ایوب 6 FHB کتاب قلب پدر™

6 ¹آنگاه ایوب پاسخ داد: ²«ای کاش می‌شد اندوهِ مرا وزن کرد و تمامِ مصیبتم را با هم در ترازو نهاد! ³آنگاه بی‌گمان از شنِ دریاها سنگین‌تر می‌شد؛ از همین روست که سخنانم بی‌پروا بوده است. ⁴زیرا تیرهای قادرِ مطلق در وجودِ من است؛ روحم زهرِ آنها را می‌نوشد؛ هراس‌های خدا در برابرم صف کشیده‌اند. ⁵آیا گورخر بر سرِ علفِ خود عرعر می‌کند، یا گاو بر سرِ علوفهٔ خویش بانگ برمی‌آورد؟ ⁶آیا خوراکِ بی‌مزه بدون نمک خورده می‌شود، یا در آبِ گیاهِ خطمی هیچ طعمی هست؟ ^a a v6 خطمی گیاهی وحشی است؛ آبِ رقیقِ آن بی‌مزه و بی‌رغبت‌کننده بود — تصویری از خوراکی که نه غذایت می‌دهد و نه اشتها را برمی‌انگیزد. ⁷جانم از دست زدن به آنها امتناع می‌کند؛ چنین چیزها برای من خوراکی نفرت‌انگیزند. ⁸آه، ای کاش خواستهٔ من برآورده می‌شد، و خدا آنچه را که در آرزویش هستم به من می‌داد، ⁹که خدا رضا می‌داد مرا در هم بکوبد، دستِ خود را رها کند و مرا از میان بردارد! ¹⁰این باز هم تسلّای من می‌بود — حتی در دردی که هیچ رحمی نشان نمی‌دهد از شادی برمی‌جستم — که سخنانِ آن قدّوس را انکار نکرده‌ام. ¹¹چه توانی دارم که همچنان امید بورزم؟ و چه پایانی در انتظارم است که شکیبا باشم؟ ¹²آیا توانِ من توانِ سنگ‌هاست؟ آیا جسمِ من از برنج ساخته شده است؟ ¹³آیا هیچ یاری در درونِ من نیست، حال که حکمتِ درست از من رانده شده است؟ ¹⁴هر که مهربانی را از دوستِ خود دریغ دارد، ترسِ قادرِ مطلق را ترک کرده است. ¹⁵امّا برادرانم همچون بستری خشکیده در بیابان بی‌وفایند، مانند مجرای جویبارهایی که سرریز می‌شوند و خشک می‌گردند، ¹⁶که از آبِ یخِ گدازان تیره‌گونند، و از برفِ نهفته انباشته، ¹⁷امّا در فصلِ خشکی ناپدید می‌شوند؛ چون گرما فرا رسد، از جای خود محو می‌گردند. ¹⁸کاروان‌ها از راه‌های خود منحرف می‌شوند؛ به درونِ بیابان می‌روند و هلاک می‌گردند. ¹⁹کاروان‌های تیما به جستجوی آب برمی‌آیند؛ مسافرانِ سبا بدان امید می‌بندند. ²⁰شرمسار می‌شوند، زیرا اعتماد کرده بودند؛ به آن مکان می‌رسند و نومید می‌گردند. ²¹اکنون شما نیز هیچ شده‌اید؛ چیزی هولناک می‌بینید و می‌ترسید. ²²آیا هرگز گفته‌ام: ‹چیزی به من بدهید›؟ یا: ‹از ثروتِ خود رشوه‌ای برایم بپردازید›؟ ²³یا: ‹مرا از دستِ دشمن برهانید›؟ یا: ‹مرا از چنگِ بی‌رحمان بازخرید کنید›؟ ²⁴به من بیاموزید و من خاموش خواهم شد؛ نشانم دهید که کجا خطا کرده‌ام. ²⁵سخنانِ راست چه دردناک توانند بود! امّا سرزنشِ شما به‌راستی چه چیز را ثابت می‌کند؟ ²⁶آیا می‌خواهید صِرفِ کلمات را اصلاح کنید، و سخنانِ مردی نومید را همچون باد بشمارید؟ ²⁷شما حتی بر سرِ یتیمی قرعه می‌افکنید و دوستِ خود را به معامله می‌گذارید. ²⁸امّا اکنون، تمنّا می‌کنم به من بنگرید — من هرگز پیشِ رویتان دروغ نخواهم گفت. ²⁹بازگردید، التماس می‌کنم؛ مگذارید هیچ بی‌عدالتی روا شود. بازگردید — عدالتِ من هنوز برجاست. ³⁰آیا بر زبانِ من هیچ خطایی هست؟ آیا دهانِ من نمی‌تواند آنچه را ویرانگر است تشخیص دهد؟»