeblaas nie? ¹²Waarom was daar knieë om my te ontvang, of borste vir my om te drink? ^b b v12 In die antieke Nabye Ooste was dit ’n formele daad van aanvaarding van die kind om ’n pasgebore baba op ’n familielid se knieë te plaas. ¹³Want nou sou ek in stilte lê; ek sou slaap en rus, ¹⁴saam met konings en raadgewers van die aarde wat vir hulleself ruïnes gebou het, ¹⁵of saam met vorste wat goud gehad het, wat hulle huise met silwer gevul het. ¹⁶Of waarom was ek nie ’n begrawe doodgebore kind nie, soos babas wat nooit die lig gesien het nie? ¹⁷Daar hou die goddeloses op om te woed, en daar rus die vermoeides. ¹⁸Saam is die gevangenes op hulle gemak; hulle hoor nie meer die slawedrywer se stem nie. ¹⁹Die kleine en die grote is daar eenders, en die slaaf is vry van sy meester. ²⁰Waarom word lig gegee aan een in ellende, en lewe aan dié wat bitter van siel is, ²¹wat na die dood smag wat nie kom nie, en meer daarna grawe as na verborge skatte, ²²wat van vreugde opspring en bly is wanneer hulle die graf vind? ²³Waarom word lig gegee aan ’n man wie se weg verborge is, vir wie God omhein het? ²⁴Want my gesug kom voor my brood, en my gekerm stroom uit soos water. ²⁵Want die ding wat ek gevrees het, het oor my gekom, en wat ek bang voor was, het my ingehaal. ²⁶Ek het geen gemak nie, geen stilte nie, geen rus nie—net onrus.”