Elifas praat
Elifas begin saggies: Job het ander mense gesteun, dus behoort sy eie opregtheid sy hoop te wees. Dan kom die argument, dat die onskuldiges nooit omkom nie, en 'n naggesig wat fluister dat geen sterfling rein is voor sy Maker nie. Dit is troos met 'n beskuldiging daarin.
4 1Toe antwoord Elifas die Temaniet: 2“As iemand ’n woord met jou waag, sal jy moeg word? Tog, wie kan hom weerhou om te praat? 3Kyk, jy het baie mense onderrig, en jy het slap hande sterk gemaak. 4Jou woorde het dié wat struikel, opgerig, en jy het die knieë wat swik, sterk gemaak. 5Maar nou kom dit na jou toe, en jy is moeg; dit raak jou, en jy is ontsteld. 6Is jou vrees vir God nie jou vertroue nie, en die onberispelikheid van jou weë jou hoop? 7Dink nou na: wie het ooit omgekom terwyl hy onskuldig was? Waar is die opregtes ooit vernietig? 8Soos ek gesien het, dié wat onreg ploeg en moeilikheid saai, maai dieselfde. 9Deur die asem van God kom hulle om, en deur die geblaas van sy toorn word hulle verteer. 10Die gebrul van die leeu, die stem van die wrede leeu, die tande van die jong leeus—hulle is gebreek. 11Die sterk leeu kom om by gebrek aan prooi, en die welpies van die leeuwyfie word verstrooi. 12Nou is ’n woord in die geheim na my gebring; my oor het ’n gefluister daarvan opgevang. 13Te midde van onrustige gedagtes uit nagtelike visioene, wanneer ’n diep slaap op mense val, 14het vrees oor my gekom, en bewing, en dit het al my bene laat sidder. 15’n Gees het verby my gesig gegly; die hare op my liggaam het orent gestaan. 16Dit het stilgestaan, maar ek kon nie sy gestalte uitmaak nie. ’n Gedaante was voor my oë; daar was stilte, toe hoor ek ’n stem: 17‘Kan ’n sterfling regverdig wees voor God? Kan ’n mens rein wees voor sy Maker? a a v17 Elifas stel God voor as ’n verre regter voor wie geen sterfling kan staan nie — die register waarvan die drie vriende hulle nooit sal losmaak nie, en die voorstelling wat die boek se slothoofstukke ontmasker as een wat ons Vader nie ken nie. 18Kyk, hy stel geen vertroue in sy dienaars nie, en hy beskuldig sy engele van dwaling; 19hoeveel te meer dié wat in huise van klei woon, wie se fondament in die stof is, wat soos ’n mot verpletter word. 20Tussen oggend en aand word hulle verbrysel; onopgemerk kom hulle vir ewig om. 21Word hulle tentkoord nie binne-in hulle uitgeruk nie? Hulle sterf sonder dat hulle ooit wysheid verkry het.’” b b v21 Die beeld van die tentkoord stel die lewe voor as ’n tent: wanneer die koord uitgeruk word, stort die hele struktuur in duie en is dit weg.
