Job antwoord vanaf die ashoop
Job sê dat as sy angs geweeg sou word, dit swaarder sou wees as die sand van die see, en dat die Almagtige se pyle in hom sit. Hy wens God wil dit klaarmaak. Erger nog, sy vriende stel hom teleur soos woestynlope wat opdroog wanneer dorstige reisigers aankom.
6 1Toe antwoord Job: 2“As my angs maar net geweeg kon word en al my ellende saam op die weegskaal gelê kon word! 3Dit sou sekerlik swaarder weeg as die sand van die see — daarom was my woorde onbesonne. 4Want die pyle van die Almagtige steek in my; my gees drink hulle gif; die verskrikkinge van God staan teen my opgestel. 5Balk die wilde-esel oor sy gras, of bulk die os oor sy voer? 6Word smaaklose kos sonder sout geëet, of is daar enige geur in die sap van die malva? a a v6 Malva is ’n wilde plant; sy waterige sap was flou en onsmaaklik — ’n beeld van kos sonder voedingswaarde of aantreklikheid. 7My siel weier om dit aan te raak; sulke dinge is weersinwekkende kos vir my. 8Ag, as my versoek maar net toegestaan kon word, dat God my sou gee waarna ek smag, 9dat God gewillig sou wees om my te verpletter, om sy hand los te laat en my af te sny! 10Dit sou nog steeds my troos wees — ek sou van vreugde opspring, selfs in meedoënlose pyn — dat ek die woorde van die Heilige nie verloën het nie. 11Watter krag het ek, dat ek sou aanhou hoop? En watter einde wag vir my, dat ek geduldig sou wees? 12Is my krag die krag van klippe? Is my vlees van brons gemaak? 13Is daar hoegenaamd geen hulp in my nie, noudat gesonde wysheid van my weggedryf is? 14Wie vriendelikheid van ’n vriend weerhou, verlaat die vrees vir die Almagtige. 15Maar my broers is so verraderlik soos ’n woestynstroom, soos die lope van spruite wat oorloop en opdroog, 16donker van die smeltende ys, geswel deur die verborge sneeu, 17maar in die droë tyd verdwyn hulle; wanneer die hitte kom, verdwyn hulle uit hulle plek. 18Karavane wyk af van hulle paaie; hulle trek op na die woesteny en vergaan. 19Die karavane van Tema soek water; die reisigers van Skeba hoop daarop. 20Hulle is beskaamd omdat hulle vertrou het; hulle bereik die plek en word teleurgestel. 21Nou het julle ook niks geword nie; julle sien iets vreesliks en is bang. 22Het ek al ooit gesê: ‘Gee my iets’? Of: ‘Bied ’n omkoopgeld vir my uit julle rykdom aan’? 23Of: ‘Red my uit ’n vyand se hand’? Of: ‘Verlos my uit die greep van die meedoënlose’? 24Leer my, en ek sal stilbly; wys my waar ek verkeerd gegaan het. 25Hoe pynlik kan eerlike woorde wees! Maar wat bewys julle teregwysing werklik? 26Wil julle blote woorde regstel, en ’n wanhopige man se woorde soos wind behandel? 27Julle sou selfs die lot oor ’n weeskind werp en julle eie vriend verkwansel. 28Maar nou, kyk asseblief na my — ek sal nooit vir julle in die gesig lieg nie. 29Hou op, ek smeek julle; laat geen onreg geskied nie. Hou op — my geregtigheid staan nog vas. 30Is daar enige onreg op my tong? Kan my mond nie onderskei wat verwoestend is nie?”
