ഇയ്യോബ് 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹അപ്പോൾ ഇയ്യോബ് മറുപടി പറഞ്ഞു: ²“എന്റെ വേദന തൂക്കിനോക്കുവാനും എന്റെ അനർഥമെല്ലാം ത്രാസിൽ ഒന്നിച്ചുവെക്കുവാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ! ³അത് സമുദ്രങ്ങളിലെ മണലിനെക്കാൾ ഘനമേറിയതായിരിക്കും നിശ്ചയം—അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ വാക്കുകൾ അവിവേകമായിപ്പോയത്. ⁴സർവശക്തന്റെ അസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിൽ തറച്ചിരിക്കുന്നു; അവയുടെ വിഷം എന്റെ ആത്മാവ് കുടിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ഭീകരതകൾ എനിക്കെതിരേ അണിനിരന്നിരിക്കുന്നു. ⁵കാട്ടുകഴുത തന്റെ പുല്ലിന്മേൽ കരയുമോ, കാള തന്റെ തീറ്റയിന്മേൽ മുക്കുറയിടുമോ? ⁶രുചിയില്ലാത്ത ആഹാരം ഉപ്പുകൂടാതെ തിന്നാമോ, കാട്ടുചീരയുടെ ചാറിൽ വല്ല സ്വാദുമുണ്ടോ? ^a a v6 കാട്ടുചീര ഒരു കാട്ടുചെടിയാണ്; അതിന്റെ വെള്ളംപോലുള്ള ചാറ് രുചിയറ്റതും വിരസവുമായിരുന്നു — പോഷണമോ ആകർഷണമോ ഇല്ലാത്ത ആഹാരത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം. ⁷അവയെ തൊടുവാൻ എന്റെ ഉള്ളം വിസമ്മതിക്കുന്നു; അത്തരം വസ്തുക്കൾ എനിക്ക് അറപ്പുളവാക്കുന്ന ആഹാരമാണ്. ⁸അയ്യോ, എന്റെ അപേക്ഷ സാധിച്ചുകിട്ടിയെങ്കിൽ, ഞാൻ വാഞ്ഛിക്കുന്നത് ദൈവം എനിക്കു നല്കിയെങ്കിൽ, ⁹എന്നെ തകർക്കുവാൻ ദൈവം മനസ്സുവെച്ചെങ്കിൽ, തന്റെ കൈ നീട്ടി എന്നെ ഛേദിച്ചുകളഞ്ഞെങ്കിൽ! ¹⁰ഇതായിരിക്കും അപ്പോഴും എന്റെ ആശ്വാസം— കരുണ കാണിക്കാത്ത വേദനയിലും ഞാൻ ആനന്ദത്താൽ തുള്ളിച്ചാടും—പരിശുദ്ധന്റെ വചനങ്ങളെ ഞാൻ നിഷേധിച്ചിട്ടില്ല എന്നതുതന്നെ. ¹¹പ്രത്യാശവെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുവാൻ എനിക്ക് എന്തു ബലമുണ്ട്? ക്ഷമയോടിരിക്കുവാൻ എന്റെ അന്ത്യം എന്താണ്? ¹²എന്റെ ബലം കല്ലുകളുടെ ബലമോ? എന്റെ മാംസം വെങ്കലംകൊണ്ടുള്ളതോ? ¹³എന്നിൽ ഒട്ടും സഹായമില്ലയോ, യഥാർഥജ്ഞാനം എന്നിൽനിന്ന് ഓടിച്ചുകളയപ്പെട്ടിരിക്കെ? ¹⁴സ്നേഹിതനോടു ദയ കാണിക്കാതിരിക്കുന്നവൻ സർവശക്തന്റെ ഭയം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ¹⁵എന്നാൽ എന്റെ സഹോദരന്മാർ മരുഭൂമിയിലെ നീർച്ചാൽപോലെ വഞ്ചകരാകുന്നു, കവിഞ്ഞൊഴുകി വറ്റിവരളുന്ന തോടുകളുടെ ചാലുകൾപോലെതന്നെ, ¹⁶ഉരുകുന്ന ഹിമത്താൽ ഇരുണ്ടും, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മഞ്ഞിനാൽ പൊങ്ങിയും, ¹⁷എന്നാൽ വരൾച്ചക്കാലത്ത് അവ മറഞ്ഞുപോകുന്നു; ചൂടു വരുമ്പോൾ അവ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ¹⁸യാത്രാസംഘങ്ങൾ തങ്ങളുടെ വഴികളിൽനിന്നു മാറിപ്പോകുന്നു; അവർ ശൂന്യപ്രദേശത്തേക്കു കയറിച്ചെന്നു നശിക്കുന്നു. ¹⁹തേമായിലെ യാത്രാസംഘങ്ങൾ വെള്ളം തിരയുന്നു; ശേബയിലെ സഞ്ചാരികൾ അതിനായി പ്രത്യാശിക്കുന്നു. ²⁰ആശ്രയിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് അവർ ലജ്ജിച്ചുപോകുന്നു; ആ സ്ഥലത്തെത്തി നിരാശരാകുന്നു. ²¹ഇപ്പോൾ നിങ്ങളും ഒന്നുമല്ലാതായിരിക്കുന്നു; ഭയങ്കരമായത് കണ്ടു നിങ്ങൾ പേടിക്കുന്നു. ²²‘എനിക്കു വല്ലതും തരുവിൻ’ എന്നു ഞാൻ എപ്പോഴെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? അഥവാ, ‘നിങ്ങളുടെ സമ്പത്തിൽനിന്ന് എനിക്കുവേണ്ടി കോഴ കൊടുക്കുവിൻ’ എന്നോ? ²³അഥവാ, ‘ശത്രുവിന്റെ കൈയിൽനിന്ന് എന്നെ വിടുവിക്കുവിൻ’ എന്നോ? അഥവാ, ‘ക്രൂരന്മാരുടെ പിടിയിൽനിന്ന് എന്നെ വീണ്ടെടുക്കുവിൻ’ എന്നോ? ²⁴എന്നെ പഠിപ്പിക്കുവിൻ, ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കും; ഞാൻ എവിടെ തെറ്റിപ്പോയെന്ന് എനിക്കു കാണിച്ചുതരുവിൻ. ²⁵സത്യസന്ധമായ വാക്കുകൾ എത്ര വേദനാകരം! എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ശാസന യഥാർഥത്തിൽ എന്തു തെളിയിക്കുന്നു? ²⁶നിരാശനായ ഒരുവന്റെ വാക്കുകളെ കാറ്റായിക്കരുതി, വെറും വാക്കുകളെ തിരുത്തുവാനാണോ നിങ്ങളുടെ ഭാവം? ²⁷നിങ്ങൾ അനാഥന്റെമേൽ ചീട്ടിടുകപോലും ചെയ്യും, സ്വന്തം സ്നേഹിതനെ വിലപേശി വില്ക്കുകയുംചെയ്യും. ²⁸എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ദയവായി എന്നെ നോക്കുവിൻ—നിങ്ങളുടെ മുഖത്തുനോക്കി ഞാൻ ഒരിക്കലും കള്ളം പറയുകയില്ല. ²⁹ദയവായി പിന്മാറുവിൻ; അനീതി ഒന്നും നടക്കാതിരിക്കട്ടെ. പിന്മാറുവിൻ—എന്റെ നീതി ഇപ്പോഴും നിലനില്ക്കുന്നു. ³⁰എന്റെ നാവിന്മേൽ വല്ല തെറ്റുമുണ്ടോ? നാശകരമായത് എന്റെ വായ്ക്കു വിവേചിച്ചറിയുവാൻ കഴികയില്ലയോ?”