Ayub Mangsuli Saka Tumpukan Awu
Ayub kandha yen kasusahane ditimbang, mesthi luwih abot tinimbang wedhining samodra, lan panah-panahe Kang Mahakuwasa nancep ing awake. Dheweke kepengin Gusti Allah ngrampungake wae. Luwih nglarani maneh, para mitrane nguciwani dheweke kaya kali ing ara-ara samun kang asat nalika wong lelungan kang ngelak padha teka.
6 1Banjur Ayub mangsuli: 2“Saupama kasangsaranku bisa ditimbang, lan sakehing bilaiku didokok bebarengan ing traju! 3Mesthi bakal luwih abot tinimbang wedhi ing sagara — iku sababe tembung-tembungku padha kesusu. 4Awit panahe Kang Mahakuwasa tumancep ing badanku; nyawaku ngombe wisane; sakehing pagiris saka Gusti Allah padha baris nglawan aku. 5Apa kuldi alasan mbengok ngadhepi sukete, utawa sapi mbengingeh ngadhepi pakane? 6Apa pangan sing anyep dipangan tanpa uyah, utawa apa ana rasane ing banyune tanduran malwa? a a v6 Malwa iku sawijining tanduran alasan; banyune anyep lan ora nggugah seneng mangan — minangka gegambaran pangan kang ora ana mupangate lan ora narik ati. 7Nyawaku emoh ndemek barang-barang iku; tumraping aku kuwi pangan kang njijiki. 8Oh, saupama panyuwunku dikabulake, lan Gusti Allah maringi aku apa kang dakarep-arep, 9yaiku Gusti Allah kersa ngremuk aku, nguculake astane lan medhot uripku! 10Iki isih bakal dadi panglipurku — aku bakal jingkrak-jingkrak bungah sanajan ing lara kang tanpa welas — amarga aku ora nyelaki pangandikane Kang Mahasuci. 11Kekuwatan apa kang dakduweni, nganti aku kudu tetep ngarep-arep? Lan pungkasan apa kang ngenteni aku, nganti aku kudu sabar? 12Apa kekuwatanku iki kekuwatane watu? Apa dagingku iki digawe saka tembaga? 13Apa pancen ora ana pitulungan babar pisan ing jeroku, saiki bareng kawicaksanan kang bener wis diusir saka aku? 14Sing sapa ngendheg kabecikan marang mitrane, iku ninggal wedi-asih marang Kang Mahakuwasa. 15Nanging para sedulurku padha cidra kaya kali ing ara-ara samun, kaya ilen-ilening kali kang mbludag banjur asat, 16peteng dening es kang nglumer, mbludag dening salju kang sumimpen, 17nanging ing mangsa ketiga padha sirna; bareng hawa panas teka, padha ilang saka panggonane. 18Rombongan dagang padha nyimpang saka dalane; padha munggah menyang ara-ara suwung banjur tumpes. 19Rombongan dagang saka Tema padha nggoleki banyu; para lelana saka Syeba padha ngarep-arep banyu iku. 20Padha isin amarga wis padha ngandel; tekan ing panggonan iku banjur padha kuciwa. 21Saiki kowe uga wis padha dadi tanpa guna; kowe padha weruh prakara kang nggegirisi banjur padha wedi. 22Apa aku tau kandha, ‘Wenehana aku apa-apa’? Utawa, ‘Saosna beselan kanggo aku saka bandhamu’? 23Utawa, ‘Luwarana aku saka tangane mungsuh’? Utawa, ‘Tebusa aku saka cengkeremane wong kang ambek siya’? 24Mulangana aku, aku bakal meneng; tuduhna ing ngendi aku wis luput. 25Saiba larane tembung kang jujur! Nanging panyendhumu iku satemene mbuktekake apa? 26Apa karepmu mung arep mbenerake tembung, nganggep gunemane wong kang nglokro iku kaya angin? 27Malah kowe gelem mbuwang undhi tumrap bocah lola, lan ngedol mitramu dhewe. 28Nanging saiki, mara sawangen aku — aku ora bakal goroh ing ngarepmu. 29Padha balia, dakjaluk; aja nganti ana tumindak kang ora adil. Padha balia — kabeneranku isih jejeg. 30Apa ana piala ing ilatku? Apa cangkemku ora bisa mbedakake apa kang ngrusak?”