इयोब 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹तब तेमानी एलीपजले जवाफ दिए: ²“कसैले तिमीसँग कुरा गर्ने साहस गर्‍यो भने, के तिमी वाक्क हुन्छौ? तर बोल्नबाट को रोकिन सक्छ? ³हेर, तिमीले धेरैलाई सिकाएका छौ, र कमजोर हातहरूलाई बलियो पारेका छौ। ⁴तिम्रा वचनले ठेस लाग्नेलाई उठाएका छन्, र लर्खराउने घुँडाहरूलाई दरो पारेका छौ। ⁵तर अब यो तिमीमाथि आइपर्‍यो, र तिमी वाक्क भयौ; यसले तिमीलाई छुन्छ, र तिमी व्याकुल हुन्छौ। ⁶के परमेश्वरप्रतिको तिम्रो भय नै तिम्रो भरोसा होइन, र तिम्रो चालको निष्ठा नै तिम्रो आशा होइन? ⁷अब सम्झ: निर्दोष भएर कहिल्यै को नष्ट भयो? सोझा मानिसहरू कहिल्यै कहाँ नाश भए? ⁸मैले देखेअनुसार, अधर्म जोत्ने र कष्ट छर्नेहरूले त्यही कटनी गर्छन्। ⁹परमेश्वरको सासले तिनीहरू नष्ट हुन्छन्, र उहाँको क्रोधको झोँकाले तिनीहरू भस्म हुन्छन्। ¹⁰सिंहको गर्जन, क्रूर सिंहको आवाज, जवान सिंहहरूका दाँत—ती भाँचिन्छन्। ¹¹शिकारको अभावमा बलियो सिंह नष्ट हुन्छ, र सिंहिनीका डमरुवाहरू छरपस्ट हुन्छन्। ¹²अब गुप्त रूपमा एउटा वचन मकहाँ ल्याइयो; मेरो कानले त्यसको खासखुस सुन्यो। ¹³रातका दर्शनहरूबाट आउने विचलित विचारहरूका बीचमा, जब मानिसहरूमाथि गहिरो निद्रा पर्छ, ¹⁴ममाथि त्रास आयो, र कम्पन, र यसले मेरा सबै हाडहरू थरथर कमाइदियो। ¹⁵एउटा आत्मा मेरो अनुहारको छेउबाट सर्र गयो; मेरो शरीरका रौँ ठाडा भए। ¹⁶यो स्थिर उभियो, तर मैले यसको आकार छुट्ट्याउन सकिनँ। मेरा आँखाअगाडि एउटा रूप थियो; सन्नाटा छायो, त्यसपछि मैले एउटा आवाज सुनेँ: ¹⁷‘के नश्वर मानिस परमेश्वरको सामु धर्मी हुन सक्छ? के मानिस आफ्ना सृष्टिकर्ताको सामु शुद्ध हुन सक्छ? ^a a v17 एलीपजले परमेश्वरलाई एक टाढाका न्यायकर्ताको रूपमा प्रस्तुत गर्छन्, जसको सामु कुनै नश्वर मानिस खडा हुन सक्दैन—यही त्यो शैली हो जसबाट ती तीन मित्र कहिल्यै मुक्त हुँदैनन्, र यही त्यो चित्रण हो जसलाई पुस्तकका अन्तिम अध्यायहरूले हाम्रा पितालाई नचिनेको भनी उजागर गर्छन्। ¹⁸हेर, उहाँले आफ्ना सेवकहरूमाथि भरोसा गर्नुहुन्न, र आफ्ना दूतहरूलाई त्रुटिको दोष लगाउनुहुन्छ; ¹⁹माटाका घरहरूमा बस्नेहरूलाई झन् कति बढी, जसको जग धूलोमा छ, जो किराझैँ कुल्चिइन्छन्। ²⁰बिहान र बेलुकाको बीचमा तिनीहरू चूरचूर हुन्छन्; कसैले नदेखी, तिनीहरू सदाका लागि नष्ट हुन्छन्। ²¹के तिनीहरूभित्रको पालको डोरी उखेलिँदैन र? बुद्धि कहिल्यै नपाईकन तिनीहरू मर्छन्।’” ^b b v21 पालको डोरीको यो चित्रले जीवनलाई एउटा पालको रूपमा देखाउँछ: जब डोरी उखेलिन्छ, तब सिंगो संरचना ढल्छ र हराएर जान्छ।