መዓልቲታተይ ትንፋስ ጥራሕ እየን

ኢዮብ ህይወቱ ምስ ናይ ባርያ ዕዮን ናይ ዕሱብ ዓስቡ ምፅባይን የመዓራርያ፦ ለይቲታት ምግልባጥ፥ ዝቕደድ ቘርበት። ስቕ ኣይብልን። ነቲ መዝሙር መሪር ገይሩ፥ እግዚኣብሄር ንሰብ ስለ ምንታይ ከምዙይ ኣፅኒዑ ኸም ዝዕዘቦ እናሓተተ፥ ዓይኑ ኸልዕል ይልምን።

ምዕራፍ 7።

ሰብ ኣብ ምድሪ ኸቢድ ዕዮዶ የብሉን? መዓልቲታት ህይወቱ ከኣ ከም መዓልቲታት ዕሱብዶ ኣይኮናን? ከምቲ ፅላል ዝናፍቕ ባርያ፥ ከምቲ ዓስቡ ዝፅበ ዕሱብ ከኣ፥ ከምኡ ኣዋርሕ ከንቱ ብዕፃ በፅሐኒ፥ ለይቲታት መከራ ከኣ ተመደበለይ። ክድቅስ ከለኹ፥ “መዓስ ክትስእ እየ?” እብል፤ እታ ለይቲ ግና ትነውሕ፥ ክሳዕ ወጋሕታ ኸኣ እናተገላበጥኩ ኣሕልፍ። ስጋይ ብሓሰኻን ብጭቃ ሓመድን ተኸዲኑ፤ ቘርበተይ ደሪቑ መሊሱ ይቕደድ። መዓልቲታተይ ካብ መወርወሪ ኣላማይ ይቕልጥፋ፥ ብዘይ ተስፋ ድማ ይውዳኣ። ህይወተይ ትንፋስ ጥራሕ ምዃና ዘክር፤ ደጊም ዝኾነ ፅቡቕ ኣይርእን እየ። እታ ሕዚ እትሪኣኒ ዓይኒ፥ ደጊም ኣይክትሪኣንን እያ፤ ኣዒንትኻ ኣባይ ክኾና እየን፥ ኣነ ግና የለኹን። ከምቲ ደመና ሃሲሱ ዝጠፍእ፥ ከምኡ እቲ ናብ መቓብር ዝወርድ ኣይድይብን። ናብ ቤቱ ደጊም ኣይምለስን፥ ቦትኡ ድማ ደጊም ኣይፈልጦን።

ስለዙይ ኣፈይ ኣይዓፁን፤ ብጭንቀት መንፈሰይ ክዛረብ እየ፥ ብመሪር ነፍሰይ ከማርር እየ። ዘብዐኛ ኣብ ልዕለይ ክትገብረለይ፥ ኣነ ባሕሪ ወይ ገበል ባሕሪ ዲየ? “መደቀስየይ ከፅናንዐኒ፥ ዓራተይ መረረይ ከፋኹሰለይ እዩ” እንተ በልኩ፥ ሽዑ ብሕልምታት ተፍርሐኒ፥ ብራእይ ከኣ ተሸብረኒ፥ ነፍሰይ ካብዝ ኣካላተይ ንላዕሊ፥ ምሕናቕን ሞትን ትመርፅ። ይማስን ኣለኹ፤ ንዘለኣለም ኣይነብርን። መዓልቲታተይ ትንፋስ እየን እሞ፥ በይነይ ሕደገኒ።

ሰብ እንታይ ኮይኑ እዩ ክሳዕ ክንድዙይ እተዕብዮ፥ ልብኻ ድማ ኣብ ልዕሊኡ እተንብር? ኵሉ ንግሆ እትበፅሖ፥ ኵሉ ቕፅበት ድማ እትፍትኖ? ክሳዕ መዓስ ዓይንኻ ካባይ ዘይተልዕል፥ ምራቐይ ክሳዕ ዝውሕጥ ከ ዘይትሓድገኒ? ሓጢኣት እንተ ገበርኩ፥ ኣታ ተዓዛቢ ሰብ፥ እንታይ ገበርኩልካ? ስለ ምንታይ ዒላማኻ ጌርካኒ፥ ንባዕለይ ሸኽሚ ክሳዕ ዝኾነ? ስለ ምንታይ ሓጢኣተይ ይቕረ ዘይትብለለይ፥ በደለይ ድማ ዘይተልዕለለይ? ሕዚ ኣብ ሓመድ ክድቅስ እየ እሞ፥ ክትደልየኒ ኢኻ፥ ኣነ ግና የለኹን።