Ayub 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹“Ngundanga saiki — apa ana wong kang bakal nyauri kowe? Marang sapa ing antarane para suci kowe bakal ngener? ²Awit nepsu mateni wong gemblung, lan meri mateni wong bodho. ³Aku dhewe wis ndeleng wong gemblung kang ngoyot, nanging dadakan aku nyupatani papan panggonane. ⁴Anak-anake adoh saka karahayon; padha diremuk ana ing pangadilan, tanpa ana kang ngluwari. ⁵Wong kaliren mangan panene, njupuki nganti saka ing tengahing eri, lan wong kasatan ngangsa-angsa marang bandhane. ⁶Awit kasangsaran iku ora teka saka lebu, lan karibedan ora thukul saka lemah. ⁷Nanging manungsa iku lair kanggo karibedan, kaya mesthine kembang geni mumbul munggah.

⁸“Nanging tumrap aku, aku bakal ngupaya marang Gusti Allah, lan marang Gusti Allah aku bakal masrahake prakaraku. ⁹Panjenengane nindakake prakara-prakara agung kang ora kena dijajagi, kaelokan tanpa wilangan. ¹⁰Panjenengane paring udan ing salumahing bumi lan ngilekake banyu ing pategalan. ¹¹Panjenengane ngunggahake wong asor marang kaluhuran, lan wong kang sedhih padha kaunggahake marang karahayon. ¹²Panjenengane ngwurungake rancangane wong julig, satemah tangane ora oleh kasil. ¹³Panjenengane nyekel wong wicaksana ing kajuligane, lan rekadayane wong licik kasapu entek. ¹⁴Wong-wong mau katemu pepeteng ing wayah awan lan padha gagap-gagapan ing wayah tengange kaya-kaya ing wayah bengi. ¹⁵Nanging Panjenengane ngluwari wong mlarat saka pedhang cangkeme, lan saka tangane wong kang rosa. ¹⁶Satemah wong miskin duwe pangarep-arep, lan tumindak ora adil ngatupake cangkeme.

¹⁷“Rahayu banget wong kang dibenerake dening Gusti Allah; mulane aja nyepelekake pamerdine Kang Mahakwasa. ^a a v17 Tembung-tembung iki iku ucapane Elifas — dudu putusane Rama kita tumrap Ayub. Ing 42:7 Rama kita ndukani Elifas amarga nggambarake Panjenengane kanthi kleru; apa kang kaprungu kaya kawicaksanan kang wis gumathok iku dienggo gegaman kanggo mratelakake yen kasangsarane Ayub mesthi mbuktekake anane dosa kang sinengker. ¹⁸Awit Panjenengane natoni, nanging uga mblebed; Panjenengane ngremuk, nanging astane marasake. ¹⁹Saka nem karibedan Panjenengane bakal ngluwari kowe, lan ing pitung prakara ora ana piala kang bakal ngenani kowe. ²⁰Ing paceklik Panjenengane bakal nebus kowe saka pati, lan ing paprangan saka pangwasaning pedhang. ²¹Kowe bakal kaumpetake saka pecuting ilat, lan kowe ora bakal wedi marang karusakan nalika iku teka. ²²Marang karusakan lan paceklik kowe bakal ngguyu, lan kowe ora bakal wedi marang kewan galak ing bumi. ²³Awit kowe bakal duwe prajanjian karo watu-watu ing ara-ara, lan kewan galak ing ara-ara bakal rukun karo kowe. ²⁴Kowe bakal ngerti yen tarubmu aman; kowe bakal mriksa kandhangmu lan ora nemu apa-apa kang ilang. ²⁵Kowe bakal ngerti yen anak-anakmu bakal akeh, lan turunmu kaya suket ing bumi. ²⁶Kowe bakal tekan ing kuburmu ing umur kang tuwa banget, kaya gedhengan gandum kang diundhuh ing mangsane.

²⁷“Lah, prakara iki wis padha daktliti, lan iku nyata. Rungokna, lan ngertenana iku tumrap awakmu dhewe.”