ଆୟୁବ 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹ସେତେବେଳେ ତୈମନୀୟ ଇଲୀଫସ୍ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ²“କେହି ଯଦି ତୁମ୍ଭ ସହିତ କଥା କହିବାକୁ ସାହସ କରେ, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ କʼଣ କ୍ଳାନ୍ତ ହେବ? ତଥାପି କଥା ନ କହି କିଏ ରହିପାରେ? ³ଦେଖ, ତୁମ୍ଭେ ଅନେକଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଅଛ, ଆଉ ଦୁର୍ବଳ ହସ୍ତକୁ ସବଳ କରିଅଛ। ⁴ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ଝୁଣ୍ଟି ପଡ଼ୁଥିବା ଲୋକକୁ ଉଠାଇ ଅଛି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେ କମ୍ପିତ ଜାନୁକୁ ଦୃଢ଼ କରିଅଛ। ⁵ମାତ୍ର ଏବେ ତାହା ତୁମ୍ଭ ଉପରକୁ ଆସୁଅଛି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଉଅଛ; ତାହା ତୁମ୍ଭକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଅଛି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ଉଦ୍‌ବିଗ୍ନ ହେଉଅଛ। ⁶ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁମ୍ଭର ଭୟ କʼଣ ତୁମ୍ଭର ଭରସା ନୁହେଁ, ପୁଣି ତୁମ୍ଭ ପଥର ସରଳତା ତୁମ୍ଭର ପ୍ରତ୍ୟାଶା ନୁହେଁ? ⁷ଏବେ ସ୍ମରଣ କର: ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋଇ କିଏ କେବେ ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଅଛି? ସରଳ ଲୋକମାନେ କେଉଁଠାରେ କେବେ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଅଛନ୍ତି? ⁸ମୁଁ ଯେପରି ଦେଖିଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅଧର୍ମ ହଳ କରନ୍ତି ଓ କ୍ଲେଶ ବୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହା ହିଁ କାଟନ୍ତି। ⁹ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ନିଃଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ସେମାନେ ବିନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ତାହାଙ୍କ କ୍ରୋଧର ପ୍ରବଳ ବାୟୁ ଦ୍ଵାରା ସେମାନେ ସଂହାର ହୁଅନ୍ତି। ¹⁰ସିଂହର ଗର୍ଜ୍ଜନ, ଭୟଙ୍କର ସିଂହର ରବ, ଯୁବା ସିଂହମାନଙ୍କ ଦନ୍ତ—ସେସବୁ ଭଗ୍ନ ହୁଏ। ¹¹ଶିକାର ଅଭାବରୁ ବଳବାନ ସିଂହ ବିନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଆଉ ସିଂହୀର ଛୁଆମାନେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ¹²ଏବେ ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟ ଗୋପନରେ ମୋʼ ନିକଟକୁ ଅଣାଗଲା; ମୋହର କର୍ଣ୍ଣ ତହିଁର ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲା। ¹³ରାତ୍ରିର ଦର୍ଶନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ୟାକୁଳ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଗାଢ଼ ନିଦ୍ରା ପଡ଼େ, ¹⁴ସେତେବେଳେ ମୋʼ ଉପରେ ଭୟ ଆସିଲା, ପୁଣି କମ୍ପ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଆଉ ତାହା ମୋହର ସମସ୍ତ ଅସ୍ଥିକୁ କମ୍ପିତ କଲା। ¹⁵ଗୋଟିଏ ଆତ୍ମା ମୋʼ ମୁଖ ସମ୍ମୁଖ ଦେଇ ଚାଲିଗଲା; ମୋʼ ଶରୀରର ଲୋମ ଠିଆ ହୋଇଗଲା। ¹⁶ତାହା ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଲା, ମାତ୍ର ମୁଁ ତାହାର ଆକାର ବୁଝି ପାରିଲି ନାହିଁ। ମୋହର ଚକ୍ଷୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଗୋଟିଏ ମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲା; ନୀରବତା ଥିଲା, ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ସ୍ଵର ଶୁଣିଲି, ¹⁷‘ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ କʼଣ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଧାର୍ମିକ ହୋଇ ପାରେ? ମନୁଷ୍ୟ କʼଣ ଆପଣା ନିର୍ମାଣକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶୁଚି ହୋଇ ପାରେ? ^a a v17 ଇଲୀଫସ୍ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଏକ ଦୂରସ୍ଥ ବିଚାରକର୍ତ୍ତା ରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କୌଣସି ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଠିଆ ହୋଇ ପାରେ ନାହିଁ—ଏହା ସେହି ଭାବଭଙ୍ଗୀ, ଯହିଁରୁ ତିନି ବନ୍ଧୁ କେବେ ମୁକ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ, ଆଉ ଏହି ଭାବଭଙ୍ଗୀକୁ ଏହି ପୁସ୍ତକର ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟସମୂହ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ନ ଜାଣିବା ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କରେ। ¹⁸ଦେଖ, ସେ ଆପଣା ଦାସମାନଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଆଉ ଆପଣା ଦୂତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୋଷାରୋପ କରନ୍ତି; ¹⁹ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ତିକାନିର୍ମିତ ଗୃହରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଭିତ୍ତିମୂଳ ଧୂଳିରେ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ପତଙ୍ଗ ତୁଲ୍ୟ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଉ କʼଣ କହିବାକୁ ହେବ। ²⁰ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଭଗ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; କେହି ଅବଧାନ ନ କରୁ କରୁ ସେମାନେ ଅନନ୍ତକାଳ ନିମନ୍ତେ ବିନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ²¹ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ତମ୍ବୁ-ରଜ୍ଜୁ କʼଣ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ? ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ ନ ହୋଇ ମରନ୍ତି।’” ^b b v21 ତମ୍ବୁ-ରଜ୍ଜୁର ଏହି ଚିତ୍ର ଜୀବନକୁ ଗୋଟିଏ ତମ୍ବୁ ରୂପେ ଦେଖାଏ: ଯେତେବେଳେ ରଜ୍ଜୁ ଉପୁଡ଼ି ଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଠନ ଭୂମିସାତ୍ ହୋଇ ଲୋପ ପାଇଯାଏ।