અયૂબ રાખના ઢગલા પરથી જવાબ આપે છે

અયૂબ કહે છે કે તેની વેદનાને તોળવામાં આવે તો તે સમુદ્રોની રેતી કરતાં ભારે થાય, અને સર્વશક્તિમાનનાં બાણ તેનામાં ખૂંપેલાં છે. તે ઇચ્છે છે કે ઈશ્વર કામ પૂરું કરી નાખે. વધારે ખરાબ એ છે કે તરસ્યા મુસાફરો આવે ત્યારે સુકાઈ જતાં રણનાં ઝરણાંની જેમ તેના મિત્રો તેને નિરાશ કરે છે.

અધ્યાય 6.

ત્યારે અયૂબે જવાબ આપ્યો: “જો મારી વેદના તોળી શકાય અને મારી સર્વ આફત ત્રાજવામાં સાથે મૂકી શકાય તો કેવું સારું! કારણ કે તે તો સમુદ્રની રેતી કરતાંય ભારે ઊતરે—એ જ કારણે મારા શબ્દો અવિચારી રહ્યા છે. કારણ કે સર્વશક્તિમાનનાં તીર મારામાં ખૂંપ્યાં છે; મારો આત્મા તેમનું વિષ પીએ છે; ઈશ્વરના ત્રાસ મારી વિરુદ્ધ ગોઠવાયા છે. શું જંગલી ગધેડું પોતાના ઘાસ પર ભૂંકે છે, કે બળદ પોતાના ચારા પર બરાડે છે? શું બેસ્વાદ ખોરાક મીઠા વગર ખવાય છે, કે મૉલો વનસ્પતિના રસમાં કંઈ સ્વાદ હોય છે? ^a મારો જીવ તેમને અડકવાની ના પાડે છે; એવી વસ્તુઓ મારે મન ધિક્કારપાત્ર ખોરાક છે. અરે, જો મારી અરજ મંજૂર થાય, ઈશ્વર મને જે હું ઝંખું છું તે આપે તો કેવું સારું, કે ઈશ્વર મને કચડી નાખવા રાજી થાય, પોતાનો હાથ છૂટો કરીને મને કાપી નાખે! તોપણ મારે માટે આટલો દિલાસો રહેશે— જે વેદના દયા દર્શાવતી નથી તેમાંય હું આનંદથી કૂદું— કે મેં પવિત્રના શબ્દોનો નકાર કર્યો નથી. મારામાં કઈ શક્તિ છે કે હું આશા રાખ્યા કરું? અને મારો શો અંત છે કે હું ધીરજ રાખું? શું મારી શક્તિ પથ્થરોની શક્તિ છે? શું મારું શરીર કાંસાનું બનેલું છે? શું મારામાં કશી મદદ રહી જ નથી, હવે જ્યારે યોગ્ય બુદ્ધિ મારાથી દૂર કરાઈ છે? જે પોતાના મિત્રથી દયા રોકી રાખે છે, તે સર્વશક્તિમાનનો ભય તજી દે છે. પણ મારા ભાઈઓ રણના સૂકા નાળા જેવા દગાબાજ છે, એવા ઝરણાંના વહેણ જેવા જે ઊભરાઈને સુકાઈ જાય છે, પીગળતા બરફથી ઝાંખાં, છુપાયેલા હિમથી ભરાયેલાં, પણ સૂકી ઋતુમાં તે અદૃશ્ય થઈ જાય છે; જ્યારે ગરમી આવે છે, ત્યારે તે પોતાની જગ્યાએથી ઓસરી જાય છે. કાફલા પોતાના માર્ગેથી ફંટાઈ જાય છે; તેઓ ઉજ્જડ પ્રદેશમાં ચઢી જઈને નાશ પામે છે. તેમાના કાફલા પાણી શોધે છે; શેબાના મુસાફરો તેની આશા રાખે છે. તેમણે ભરોસો રાખ્યો હતો તેથી તેઓ શરમાય છે; તેઓ એ જગ્યાએ પહોંચે છે અને નિરાશ થાય છે. હવે તમે પણ કશું જ રહ્યા નથી; તમે કોઈ ભયંકર વસ્તુ જુઓ છો અને ગભરાઓ છો. શું મેં કદી કહ્યું છે કે, ‘મને કંઈક આપો’? કે, ‘તમારી સંપત્તિમાંથી મારે માટે લાંચ આપો’? કે, ‘દુશ્મનના હાથમાંથી મને છોડાવો’? કે, ‘ક્રૂરની પકડમાંથી મને મુક્ત કરો’? મને શીખવો, એટલે હું ચૂપ રહીશ; મને બતાવો કે હું ક્યાં ભૂલ્યો છું. સાચા શબ્દો કેટલા વેદનાકારક હોઈ શકે! પણ તમારો ઠપકો ખરેખર શું સાબિત કરે છે? શું તમે કેવળ શબ્દોને સુધારવા માગો છો, નિરાશ માણસની વાતને પવન ગણીને? તમે તો અનાથ પર ચિઠ્ઠી નાખો અને પોતાના મિત્રનો સોદો કરી નાખો. પણ હવે, કૃપા કરીને મારી સામે જુઓ—હું તમારા મોં પર કદી જૂઠું બોલું નહિ. હું વિનંતી કરું છું, પાછા વળો; કંઈ અન્યાય ન થાય. પાછા વળો—મારી નેકી હજી કાયમ છે. શું મારી જીભ પર કંઈ અન્યાય છે? શું મારું મોં જે વિનાશકારક છે તે પારખી શકતું નથી?”