Elifaz Konuşuyor

Elifaz yumuşak başlıyor: Eyüp başkalarını ayakta tuttu, öyleyse kendi dürüstlüğü umudu olmalı. Sonra sav geliyor: suçsuzlar asla yok olmaz; bir de gece görümü, hiçbir ölümlünün kendisini Yaratan'ın önünde temiz olmadığını fısıldıyor. İçinde bir suçlama taşıyan bir teselli.

Bölüm 4.

Temanlı Elifaz şöyle yanıtladı: «Biri sana bir söz söylemeye kalksa, usanır mısın? Ama konuşmadan kim kendini tutabilir? İşte, birçok kişiye öğüt verdin, güçsüz elleri güçlendirdin. Sözlerin tökezleyeni ayağa kaldırdı, çöken dizleri pekiştirdin. Ama şimdi sıra sana geldi, yılıyorsun; sana dokununca dehşete düşüyorsun. Tanrı korkun senin güvencen, yollarının dürüstlüğü umudun değil mi? Şimdi anımsa: Suçsuz olup da yok olan kim var? Doğru kişiler nerede yok edildi? Gördüğüm kadarıyla, kötülüğü sürüp bela ekenler aynısını biçer. Tanrı'nın soluğuyla yok olurlar, öfkesinin esintisiyle tükenirler. Aslanın kükremesi, azgın aslanın sesi, genç aslanların dişleri —kırıldı. Güçlü aslan av bulamadığından telef olur, dişi aslanın yavruları darmadağın olur. Bana gizlice bir söz ulaştırıldı, kulağım onun bir fısıltısını yakaladı. Gecenin görümlerinden gelen tedirgin düşünceler arasında, insanların üzerine derin uyku çökerken, beni korku ve titreme sardı, bütün kemiklerimi sarstı. Bir ruh yüzümün önünden süzülüp geçti; bedenimdeki tüyler diken diken oldu. Durdu, ama şeklini seçemedim. Gözlerimin önünde bir suret vardı; bir sessizlik oldu, sonra bir ses işittim: ‹Ölümlü biri Tanrı'nın önünde doğru olabilir mi? İnsan Yaratıcısı'nın önünde saf olabilir mi? ^a İşte, O kullarına güvenmez, meleklerini hatayla suçlar; Ya temeli toprakta olan, kil evlerde oturanlar, güve gibi ezilenler kim bilir ne olacak? Sabahla akşam arasında paramparça olurlar; kimse farkına varmadan sonsuza dek yok olurlar. İçlerindeki çadır ipi çekilip alınmıyor mu? Bilgeliğe hiç kavuşamadan ölürler.›» ^b