छापिएको

इयोब 6 FHB Father's Heart Bible™

पितायेशूआत्मा
तपाईंको पहिलो अर्डरमा १५% छुट →
पुस्तक

इयोबले खरानीको थुप्रोबाट जवाफ दिन्छन्

इयोब भन्छन्, मेरो पीडा तौलिने हो भने समुद्रको बालुवाभन्दा गह्रौँ हुनेछ, र सर्वशक्तिमान्‌का काँडहरू ममा गडेका छन्। परमेश्वरले काम सिध्याइदिए हुन्थ्यो भन्ने उनको इच्छा छ। त्योभन्दा पनि खराब, उनका मित्रहरूले उनलाई तिर्खाएका यात्रीहरू आइपुग्दा सुकिजाने मरुभूमिका खोलाझैँ धोका दिन्छन्।

अध्याय 6।

तब इयोबले जवाफ दिए: “मेरो वेदना तौलन सकिए हुन्थ्यो र मेरो सारा विपत्ति तराजुमा सँगै राखिए हुन्थ्यो! त्यो त समुद्रको बालुवाभन्दा गरुङ्गो हुनेथियो— यसैकारण मेरा शब्दहरू असंयमित भएका छन्। किनकि सर्वशक्तिमान्का काँडहरू ममा गाडिएका छन्; मेरो आत्माले तिनको विष पिउँछ; परमेश्वरका त्रासहरू मेरो विरुद्धमा तैनाथ छन्। के जङ्गली गधा आफ्नो घाँसमाथि कराउँछ, वा गोरु आफ्नो दानामाथि डुक्रन्छ? के नुनविना फिको खाना खाइन्छ, वा मालोको रसमा कुनै स्वाद हुन्छ? a a v6 मालो एक जङ्गली बोट हो; यसको पानीजस्तो रस फिको र अरुचिकर थियो — पोषण वा आकर्षण नभएको खानाको चित्र। मेरो प्राणले तिनलाई छुन अस्वीकार गर्छ; यस्ता कुराहरू मेरा निम्ति घिनलाग्दो खाना हुन्। अहो, मेरो बिन्ती पूरा भइदिए हुन्थ्यो, परमेश्वरले मैले चाहेको कुरा मलाई दिनुभए हुन्थ्यो, परमेश्वर मलाई पेल्न राजी हुनुभए हुन्थ्यो, आफ्नो हात चलाएर मलाई काटिदिनुभए हुन्थ्यो! तैपनि यो मेरो सान्त्वना हुनेथियो— दया नदेखाउने पीडामा पनि म आनन्दले उफ्रिनेथिएँ—कि मैले पवित्र जनका वचनहरू इन्कार गरेको छैन। मसँग कस्तो बल छ, कि म आशा गरिरहूँ? अनि मलाई कस्तो अन्त्य पर्खिरहेको छ, कि म धैर्य धरूँ? के मेरो बल ढुङ्गाको बल हो? के मेरो शरीर काँसाको बनेको छ? के ममा कुनै सहायता नै छैन, जब कि पक्का बुद्धि मबाट खेदिएको छ? आफ्नो मित्रबाट दया रोक्ने जोकोहीले सर्वशक्तिमान्को भय त्याग्छ। तर मेरा दाजुभाइ मरुभूमिको खोलाजस्ता विश्वासघाती छन्, बाढी आएर सुक्ने खोल्साका धारजस्ता, पग्लने हिउँले धमिलिएका, लुकेको हिमले फुलेका, तर सुक्खायाममा ती लोप हुन्छन्; गर्मी आउँदा ती आफ्नो ठाउँबाट हराउँछन्। कारवाँहरू आफ्ना बाटाबाट मोडिन्छन्; तिनीहरू उजाड-स्थानमा गएर नष्ट हुन्छन्। तेमाका कारवाँहरूले पानी खोज्छन्; शेबाका यात्रीहरूले त्यसको आशा गर्छन्। तिनीहरू भरोसा गरेकाले लज्जित हुन्छन्; ती ठाउँमा पुग्छन् र निराश हुन्छन्। अब तिमीहरू पनि शून्य भएका छौ; तिमीहरू भयानक कुरा देख्छौ र डराउँछौ। के मैले कहिल्यै भनेँ, ‘मलाई केही देऊ’? वा, ‘तिम्रो धनबाट मेरा निम्ति घुस देऊ’? वा, ‘शत्रुको हातबाट मलाई छुटाऊ’? वा, ‘निर्दयीको पकडबाट मलाई उद्धार गर’? मलाई सिकाओ, अनि म चुप लाग्नेछु; मैले कहाँ गल्ती गरेँ, मलाई देखाओ। इमानदार वचनहरू कति पीडादायी हुन्छन्! तर तिमीहरूको हप्कीले साँच्चै के प्रमाणित गर्छ? के तिमीहरू शब्दमात्रलाई सुधार्न खोज्छौ, निराश मानिसको कुरालाई हावा ठानेर? तिमीहरू त अनाथमाथि चिट्ठा हाल्छौ र आफ्नै मित्रलाई सौदा गर्छौ। तर अब, कृपया मलाई हेर—म तिमीहरूको अनुहारमा कहिल्यै झूट बोल्दिनँ। फर्क, म बिन्ती गर्छु; कुनै अन्याय नहोस्। फर्क—मेरो धार्मिकता अझै कायम छ। के मेरो जिब्रोमा कुनै खराबी छ? के मेरो मुखले विनाशकारी कुरा छुट्याउन सक्दैन?”