الفيز ڳالهائي ٿو
اليفز نرميءَ سان شروع ڪري ٿو: ايوب ٻين کي سنڀاليو آهي، تنهنڪري سندس پنهنجي سچائي ئي سندس اميد هجڻ گهرجي. پوءِ دليل اچي ٿو، تہ بيگناهہ ڪڏهن ناس نٿا ٿين، ۽ رات جو هڪ رويا جيڪا سرگوشي ڪري ٿي تہ ڪو بہ فاني پنهنجي خالق اڳيان پاڪ ناهي. اها اهڙي تسلي آهي جنهن اندر الزام لڪل آهي.
4 1پوءِ تيماني الفيز وراڻيو تہ 2”جيڪڏهن ڪو تو سان ڪا ڳالهہ ڪرڻ جي همت ڪري، تہ ڇا تون ٿڪجي پوندين؟ پر ڳالهائڻ کان ڪير پاڻ کي روڪي سگھي ٿو؟ 3ڏس، تو گھڻن کي سيکاريو آهي، ۽ ڪمزور هٿن کي مضبوط ڪيو آهي. 4تنهنجين ڳالهين ٿاٻڙندڙ کي اٿاريو آهي، ۽ تو ڏڪندڙ ڳوڏن کي مضبوط ڪيو آهي. 5پر هاڻي جڏهن اها تو تي اچي ٿي، تڏهن تون ٿڪجي پيو آهين؛ جڏهن تو کي ڇهي ٿي، تڏهن تون ڊڄي ويو آهين. 6ڇا خدا جو خوف تنهنجو ڀروسو ناهي، ۽ تنهنجي واٽن جي سڌائي تنهنجي اميد ناهي؟ 7هاڻي ياد ڪر: ڪهڙو بي گناهہ ڪڏهن ناس ٿيو آهي؟ سڌا ڪٿي برباد ڪيا ويا آهن؟ 8جيئن مون ڏٺو آهي، جيڪي بدڪاريءَ جي ٻنيءَ ۾ هر هلائين ٿا ۽ ڏک پوکين ٿا، سي ساڳيو ئي لڻين ٿا. 9خدا جي ساھ سان اهي ناس ٿين ٿا، ۽ سندس ڪاوڙ جي ڦوڪ سان ساڙجي وڃن ٿا. 10شينهن جي گجگوڙ، ڪاوڙيل شينهن جو آواز، جوان شينهن جا ڏند—اهي ڀڳا آهن. 11زورآور شينهن شڪار نہ هجڻ ڪري ناس ٿي وڃي ٿو، ۽ شينهڻ جا ٻچا ڇڙوڇڙ ٿي وڃن ٿا. 12هاڻي مون وٽ ڳجھي ريت هڪ ڳالهہ آندي وئي؛ منهنجي ڪن ان جي سرٻاٽ ٻڌي. 13رات جي رويائن جي پريشان ڪندڙ خيالن ۾، جڏهن ماڻهن تي گھري ننڊ پوي ٿي، 14مون تي ڊپ ۽ ڏڪڻي اچي وئي، ۽ منهنجا سڀ هڏا ڏڪڻ لڳا. 15هڪ روح منهنجي منهن جي اڳيان لنگھي ويو؛ منهنجي بدن جا وار بيھي رهيا. 16اهو بيھي رهيو، پر مان ان جي صورت سڃاڻي نہ سگھيس. هڪ شڪل منهنجين اکين اڳيان هئي؛ خاموشي هئي، پوءِ مون هڪ آواز ٻڌو تہ 17’ڇا فاني انسان خدا آڏو سچار ٿي سگھي ٿو؟ ڇا ماڻهو پنهنجي خالق آڏو پاڪ ٿي سگھي ٿو؟ a a v17 الفيز خدا کي هڪ پري جي منصف طور پيش ڪري ٿو، جنهن آڏو ڪو فاني بيھي نہ ٿو سگھي — اها ئي سوچ آهي جنهن مان ٽيئي دوست ڪڏهن بہ نڪري نہ سگھندا، ۽ ڪتاب جا آخري باب ظاهر ڪن ٿا تہ اها اسان جي پيءُ کي نہ سڃاڻڻ آهي. 18ڏس، هو پنهنجن نوڪرن تي ڀروسو نہ ٿو رکي، ۽ پنهنجن ملائڪن تي ڀل جو الزام ٿو مڙهي؛ 19تہ پوءِ انهن جو ڇا چوڻ جيڪي مٽيءَ جي گھرن ۾ رهن ٿا، جن جو بنياد خاڪ ۾ آهي، جيڪي پتنگ وانگر چيڀاٽيا وڃن ٿا. 20صبح ۽ شام جي وچ ۾ اهي چڪناچور ٿين ٿا؛ ڪنهن جي ڌيان ۾ اچڻ کانسواءِ هميشہ لاءِ ناس ٿي وڃن ٿا. 21ڇا انهن جي خيمي جي ڏور انهن اندر ئي ڇڪي نہ ورتي وئي آهي؟ اهي ڏاهپ حاصل ڪرڻ کانسواءِ مري وڃن ٿا.‘“ b b v21 خيمي جي ڏور جو مثال زندگيءَ کي خيمي سان ڀيٽي ٿو: جڏهن ڏور ڇڪي ورتي وڃي ٿي، تڏهن سڄو ڍانچو ڪري پوي ٿو ۽ ختم ٿي وڃي ٿو.