ايُوب 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹”آيا انسان په زمکه باندې سخت مشقت نۀ لرى، او آيا د هغۀ ورځې د مزدور په شان نۀ دى؟ ²لکه غُلام چې د سيورى ارزو کوى، او لکه مزدور چې د خپل مزدورۍ انتظار کوى، ³هم هغه شان زما په برخه د بطالت مياشتې شوې دى، او د مصيبت شپې راته ټاکلے شوې دى. ⁴کله چې زۀ غځېږم نو وايم، ’کله به پاڅم؟‘ خو شپه اوږده شى، او زۀ تر سحره اوړم راوړم. ⁵زما غوښه په چينجو او د خاورو په ګوډو پوښلے شوې ده؛ زما پوستکى سخت شى، بيا دوباره وچوى. ⁶زما ورځې د اوبدونکى د ماکو نه تيزې دى، او بې‌اُميده خپل انجام ته رسيږى. ⁷ياد لره چې زما ژوند خو يو ساه دے؛ زۀ به بيا هيڅکله هيڅ ښۀ شے ونۀ وينم. ⁸هغه سترګه چې اوس مې وينى، نور به مې نۀ وينى؛ ستا سترګې به په ما وى، او زۀ به نۀ يم. ⁹لکه ورېځ چې ورکيږى او ختميږى، هم هغه شان څوک چې قبر ته کوز شى هغه بيا نۀ راپورته کيږى؛ ¹⁰هغه بيا خپل کور ته نۀ راګرځى، او د هغۀ ځائ نور هغه نۀ پېژنى.

¹¹”ځکه نو زۀ به خپله خوله نۀ بندوم؛ زۀ به د خپل روح د غم نه خبرې وکړم، زۀ به د خپل زړۀ په تريخوالى کښې شکايت وکړم. ¹²آيا زۀ سمندر يم، يا د سمندر يو اژدها، چې تۀ په ما باندې څوکيدار ايږدې؟ ¹³کله چې زۀ وايم، ’زما بستره به ما له تسلى راکوى، زما کټ به زما شکايت کم کوى،‘ ¹⁴نو تۀ ما په خوبونو وېروې او په روياګانو راته هيبت ورکوې، ¹⁵دې دپاره چې زۀ د دې خپل بدن نه د غاړې موښل او مرګ غوره کړم. ¹⁶زۀ ختميږم؛ زۀ به تل ژوندے نۀ يم. ما يوازې پرېږده، ځکه چې زما ورځې يو ساه دى.

¹⁷”انسان څۀ شے دے، چې تۀ د هغۀ دومره قدر کوې، او چې تۀ خپل زړۀ په هغۀ باندې ايږدې، ¹⁸چې تۀ هر سحر د هغۀ ګوزار ته راځې او هر لحظه يې آزمائى؟ ¹⁹تر کله به تۀ د ما نه خپله سترګه اړوې، او دومره ما يوازې پرېږدې چې زۀ خپله لاړه تېره کړم؟ ²⁰کۀ ما ګناه کړې وى، نو ما تا ته څۀ کړى دى، اے د انسانانو څارونکيه؟ تا زۀ ولې د خپل نښان جوړ کړم، چې زۀ په خپل ځان باندې بوج شوے يم؟ ²¹تۀ زما ګناه ولې نۀ بخښې او زما قصور ولې نۀ لرې کوې؟ ځکه چې زۀ به ژر په خاورو کښې غځېږم؛ تۀ به زما تلاش کوې، خو زۀ به نۀ يم.“