Ayub kul uyumidan javob beradi

Ayub aytadiki, agar uning iztirobi tortilsa, dengizlar qumidan ogʻir kelardi, Qodir Xudoning oʻqlari esa uning ichida. U Xudo ishni oxiriga yetkazishini istaydi. Undan ham yomoni, doʻstlari uni chanqagan yoʻlovchilar kelganda qurib qoladigan choʻl soylaridek tashlab qoʻyadilar.

6-bob.

Shunda Ayub javob berib dedi: “Qani edi, iztirobim tortib koʻrilsa, butun falokatim tarozi pallasiga birga qoʻyilsa! Shubhasiz, u dengiz qumidan ogʻirroq kelardi — shuning uchun soʻzlarim shoshqaloq boʻldi. Chunki Qodir Xudoning oʻqlari menga sanchilgan, ruhim ularning zaharini ichmoqda; Xudoning dahshatlari menga qarshi saf tortgan. Yovvoyi eshak oʻti bor boʻlsa, hangraydimi? Yoki hoʻkiz emi bor boʻlsa, boʻkiradimi? Bemaza taom tuzsiz yeyiladimi? Yoki gulxayri sharbatida biron maza bormi? ^a Jonim ularga tegishdan bosh tortadi; bunday narsalar men uchun jirkanch taomdir. Oh, qani edi, iltimosim ijobat boʻlsa, Xudo men intizor boʻlgan narsani bersa, Xudo meni ezib tashlashga rozi boʻlsa, qoʻlini uzatib, umrimni uzib tashlasa! Shunda ham bu menga tasalli boʻlardi — ayovsiz azob ichida ham shodlikdan sakrab ketardim — zero men Muqaddas Zotning soʻzlarini inkor etmaganman. Qanday kuchim bor-ki, umidvor boʻlaversam? Qanday oqibat meni kutmoqda-ki, sabr qilib turaversam? Kuchim toshning kuchimi? Tanam bronzadan yaralganmi? Dono aql mendan quvilgan ekan, oʻzimda zarracha madad qolmadimi? Doʻstidan mehribonligini ayagan kishi Qodir Xudodan qoʻrqishni tark etadi. Lekin birodarlarim sahro soyidek vafosiz, toshib oqib, soʻng qurib qoladigan irmoq oʻzanlariday, erigan muzdan qoraygan, yashirin qordan koʻpchigan, lekin qurgʻoqchilik faslida gʻoyib boʻladi; jazirama kelganda, oʻz oʻrnidan yoʻqoladi. Karvonlar yoʻlidan burilib ketadi; sahroga chiqib, halok boʻladi. Temo karvonlari suv izlaydi; Sabo yoʻlovchilari unga umid bogʻlaydi. Ishonganliklari uchun uyatga qoladi; oʻsha yerga yetib borib, umidsizlikka tushadi. Endi sizlar ham bir hech boʻlib qoldingizlar; dahshatli narsani koʻrib, qoʻrqib ketasizlar. Men biron marta: «Menga biror narsa bergin», deganmanmi? Yoki: «Boyligingizdan men uchun pora bering», deganmanmi? Yoki: «Meni dushman qoʻlidan qutqaring», deganmanmi? Yoki: «Meni zolimlar changalidan xalos qiling», deganmanmi? Menga oʻrgatinglar, men jim turaman; qayerda yanglishganimni koʻrsatinglar. Haqqoniy soʻzlar naqadar alamli boʻlarkan! Lekin tanbehingiz aslida nimani isbotlaydi? Nahotki quruq soʻzlarni tuzatmoqchi boʻlsangizlar, umidsiz odamning soʻzlarini shamolday deb bilib? Sizlar hatto yetim ustiga qurʼa tashlaysizlar, oʻz doʻstingizni ham savdoga qoʻyasizlar. Ammo endi, iltimos, menga qaranglar — yuzingizga qarab hech qachon yolgʻon aytmasman. Qaytinglar soʻzingizdan, yolvoraman; hech bir adolatsizlik qilinmasin. Yana qaytinglar — solihligim hamon oʻz oʻrnida turibdi. Tilimda biron haqsizlik bormi? Nahotki ogʻzim nima halokatli ekanini ajrata olmasa?”