யோபு 4

4 ¹அப்பொழுது தேமானியனாகிய எலிப்பாஸ் மறுமொழியாகச் சொன்னது: ²"ஒருவன் உன்னோடு ஒரு வார்த்தை சொல்லத் துணிந்தால், நீ சலிப்படைவாயோ? ஆனாலும் பேசாதிருக்க யாரால் முடியும்? ³இதோ, நீ அநேகருக்குப் போதித்திருக்கிறாய், தளர்ந்த கைகளைப் பலப்படுத்தியிருக்கிறாய். ⁴தடுமாறி விழுகிறவனை உன் வார்த்தைகள் தூக்கி நிறுத்தின, தள்ளாடுகிற முழங்கால்களை நீ உறுதிப்படுத்தினாய். ⁵ஆனால் இப்போது அது உன்மேல் வந்திருக்கிறது, நீ சலிப்படைகிறாய்; அது உன்னைத் தொட்டதும், நீ கலங்கிப்போகிறாய். ⁶தேவனுக்குப் பயந்து நடக்கும் உன் பயபக்தி உன் நம்பிக்கையல்லவோ, உன் வழிகளின் உத்தமம் உன் எதிர்பார்ப்பல்லவோ? ⁷இப்போது நினைத்துப் பார்: குற்றமற்றவனாயிருந்து மடிந்தவன் யார்? செம்மையானவர்கள் எங்கே அழிக்கப்பட்டார்கள்? ⁸நான் கண்டபடி, அநியாயத்தை உழுகிறவர்கள் தொல்லையை விதைத்து அதையே அறுக்கிறார்கள். ⁹தேவனுடைய சுவாசத்தால் அவர்கள் மடிகிறார்கள், அவருடைய கோபத்தின் வீச்சினால் அழிந்துபோகிறார்கள். ¹⁰சிங்கத்தின் கெர்ச்சிப்பும், கொடிய சிங்கத்தின் சத்தமும், பாலசிங்கங்களின் பற்களும்—அவை முறிக்கப்படுகின்றன. ¹¹இரையில்லாமையால் பலமுள்ள சிங்கம் மடிகிறது, பெண்சிங்கத்தின் குட்டிகள் சிதறடிக்கப்படுகின்றன. ¹²இப்போது இரகசியமாய் ஒரு வார்த்தை என்னிடம் கொண்டுவரப்பட்டது; அதன் மெல்லிய கிசுகிசுப்பை என் காது பிடித்துக்கொண்டது. ¹³இரவின் தரிசனங்களிலிருந்து எழுந்த கலக்கமான நினைவுகளின் நடுவே, மனிதர்மேல் ஆழ்ந்த நித்திரை இறங்கும் வேளையில், ¹⁴பயமும் நடுக்கமும் என்மேல் வந்தது, அது என் எலும்புகளையெல்லாம் அதிரச்செய்தது. ¹⁵ஓர் ஆவி என் முகத்தைக் கடந்து சென்றது; என் உடலின் மயிர் சிலிர்த்து நின்றது. ¹⁶அது அசையாமல் நின்றது, ஆனால் அதன் உருவத்தை என்னால் அறியமுடியவில்லை. ஒரு உருவம் என் கண்களுக்கு முன்பாக இருந்தது; அமைதி நிலவியது, பின்பு ஒரு சத்தம் கேட்டேன்: ¹⁷‘மனுஷன் தேவனுக்கு முன்பாக நீதிமானாயிருக்கக்கூடுமோ? மனிதன் தன்னை உண்டாக்கினவருக்கு முன்பாகச் சுத்தமாயிருக்கக்கூடுமோ? ^a a v17 எலிப்பாஸ் தேவனை, எந்த மனுஷனும் நிற்கமுடியாத தூரத்திலிருக்கும் நியாயாதிபதியாகச் சித்தரிக்கிறான் — இந்த மூன்று நண்பர்களும் தப்பிவிட முடியாத தொனி இதுவே; இந்தச் சித்தரிப்பு எங்கள் பிதாவை அறியாமையே என்று புத்தகத்தின் இறுதி அதிகாரங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. ¹⁸இதோ, அவர் தமது ஊழியர்களையும் நம்புகிறதில்லை, தமது தூதர்கள்மேலும் குற்றம் சுமத்துகிறார்; ¹⁹மண்வீடுகளில் குடியிருக்கிறவர்கள் இன்னும் எத்தனை அதிகம், அவர்களுடைய அஸ்திபாரம் மண்ணில் இருக்கிறதே, அந்துப்பூச்சியைப்போல் நசுக்கப்படுகிறார்களே. ²⁰காலைக்கும் மாலைக்கும் இடையில் அவர்கள் நொறுக்கப்படுகிறார்கள்; யாரும் கவனியாமல், என்றென்றைக்கும் மடிந்துபோகிறார்கள். ²¹அவர்களுக்குள்ளிருக்கும் கூடாரக்கயிறு பிடுங்கப்படுகிறதல்லவா? அவர்கள் ஞானத்தை அடையாமலே மரித்துப்போகிறார்கள்.’" ^b b v21 கூடாரக்கயிறு என்ற உருவகம் வாழ்க்கையை ஒரு கூடாரமாகச் சித்தரிக்கிறது: கயிறு பிடுங்கப்படும்போது, முழு அமைப்பும் சரிந்து மறைந்துபோகிறது.