ಬೂದಿರಾಶಿಯ ಮೇಲಿಂದ ಯೋಬನ ಉತ್ತರ

ತನ್ನ ಸಂಕಟವನ್ನು ತೂಗಿದರೆ ಅದು ಸಮುದ್ರಗಳ ಮರಳಿಗಿಂತಲೂ ಭಾರವಾಗಿರುವುದು, ಸರ್ವಶಕ್ತನ ಬಾಣಗಳು ತನ್ನೊಳಗೆ ನಾಟಿವೆ ಎಂದು ಯೋಬನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ದೇವರು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸಿಬಿಡಲಿ ಎಂದು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು, ಬಾಯಾರಿದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಬರುವಾಗ ಒಣಗಿಹೋಗುವ ಮರುಭೂಮಿಯ ಹಳ್ಳಗಳಂತೆ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅವನ ಕೈಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಅಧ್ಯಾಯ 6.

ಆಗ ಯೋಬನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಸಂಕಟವನ್ನು ತೂಗಿ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ವಿಪತ್ತನ್ನೂ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇಡಬಹುದಾಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು! ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಮುದ್ರಗಳ ಮರಳಿಗಿಂತಲೂ ಭಾರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು—ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ದುಡುಕಿನವಾಗಿವೆ. ಸರ್ವಶಕ್ತರ ಬಾಣಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾಟಿವೆ; ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಅವುಗಳ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದೆ; ದೇವರ ಭೀತಿಗಳು ನನಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿವೆ. ಕಾಡುಕತ್ತೆ ತನ್ನ ಹುಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕೂಗುತ್ತದೋ? ಎತ್ತು ತನ್ನ ಮೇವಿದ್ದಾಗ ಅರಚುತ್ತದೋ? ರುಚಿಯಿಲ್ಲದ ಆಹಾರವನ್ನು ಉಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ತಿನ್ನುವರೋ? ಲೋಳೆಸೊಪ್ಪಿನ ರಸದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರುಚಿ ಇದೆ? ^a ಅವುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ; ಅಂಥವು ನನಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಆಹಾರ. ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಬೇಡಿಕೆ ನೆರವೇರಿದರೆ, ನಾನು ಹಂಬಲಿಸುವುದನ್ನು ದೇವರು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಎಷ್ಟೋ ಒಳ್ಳೆಯದು, ದೇವರು ನನ್ನನ್ನು ಜಜ್ಜಲು ಮನಸ್ಸುಮಾಡಿ, ತಮ್ಮ ಕೈಚಾಚಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಒಳ್ಳೆಯದು! ಇದೇ ಇನ್ನೂ ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನ— ಕರುಣೆ ತೋರದ ನೋವಿನಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಣಿದಾಡುತ್ತೇನೆ— ಪವಿತ್ರರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಅಲ್ಲಗಳೆದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ. ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವಂತೆ ನನಗಿರುವ ಬಲವೇನು? ನಾನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರುವಂತೆ ನನಗೆ ಕಾದಿರುವ ಕೊನೆಯೇನು? ನನ್ನ ಬಲ ಕಲ್ಲುಗಳ ಬಲವೋ? ನನ್ನ ದೇಹ ಕಂಚಿನದೋ? ಸರಿಯಾದ ಜ್ಞಾನವು ನನ್ನಿಂದ ದೂರಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಾಗ, ನನ್ನೊಳಗೆ ಯಾವ ಸಹಾಯವೂ ಇಲ್ಲವೇ? ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ದಯೆಯನ್ನು ತೋರದವನು ಸರ್ವಶಕ್ತರ ಭಯವನ್ನು ತೊರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಹೋದರರು ಮರುಭೂಮಿಯ ಹಳ್ಳದಂತೆ ಮೋಸಕರರು, ತುಂಬಿಹರಿದು ಬತ್ತಿಹೋಗುವ ತೊರೆಗಳ ಕಾಲುವೆಗಳಂತೆ, ಕರಗುವ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಿಂದ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಅಡಗಿದ ಹಿಮದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ, ಆದರೆ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅವು ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ; ಬಿಸಿಲು ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಸಾರ್ಥಗಳು ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಿಂದ ಓರೆಯಾಗುತ್ತವೆ; ಬಂಜರು ಭೂಮಿಗೆ ಹತ್ತಿಹೋಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ತೇಮಾದ ಸಾರ್ಥಗಳು ನೀರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತವೆ; ಶೆಬಾದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ನಾಚಿಕೆಪಡುತ್ತಾರೆ; ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ ನಿರಾಶೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ನೀವೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲದವರಾಗಿದ್ದೀರಿ; ಭಯಂಕರವಾದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಹೆದರುತ್ತೀರಿ. ‘ನನಗೇನಾದರೂ ಕೊಡಿ’ ಎಂದು ನಾನೆಂದಾದರೂ ಹೇಳಿದೆನೋ? ಅಥವಾ ‘ನಿಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ನನಗಾಗಿ ಲಂಚ ಕೊಡಿ’ ಎಂದೋ? ಅಥವಾ ‘ಶತ್ರುವಿನ ಕೈಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ’ ಎಂದೋ? ಅಥವಾ ‘ಕ್ರೂರರ ಹಿಡಿತದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಿಮೋಚಿಸಿ’ ಎಂದೋ? ನನಗೆ ಬೋಧಿಸಿ, ನಾನು ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತೇನೆ; ನಾನೆಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇನೆಂದು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮಾತುಗಳು ಎಷ್ಟು ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ! ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಗದರಿಕೆ ನಿಜವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ? ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಬೇಕೆಂದಿದ್ದೀರೋ, ನಿರಾಶನ ಮಾತನ್ನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾ? ನೀವಂತೂ ಅನಾಥನ ಮೇಲೆ ಚೀಟುಹಾಕುವಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನೇ ಮಾರಿಬಿಡುವಿರಿ. ಆದರೆ ಈಗ ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ—ನಿಮ್ಮ ಮುಖದ ಮುಂದೆ ನಾನೆಂದೂ ಸುಳ್ಳಾಡೆನು. ದಯವಿಟ್ಟು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಿಸಿ; ಯಾವ ಅನ್ಯಾಯವೂ ನಡೆಯದಿರಲಿ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಿಸಿ—ನನ್ನ ನ್ಯಾಯನೀತಿ ಇನ್ನೂ ನೆಲೆನಿಂತಿದೆ. ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅನ್ಯಾಯವಿದೆಯೇ? ನಾಶಕರವಾದದ್ದನ್ನು ನನ್ನ ಬಾಯಿ ವಿವೇಚಿಸಲಾರದೋ?”