ڇپيل
ڪتاب

الفيز ڳالهائي ٿو

اليفز نرميءَ سان شروع ڪري ٿو: ايوب ٻين کي سنڀاليو آهي، تنهنڪري سندس پنهنجي سچائي ئي سندس اميد هجڻ گهرجي. پوءِ دليل اچي ٿو، تہ بيگناهہ ڪڏهن ناس نٿا ٿين، ۽ رات جو هڪ رويا جيڪا سرگوشي ڪري ٿي تہ ڪو بہ فاني پنهنجي خالق اڳيان پاڪ ناهي. اها اهڙي تسلي آهي جنهن اندر الزام لڪل آهي.

باب 4.

پوءِ تيماني الفيز وراڻيو تہ ”جيڪڏهن ڪو تو سان ڪا ڳالهہ ڪرڻ جي همت ڪري، تہ ڇا تون ٿڪجي پوندين؟ پر ڳالهائڻ کان ڪير پاڻ کي روڪي سگھي ٿو؟ ڏس، تو گھڻن کي سيکاريو آهي، ۽ ڪمزور هٿن کي مضبوط ڪيو آهي. تنهنجين ڳالهين ٿاٻڙندڙ کي اٿاريو آهي، ۽ تو ڏڪندڙ ڳوڏن کي مضبوط ڪيو آهي. پر هاڻي جڏهن اها تو تي اچي ٿي، تڏهن تون ٿڪجي پيو آهين؛ جڏهن تو کي ڇهي ٿي، تڏهن تون ڊڄي ويو آهين. ڇا خدا جو خوف تنهنجو ڀروسو ناهي، ۽ تنهنجي واٽن جي سڌائي تنهنجي اميد ناهي؟ هاڻي ياد ڪر: ڪهڙو بي گناهہ ڪڏهن ناس ٿيو آهي؟ سڌا ڪٿي برباد ڪيا ويا آهن؟ جيئن مون ڏٺو آهي، جيڪي بدڪاريءَ جي ٻنيءَ ۾ هر هلائين ٿا ۽ ڏک پوکين ٿا، سي ساڳيو ئي لڻين ٿا. خدا جي ساھ سان اهي ناس ٿين ٿا، ۽ سندس ڪاوڙ جي ڦوڪ سان ساڙجي وڃن ٿا. شينهن جي گجگوڙ، ڪاوڙيل شينهن جو آواز، جوان شينهن جا ڏند—اهي ڀڳا آهن. زورآور شينهن شڪار نہ هجڻ ڪري ناس ٿي وڃي ٿو، ۽ شينهڻ جا ٻچا ڇڙوڇڙ ٿي وڃن ٿا. هاڻي مون وٽ ڳجھي ريت هڪ ڳالهہ آندي وئي؛ منهنجي ڪن ان جي سرٻاٽ ٻڌي. رات جي رويائن جي پريشان ڪندڙ خيالن ۾، جڏهن ماڻهن تي گھري ننڊ پوي ٿي، مون تي ڊپ ۽ ڏڪڻي اچي وئي، ۽ منهنجا سڀ هڏا ڏڪڻ لڳا. هڪ روح منهنجي منهن جي اڳيان لنگھي ويو؛ منهنجي بدن جا وار بيھي رهيا. اهو بيھي رهيو، پر مان ان جي صورت سڃاڻي نہ سگھيس. هڪ شڪل منهنجين اکين اڳيان هئي؛ خاموشي هئي، پوءِ مون هڪ آواز ٻڌو تہ ’ڇا فاني انسان خدا آڏو سچار ٿي سگھي ٿو؟ ڇا ماڻهو پنهنجي خالق آڏو پاڪ ٿي سگھي ٿو؟ a a v17 الفيز خدا کي هڪ پري جي منصف طور پيش ڪري ٿو، جنهن آڏو ڪو فاني بيھي نہ ٿو سگھي — اها ئي سوچ آهي جنهن مان ٽيئي دوست ڪڏهن بہ نڪري نہ سگھندا، ۽ ڪتاب جا آخري باب ظاهر ڪن ٿا تہ اها اسان جي پيءُ کي نہ سڃاڻڻ آهي. ڏس، هو پنهنجن نوڪرن تي ڀروسو نہ ٿو رکي، ۽ پنهنجن ملائڪن تي ڀل جو الزام ٿو مڙهي؛ تہ پوءِ انهن جو ڇا چوڻ جيڪي مٽيءَ جي گھرن ۾ رهن ٿا، جن جو بنياد خاڪ ۾ آهي، جيڪي پتنگ وانگر چيڀاٽيا وڃن ٿا. صبح ۽ شام جي وچ ۾ اهي چڪناچور ٿين ٿا؛ ڪنهن جي ڌيان ۾ اچڻ کانسواءِ هميشہ لاءِ ناس ٿي وڃن ٿا. ڇا انهن جي خيمي جي ڏور انهن اندر ئي ڇڪي نہ ورتي وئي آهي؟ اهي ڏاهپ حاصل ڪرڻ کانسواءِ مري وڃن ٿا.‘“ b b v21 خيمي جي ڏور جو مثال زندگيءَ کي خيمي سان ڀيٽي ٿو: جڏهن ڏور ڇڪي ورتي وڃي ٿي، تڏهن سڄو ڍانچو ڪري پوي ٿو ۽ ختم ٿي وڃي ٿو.