Dinaku Mung Kaya Sakeplasan Napas

Ayub mbandhingake uripe kaya bebahu batur tukon lan wong buruhan kang ngenteni upahe: bengi-bengi gulasah, kulit kang pecah-pecah. Dheweke ora gelem meneng. Dheweke malik masmur dadi pait, takon geneya Gusti Allah ngawasi manungsa kanthi premati mangkono, lan nyuwun supaya Panjenengane mlengos.

Pasal 7.

“Apa manungsa ora nglakoni pakaryan abot ing bumi, lan apa dinane ora kaya dinane wong buruhan? Kaya batur tukon kang ngarep-arep pangeyuban, lan kaya wong buruhan kang nganti-anti opahe, mangkono uga aku kaedum sasi-sasi kang kothong, lan wengi-wengi kasangsaran wis katetepake marang aku. Samangsa aku nglekar, aku ngucap, ‘Kapan aku bisa tangi?’ Nanging wengine tansah dawa, lan aku molak-malik nganti bangun esuk. Dagingku kinemulan cacing lan gumpalan lemah; kulitku dadi atos, banjur bedhah maneh. Dinaku luwih rikat tinimbang troponge wong tenun, lan tumeka ing pungkasane tanpa pangarep-arep. Mugi Paduka enget, bilih gesang kawula punika namung sakeplasan napas; kawula boten badhe ningali punapa-punapa ingkang sae malih salaminipun. Mripat ingkang samangke ningali kawula, boten badhe ningali kawula malih; paningal Paduka badhe tumuju dhateng kawula, nanging kawula sampun sirna. Kadosdene mega ingkang sirna lan ical, makaten ugi tiyang ingkang mandhap dhateng kubur boten badhe wangsul minggah; piyambakipun boten badhe wangsul malih dhateng griyanipun, lan panggenanipun boten tepang malih dhateng piyambakipun.

“Mila kawula boten badhe ngancing cangkem kawula; kawula badhe cariyos saking sangsaraning roh kawula, kawula badhe sesambat ing paiting jiwa kawula. Punapa kawula punika seganten, utawi naga ing seganten, dene Paduka masang pejagi tumrap kawula? Samangsa kawula ngucap, ‘Paturon kawula badhe nglipur kawula, amben kawula badhe ngenthengaken sesambat kawula,’ ing ngriku Paduka ngagetaken kawula kanthi impen, saha medeni kawula kanthi wahyu-wahyu, ngantos kawula langkung milih dipunjiret saha pejah, katimbang gesang ing salira kawula punika. Kawula saya ringkih; kawula boten badhe gesang salaminipun. Keparenga kawula katilar piyambakan, awit dinten kawula punika namung sakeplasan napas.

Manungsa punika punapa ta, dene Paduka ngaosi samanten ageng, saha ngetingalaken penggalih dhateng piyambakipun, dene Paduka niliki piyambakipun saben enjing, saha nyoba piyambakipun saben wekdal? Ngantos pinten dangunipun Paduka mlengos saking kawula, saha negakaken kawula samanten dangunipun ngantos kawula saged nguntal idu kawula? Manawi kawula damel dosa, punapa ingkang kawula tindakaken dhateng Paduka, dhuh ingkang njagi manungsa? Punapa sababipun Paduka ndadosaken kawula sasaran Paduka, ngantos kawula dados momotan tumrap kawula piyambak? Punapa sababipun Paduka boten karsa ngapunten dosa kawula saha mbirat kalepatan kawula? Awit boten dangu malih kawula badhe ngaringkel ing lebu; Paduka badhe madosi kawula, nanging kawula sampun boten wonten.”