யோபு 6

6 ¹அப்பொழுது யோபு மறுமொழியாக: ²"என் வேதனையை நிறுத்துப் பார்க்கவும் என் ஆபத்தையெல்லாம் தராசில் ஒருமிக்க வைக்கவும் கூடுமானால் நலமாயிருக்கும்! ³அது நிச்சயமாய்க் கடலின் மணலைவிட அதிக பாரமாயிருக்கும்— அதினாலேயே என் வார்த்தைகள் பதற்றமாய் இருந்தன. ⁴ஏனெனில் சர்வவல்லவரின் அம்புகள் என்னில் தைத்திருக்கின்றன; என் ஆவி அவற்றின் விஷத்தைக் குடிக்கிறது; தேவனுடைய பயங்கரங்கள் எனக்கு விரோதமாய் அணிவகுத்து நிற்கின்றன. ⁵காட்டுக்கழுதை தன் புல்லைப் பார்த்துக் கத்துமோ, அல்லது எருது தன் தீவனத்தைப் பார்த்துக் கதறுமோ? ⁶சுவையற்ற உணவு உப்பில்லாமல் புசிக்கப்படுமோ, அல்லது துத்தியின் சாற்றில் ஏதேனும் ருசி உண்டோ? ^a a v6 துத்தி ஒரு காட்டுத் தாவரம்; அதின் நீர்த்த சாறு சப்பென்றும் பசியைத் தூண்டாததுமாய் இருந்தது — சத்துவமோ கவர்ச்சியோ இல்லாத உணவின் சித்திரம். ⁷என் ஆத்துமா அவற்றைத் தொடமாட்டேன் என்கிறது; அப்படிப்பட்டவை எனக்கு அருவருப்பான உணவாய் இருக்கின்றன. ⁸ஆ, என் விண்ணப்பம் கிடைக்கவும் கூடுமானால் நலமாயிருக்கும், நான் ஏங்குகிறதைத் தேவன் எனக்குத் தரவும் கூடுமானால், ⁹தேவன் என்னை நசுக்கிப்போட மனதாகி, தம்முடைய கையை நீட்டி என்னை அறுத்துப்போட்டால் நலமாயிருக்கும்! ¹⁰இதுவே இன்னும் எனக்கு ஆறுதலாய் இருக்கும்— இரக்கமே காட்டாத வேதனையிலும் நான் மகிழ்ச்சியால் துள்ளிக் குதிப்பேன்—பரிசுத்தருடைய வார்த்தைகளை நான் மறுதலிக்கவில்லை என்பதே. ¹¹நான் இன்னும் நம்பிக்கையுடன் இருக்கும்படி என்னிடத்தில் என்ன பெலன் இருக்கிறது? நான் பொறுமையாய் இருக்கும்படி என்ன முடிவு எனக்குக் காத்திருக்கிறது? ¹²என் பெலன் கற்களின் பெலனோ? என் மாம்சம் வெண்கலத்தால் செய்யப்பட்டதோ? ¹³செம்மையான ஞானம் என்னைவிட்டுத் துரத்தப்பட்டிருக்கிற இப்போது, என்னில் ஏதேனும் உதவி இல்லவே இல்லையோ? ¹⁴சிநேகிதனுக்குத் தயவைக் காட்டாதிருக்கிறவன் சர்வவல்லவருக்குப் பயப்படுகிற பயத்தைக் கைவிடுகிறான். ¹⁵ஆனால் என் சகோதரர் பாலைவனத்து ஓடையைப்போல வஞ்சகமாய் இருக்கிறார்கள், நிரம்பிப் பெருகி வற்றிப்போகிற ஆற்றுக் கால்வாய்களைப்போல இருக்கிறார்கள், ¹⁶உருகுகிற பனிக்கட்டியால் கலங்கலாகி, மறைந்திருந்த உறைபனியால் நிரம்பி வழிகின்றன, ¹⁷ஆனால் காய்ச்சல் காலத்தில் மறைந்துபோகின்றன; உஷ்ணம் வரும்போது தங்கள் இடத்திலிருந்து ஒழிந்துபோகின்றன. ¹⁸பயணக் கூட்டங்கள் தங்கள் பாதைகளைவிட்டு விலகுகின்றன; அவைகள் வெறுமையான வனாந்தரத்தில் ஏறிப்போய் அழிந்துபோகின்றன. ¹⁹தேமாவின் பயணக் கூட்டங்கள் தண்ணீரைத் தேடிப்பார்க்கின்றன; சேபாவின் பயணிகள் அதற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். ²⁰அவர்கள் நம்பியிருந்தபடியால் வெட்கமடைகிறார்கள்; அந்த இடத்தை அடைந்து ஏமாற்றமடைகிறார்கள். ²¹இப்போது நீங்களும் ஒன்றுமில்லாமல் ஆகிவிட்டீர்கள்; பயங்கரமான ஒன்றைக் கண்டு பயப்படுகிறீர்கள். ²²‘எனக்கு ஏதாவது கொடுங்கள்’ என்று நான் எப்போதாவது சொன்னேனா? அல்லது ‘உங்கள் செல்வத்திலிருந்து எனக்காக லஞ்சம் கொடுங்கள்’ என்றோ? ²³அல்லது ‘சத்துருவின் கையிலிருந்து என்னை விடுவியுங்கள்’ என்றோ, ‘கொடியவர்களின் பிடியிலிருந்து என்னை மீட்டுக்கொள்ளுங்கள்’ என்றோ சொன்னேனா? ²⁴எனக்குப் போதியுங்கள், நான் மவுனமாயிருப்பேன்; நான் எங்கே தவறிப்போனேன் என்பதைக் காண்பியுங்கள். ²⁵உண்மையான வார்த்தைகள் எவ்வளவு வேதனையாய் இருக்கக்கூடும்! ஆனால் உங்கள் கடிந்துகொள்ளுதல் உண்மையில் எதை நிரூபிக்கிறது? ²⁶வெறும் வார்த்தைகளைத் திருத்தப் பார்க்கிறீர்களா, நம்பிக்கையிழந்த மனிதனின் பேச்சைக் காற்றாய் எண்ணி? ²⁷நீங்கள் திக்கற்ற பிள்ளைக்காகச் சீட்டுப்போடவும், உங்கள் சொந்தச் சிநேகிதனை விற்றுப்போடவும் செய்வீர்கள். ²⁸ஆனால் இப்போது, தயவுசெய்து என்னைப் பாருங்கள்—நான் உங்கள் முகத்துக்கு முன்பாக ஒருபோதும் பொய் சொல்லமாட்டேன். ²⁹மனந்திரும்புங்கள், உங்களை மன்றாடுகிறேன்; அநீதி செய்யப்படாதிருக்கட்டும். மனந்திரும்புங்கள்—என் நீதி இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது. ³⁰என் நாவில் ஏதேனும் அநியாயம் உண்டோ? கேடானதை என் வாய் பகுத்தறிய முடியாதோ?"