خدا ڏانهن موٽو ۽ اصلاح قبول ڪريو
اليفز ايوب کي زور ڏئي ٿو تہ پنهنجو مقدمو خدا وٽ کڻي وڃي، جيڪو هيٺين کي مٿي کڻي ٿو ۽ چالاڪن کي ڦاسائي ٿو. هو ڏک کي اهڙي تربيت سڏي ٿو جنهن کي ڀليڪار چوڻ گهرجي، ۽ ڏڪار، جنگ ۽ بدناميءَ کان ڇوٽڪاري ۽ پڪي پيريءَ جو واعدو ڪري ٿو. هڪ اهڙي معاملي بابت پُراعتماد صلاح جنهن کي هو غلط سمجهي ٿو.
5 1”هاڻي سڏ ڪر، ڇا ڪو آهي جيڪو تو کي جواب ڏيندو؟ پاڪ هستين مان ڪنهن ڏانهن تون رخ ڪندين؟ 2ڇاڪاڻ تہ ڪاوڙ بيوقوف کي ماري ٿي ڇڏي، ۽ حسد ڀولي کي ناس ڪري ٿو ڇڏي. 3مون پاڻ هڪ بيوقوف کي پاڙون پوکيندي ڏٺو، پر اوچتو مون سندس گهر تي لعنت ڪئي. 4سندس ٻار سلامتيءَ کان پري آهن؛ اهي عدالت ۾ چيڀاٽيا وڃن ٿا، ۽ کين ڇڏائيندڙ ڪو ناهي. 5بکايل سندس فصل کائي وڃن ٿا، ڪنڊن جي وچ مان بہ ان کي کسي وٺن ٿا، ۽ پياسا سندس دولت تي ڪاهي پون ٿا. 6ڇاڪاڻ تہ مصيبت مٽيءَ مان نہ ٿي نڪري، ۽ تڪليف زمين مان نہ ٿي ڦٽي. 7پر انسان تڪليف لاءِ ائين ئي پيدا ٿئي ٿو، جيئن چڻنگون مٿي اڏامن ٿيون.
8”جيستائين منهنجو تعلق آهي، آءٌ خدا کي ڳوليان ها، ۽ پنهنجو معاملو خدا جي حوالي ڪريان ها. 9هو اهڙا وڏا ڪم ڪري ٿو جن جي ٿاھ نہ ٿي پئجي سگهي، ۽ بيشمار عجيب ڪم. 10هو زمين جي مٿاڇري تي مينهن وسائي ٿو ۽ پوکن تي پاڻي موڪلي ٿو. 11هو نماڻن کي مٿانهون ڪري ٿو، ۽ ماتم ڪندڙ مٿي کڻي سلامتيءَ ۾ آندا وڃن ٿا. 12هو چالاڪن جا منصوبا ناڪام ڪري ٿو، تہ جيئن سندن هٿ ڪا ڪاميابي نہ ماڻين. 13هو داناءَ کي سندن چالاڪيءَ ۾ ڦاسائي ٿو، ۽ مڪارن جا منصوبا اونڌا ٿي وڃن ٿا. 14ڏينهن جو کين اونداهي ملي ٿي، ۽ منجهند جو ائين ٽٽولين ٿا ڄڻ رات هجي. 15پر هو محتاجن کي سندن وات جي تلوار کان، ۽ زورآورن جي هٿ کان بچائي ٿو. 16تنهنڪري غريبن لاءِ اميد آهي، ۽ بي انصافي پنهنجو وات بند ڪري ٿي.
17”ڪيڏو نہ برڪت وارو آهي اهو ماڻهو جنهن کي خدا اصلاح ڏئي ٿو؛ تنهنڪري قادر مطلق جي تاديب کي حقير نہ ڄاڻ. a a v17 هي لفظ اليفز جا آهن، ايوب بابت پيءُ جو فيصلو ناهي. 42:7 تي پيءُ اليفز کي ملامت ڪري ٿو ڇاڪاڻ تہ هن سندس غلط ترجماني ڪئي هئي؛ جيڪو پختي حڪمت وانگر ٻڌجي ٿو، تنهن کي هٿيار بڻائي اهو ظاهر ڪيو پيو وڃي تہ ايوب جو ڏک لڪل گناهہ جو ثبوت هجڻ گهرجي. 18ڇاڪاڻ تہ هو زخمي ڪري ٿو، پر پٽي ٻڌي ٿو؛ هو ڀڃي ٿو، پر سندس هٿ شفا ڏين ٿا. 19ڇهن مصيبتن مان هو تو کي ڇڏائيندو، ۽ ستين ۾ بہ ڪا آفت تو کي هٿ نہ لائيندي. 20ڏڪار ۾ هو تو کي موت کان ڇڏائيندو، ۽ جنگ ۾ تلوار جي زور کان. 21تون زبان جي چابڪ کان لڪايو ويندين، ۽ تباهي جڏهن ايندي تڏهن ان کان نہ ڊڄندين. 22تباهي ۽ ڏڪار تي تون کلندين، ۽ زمين جي جهنگلي جانورن کان نہ ڊڄندين. 23ڇاڪاڻ تہ ٻنيءَ جي پٿرن سان تنهنجو عهد ٿيندو، ۽ ٻنيءَ جا جهنگلي جانور تو سان صلح ۾ هوندا. 24تون ڄاڻندين تہ تنهنجو خيمو محفوظ آهي؛ تون پنهنجو واڙو جاچيندين ۽ ڪجهہ بہ گم ٿيل نہ لهندين. 25تون ڄاڻندين تہ تنهنجا ٻار گھڻا ٿيندا، ۽ تنهنجو اولاد زمين جي گاهہ جيان ٿيندو. 26تون پڪل عمر ۾ پنهنجي قبر ۾ ايندين، جيئن اناج جو پولو پنهنجي موسم ۾ گڏ ڪيو وڃي.
27”ها، اسان هي ڳولي لڌو آهي، ۽ اهو سچ آهي. ان کي ٻڌ، ۽ پاڻ لاءِ ڄاڻ.“
