ايوب 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹”ڇا ڌرتيءَ تي ماڻهوءَ لاءِ سخت مشقت ناهي، ۽ ڇا سندس ڏينهن مزدور جھڙا نہ آهن؟ ²ٻانهي وانگر جيڪو ڇانوَ لاءِ ترسي ٿو، ۽ مزدور وانگر جيڪو پنهنجي اجرت جو انتظار ڪري ٿو، ³تيئن مون کي خالي مهينا ورهائي ڏنا ويا آهن، ۽ ڏکن ڀريون راتيون مون لاءِ مقرر ڪيون ويون آهن. ⁴جڏهن آءٌ ليٽندو آهيان، تڏهن چوندو آهيان تہ ’ڪڏهن اٿندس؟‘ پر رات ڊگھي ٿيندي وڃي ٿي، ۽ صبح تائين پاسا ورائيندو رهندو آهيان. ⁵منهنجو بدن ڪيڙن ۽ مٽيءَ جي ڍڳن سان ڍڪيل آهي؛ منهنجي چمڙي سخت ٿئي ٿي، پوءِ وري ڦاٽي پوي ٿي. ⁶منهنجا ڏينهن جولاهي جي نريءَ کان وڌيڪ تيز آهن، ۽ اُميد کانسواءِ پورا ٿين ٿا. ⁷ياد ڪر تہ منهنجي زندگي رڳو هڪ ساهه آهي؛ آءٌ وري ڪڏهن بہ ڪا چڱائي نہ ڏسندس. ⁸جيڪا اک هاڻي مون کي ڏسي ٿي، سا وري مون کي نہ ڏسندي؛ تنهنجيون اکيون مون تي هونديون، پر آءٌ نہ هوندس. ⁹جيئن ڪڪر ختم ٿي غائب ٿي وڃي ٿو، تيئن جيڪو قبر ۾ لهي ٿو سو وري مٿي نہ چڙهندو؛ ¹⁰هو وري پنهنجي گھر نہ موٽندو، ۽ سندس جاءِ کيس وري نہ سڃاڻندي.

¹¹”تنهنڪري آءٌ پنهنجو وات بند نہ رکندس؛ پنهنجي روح جي ڏک مان ڳالهائيندس، پنهنجي جان جي ڪڙاڻ ۾ شڪايت ڪندس. ¹²ڇا آءٌ سمنڊ آهيان يا سمنڊ جي ڪا بلا، جو تون مون تي پهريدار ويهاري ٿو؟ ¹³جڏهن آءٌ چوان ٿو تہ ’منهنجو پلنگ مون کي تسلي ڏيندو، منهنجو بسترو منهنجي شڪايت کي هلڪو ڪندو،‘ ¹⁴تڏهن تون مون کي خوابن سان ڊيڄاري ٿو ۽ رويائن سان ڏهڪائي ٿو، ¹⁵ايتري قدر جو آءٌ هن جسم کان وڌيڪ ڳچي گھوٽجڻ ۽ موت کي پسند ڪريان. ¹⁶آءٌ گھلندو وڃان ٿو؛ سدائين جيئرو نہ رهندس. مون کي ڇڏي ڏي، ڇالاءِ جو منهنجا ڏينهن رڳو ساهه آهن.

¹⁷”ماڻهو ڇا آهي جو تون ان کي ايترو وڏو ٿو ڄاڻين، ۽ ان تي دل ٿو لڳائين، ¹⁸جو تون هر صبح ان جي خبر لهين ٿو ۽ هر گھڙيءَ ان کي پرکين ٿو؟ ¹⁹ڪيستائين تون مون کان نظر نہ هٽائيندين، ۽ مون کي ايترو نہ ڇڏيندين جو آءٌ پنهنجو ٿڪ نگلي سگھان؟ ²⁰جيڪڏهن مون گناهه ڪيو آهي تہ مون تو سان ڇا ڪيو آهي، اي انسانن تي نظر رکندڙ؟ تو مون کي پنهنجو نشانو ڇو بڻايو آهي، جو آءٌ پنهنجي لاءِ بار بڻجي پيو آهيان؟ ²¹تون منهنجو گناهه ڇو نہ ٿو معاف ڪرين ۽ منهنجو قصور ڇو نہ ٿو هٽائين؟ ڇالاءِ جو جلد ئي آءٌ مٽيءَ ۾ ليٽندس؛ تون مون کي ڳوليندين، پر آءٌ نہ هوندس.“