Μιλάει ο Ελιφάζ
Ο Ελιφάζ αρχίζει ήπια: ο Ιώβ έχει στηρίξει άλλους, άρα η δική του ακεραιότητα θα έπρεπε να είναι η ελπίδα του. Έπειτα έρχεται το επιχείρημα, ότι οι αθώοι ποτέ δεν χάνονται, και ένα νυχτερινό όραμα που ψιθυρίζει ότι κανένας θνητός δεν είναι καθαρός μπροστά στον Πλάστη του. Είναι παρηγοριά με μια κατηγορία μέσα της.
4 1Τότε ο Ελιφάζ ο Θαιμανίτης απάντησε: 2«Αν κάποιος τολμήσει να σου πει έναν λόγο, θα κουραστείς; Όμως ποιος μπορεί να συγκρατηθεί από το να μιλήσει; 3Κοίτα, εσύ δίδαξες πολλούς, κι ενίσχυσες τα αδύναμα χέρια. 4Τα λόγια σου σήκωσαν αυτόν που σκόνταφτε, κι εσύ στερέωσες τα γόνατα που λύγιζαν. 5Μα τώρα έρχεται σ’ εσένα, και κουράζεσαι· σε αγγίζει, και ταράζεσαι. 6Δεν είναι ο φόβος σου προς τον Θεό η πεποίθησή σου, κι η ακεραιότητα των δρόμων σου η ελπίδα σου; 7Θυμήσου τώρα: ποιος, όντας αθώος, χάθηκε ποτέ; Πού αφανίστηκαν ποτέ οι έντιμοι; 8Όπως έχω δει, όσοι οργώνουν την αδικία και σπέρνουν τα βάσανα, τα ίδια θερίζουν. 9Με την πνοή του Θεού χάνονται, και με το φύσημα της οργής του αφανίζονται. 10Ο βρυχηθμός του λιονταριού, η φωνή του άγριου λιονταριού, τα δόντια των νεαρών λιονταριών — αυτά συντρίβονται. 11Το δυνατό λιοντάρι χάνεται από έλλειψη θηράματος, και τα μικρά της λέαινας σκορπίζονται. 12Κάποτε μου ήρθε ένας λόγος κρυφά· το αυτί μου έπιασε έναν ψίθυρό του. 13Μέσα σε ταραγμένες σκέψεις από νυχτερινά οράματα, όταν βαθύς ύπνος πέφτει πάνω στους ανθρώπους, 14με κυρίεψε τρόμος, και τρεμούλα, κι έκανε όλα μου τα κόκαλα να τρέμουν. 15Ένα πνεύμα πέρασε μπροστά από το πρόσωπό μου· οι τρίχες του σώματός μου σηκώθηκαν ορθές. 16Στάθηκε ακίνητο, μα δεν μπορούσα να διακρίνω τη μορφή του. Μια μορφή ήταν μπροστά στα μάτια μου· έγινε σιωπή, κι έπειτα άκουσα μια φωνή: 17“Μπορεί ένας θνητός να είναι δίκαιος μπροστά στον Θεό; Μπορεί ένας άνθρωπος να είναι καθαρός μπροστά στον Πλάστη του; a a v17 Ο Ελιφάζ παρουσιάζει τον Θεό σαν έναν μακρινό κριτή μπροστά στον οποίο κανένας θνητός δεν μπορεί να σταθεί — το ύφος από το οποίο οι τρεις φίλοι δεν θα ελευθερωθούν ποτέ, και η παρουσίαση που τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου αποκαλύπτουν ως άγνοια του Πατέρα μας. 18Κοίτα, δεν εμπιστεύεται τους υπηρέτες του, και κατηγορεί τους αγγέλους του για σφάλμα· 19πόσο μάλλον εκείνους που κατοικούν σε σπίτια από πηλό, που το θεμέλιό τους βρίσκεται στο χώμα, που συντρίβονται σαν τον σκόρο. 20Ανάμεσα στο πρωί και στο βράδυ γίνονται κομμάτια· χωρίς να το προσέξει κανείς, χάνονται για πάντα. 21Δεν τραβιέται το σκοινί της σκηνής τους μέσα τους; Πεθαίνουν χωρίς ποτέ να αποκτήσουν σοφία”». b b v21 Η εικόνα του σκοινιού της σκηνής παρουσιάζει τη ζωή σαν μια σκηνή: όταν τραβηχτεί το σκοινί, ολόκληρη η κατασκευή καταρρέει και χάνεται.
