ايوب 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹پوءِ ايوب وراڻيو تہ ²”ڪاش منهنجو ڏک ماپيو وڃي ها ۽ منهنجي سموري مصيبت ترازيءَ تي گڏ رکي وڃي ها! ³اها يقيناً سمنڊن جي واريءَ کان وڌيڪ ڳري ٿئي ها— تنهنڪري منهنجا لفظ بي پرواهه هئا. ⁴ڇاڪاڻ تہ قادر مطلق جا تير مون ۾ پيل آهن؛ منهنجو روح انهن جو زهر پيئي ٿو؛ خدا جون دهشتون مون خلاف صف ٻڌي بيٺيون آهن. ⁵ڇا جهنگلي گڏھ پنهنجي گاهہ تي رڙيون ڪري ٿو، يا ڍڳو پنهنجي چاري تي ڪوڪون ڪري ٿو؟ ⁶ڇا بي ذائقو کاڌو لوڻ کانسواءِ کائجي ٿو، يا ملوخيءَ جي رس ۾ ڪو ذائقو آهي؟ ^a a v6 ملوخي هڪ جهنگلي ٻوٽو آهي؛ ان جو پاڻيدار رس بي ذائقو ۽ بي مزو هو—اهڙي کاڌي جي تصوير جنهن ۾ نہ غذا آهي نہ ڪشش. ⁷منهنجو جيءُ انهن کي ڇهڻ کان انڪار ڪري ٿو؛ اهڙيون شيون مون لاءِ نفرت جهڙو کاڌو آهن. ⁸ڪاش منهنجي درخواست پوري ٿئي ها، ۽ جنهن جي مون کي تمنا آهي سو خدا مون کي ڏئي، ⁹ڪاش خدا مون کي چيڀاٽڻ تي راضي ٿئي، پنهنجو هٿ ڇڏي مون کي ڪپي ڇڏي! ¹⁰تڏهن بہ اها منهنجي تسلي ٿيندي—آءٌ بي رحم ڏکن ۾ بہ خوشيءَ مان ٽپا ڏيندس— تہ مون پاڪ ذات جي ڪلام کان انڪار نہ ڪيو آهي. ¹¹منهنجي اندر ڪهڙي طاقت آهي جو آءٌ اميد رکندو رهان؟ ۽ منهنجو ڪهڙو انجام آهي جو آءٌ صبر ڪريان؟ ¹²ڇا منهنجي طاقت پٿرن جهڙي طاقت آهي؟ ڇا منهنجو بدن ڪانسيءَ جو ٺهيل آهي؟ ¹³ڇا منهنجي اندر ڪا بہ مدد ناهي، هاڻي جو سچي دانائي مون کان ڪڍيل آهي؟ ¹⁴جيڪو پنهنجي دوست کان مهرباني روڪي ٿو، سو قادر مطلق جو خوف ڇڏي ٿو. ¹⁵پر منهنجا ڀائر ريگستان جي سڪل نديءَ جيان دغاباز آهن، انهن ندين جي وهڪرن جهڙا جيڪي ڀرجي وڃن ٿا ۽ وري سڪي وڃن ٿا، ¹⁶جيڪي ڳرندڙ برف سبب گدلا ٿين ٿا، لڪل برف سان ڦوڪجي وڃن ٿا، ¹⁷پر خشڪ موسم ۾ غائب ٿي وڃن ٿا؛ جڏهن گرمي اچي ٿي تڏهن پنهنجي جاءِ تان گم ٿي وڃن ٿا. ¹⁸قافلا پنهنجين واٽن تان ڦري وڃن ٿا؛ ويران ميدان ۾ چڙهي وڃي ناس ٿين ٿا. ¹⁹تيما جا قافلا پاڻي ڳوليندا آهن؛ سبا جا مسافر ان جي اميد رکندا آهن. ²⁰اهي ڀروسو ڪرڻ ڪري شرمسار ٿين ٿا؛ جاءِ تي پهچن ٿا تہ مايوس ٿين ٿا. ²¹هاڻي اوهين بہ ڪجھ بہ نہ رهيا آهيو؛ ڪا خوفناڪ شيءِ ڏسي ڊڄي ٿا پيو. ²²ڇا مون ڪڏهن چيو آهي تہ ’مون کي ڪجھ ڏيو‘؟ يا ’پنهنجي دولت مان منهنجي لاءِ رشوت ڏيو‘؟ ²³يا ’مون کي دشمن جي هٿ کان بچايو‘؟ يا ’مون کي ظالمن جي پنجي کان ڇڏايو‘؟ ²⁴مون کي سيکاريو تہ آءٌ خاموش ٿيندس؛ مون کي ڏيکاريو تہ مون کان ڪٿي ڀُل ٿي آهي. ²⁵سچا لفظ ڪيترا نہ ڏکوئيندڙ ٿين ٿا! پر اوهان جي ملامت ڇا ثابت ڪري ٿي؟ ²⁶ڇا اوهين رڳو لفظن کي سڌارڻ گھرو ٿا، ۽ نااميد ماڻهوءَ جي ڳالھ کي هوا ٿا ڄاڻو؟ ²⁷اوهين تہ يتيم تي بہ پرچيون وجھو ۽ پنهنجي دوست کي بہ وڪڻي ڇڏيو. ²⁸پر هاڻي مهرباني ڪري مون ڏانهن نهاريو—آءٌ اوهان جي منهن تي ڪڏهن بہ ڪوڙ نہ ڳالهائيندس. ²⁹نرم ٿيو، منهنجي التجا آهي؛ ڪا بي انصافي نہ ٿئي. نرم ٿيو—منهنجي سچائي اڃا بہ قائم آهي. ³⁰ڇا منهنجي زبان تي ڪا بڇڙائي آهي؟ ڇا منهنجو وات تباهي ڏيندڙ شيءَ کي سڃاڻي نہ ٿو سگھي؟“