ယောဘဝတ္တု။ 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹“လူသားတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ပင်ပန်းစွာ အမှုထမ်းရကြသည် မဟုတ်လော။ သူတို့၏နေ့ရက်တို့သည်လည်း သူငှား၏နေ့ရက်များကဲ့သို့ ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။ ²အရိပ်ကို တောင့်တသော ကျွန်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မိမိအခကြေးငွေကို စောင့်မျှော်သော သူငှားကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ³ထိုနည်းတူ ငါသည် အချည်းနှီးသော လများကို ခွဲဝေပေးခြင်းခံရ၍ ဒုက္ခရောက်သော ညများကိုလည်း ငါ့အတွက် သတ်မှတ်ပေးခြင်းခံရ၏။ ⁴ငါအိပ်ရာဝင်သောအခါ ‘အဘယ်အခါ ထရမည်နည်း’ ဟု ဆို၏။ သို့ရာတွင် ညဦးသည် ကြာမြင့်လျက် မိုးလင်းသည်တိုင်အောင် ငါ လူးလဲ၍ နေရ၏။ ⁵ငါ၏အသားသည် တီကောင်များနှင့် မြေခဲများဖြင့် ဖုံးအုပ်လျက်ရှိ၏။ ငါ၏အရေပြားသည် မာကြော၍ တစ်ဖန် ကွဲအက်ပြန်၏။ ⁶ငါ၏နေ့ရက်တို့သည် ရက်ကန်း၏လွန်းတံထက် လျင်မြန်၍ မျှော်လင့်ခြင်းမရှိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားကြ၏။ ⁷အကျွန်ုပ်၏အသက်သည် ထွက်သက်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သတိရတော်မူပါ။ ကောင်းသောအရာကို နောက်တစ်ဖန် အကျွန်ုပ်မြင်ရတော့မည် မဟုတ်ပါ။ ⁸ယခု အကျွန်ုပ်ကို မြင်သော မျက်စိသည် နောက်တစ်ဖန် မြင်ရတော့မည် မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်၏မျက်စိတော်သည် အကျွန်ုပ်ကို ရှာတော်မူသော်လည်း အကျွန်ုပ် မရှိတော့ပါ။ ⁹မိုးတိမ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားသကဲ့သို့ မရဏနိုင်ငံသို့ ဆင်းသက်သွားသောသူသည် နောက်တစ်ဖန် ပြန်မတက်လာတော့ပြီ။ ¹⁰မိမိအိမ်သို့ နောက်တစ်ဖန် ပြန်မလာတော့ပြီ။ သူ့နေရာသည်လည်း သူ့ကို နောက်တစ်ဖန် မသိတော့ပြီ။

¹¹“ထို့ကြောင့် ငါသည် ငါ့နှုတ်ကို ပိတ်ထားမည် မဟုတ်။ ငါ့ဝိညာဉ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခထဲမှ ငါ ပြောဆိုမည်။ ငါ့စိတ်နှလုံး၏ ခါးသီးခြင်းဖြင့် ငါ မြည်တမ်းမည်။ ¹²ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်အပေါ်၌ အစောင့်ချထားတော်မူရန် အကျွန်ုပ်သည် ပင်လယ်ဖြစ်သလော၊ သို့မဟုတ် ပင်လယ်သတ္တဝါကြီး ဖြစ်သလော။ ¹³‘ငါ့ခုတင်သည် ငါ့ကို နှစ်သိမ့်စေလိမ့်မည်၊ ငါ့အိပ်ရာသည် ငါ့ညည်းတွားခြင်းကို သက်သာစေလိမ့်မည်’ ဟု အကျွန်ုပ်ဆိုသောအခါ၊ ¹⁴ကိုယ်တော်သည် အိပ်မက်များဖြင့် အကျွန်ုပ်ကို ချောက်လှန့်တော်မူ၍ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံများဖြင့် ထိတ်လန့်စေတော်မူ၏။ ¹⁵သို့ဖြစ်၍ ဤကိုယ်ခန္ဓာ၌ အသက်ဆက်ရှင်ရခြင်းထက် လည်ပင်းညှစ်၍ သေခြင်းကိုပင် အကျွန်ုပ် ရွေးချယ်လိုပါ၏။ ¹⁶အကျွန်ုပ်သည် ဆွေးမြေ့ယိုယွင်းလျက်ရှိ၍ အစဉ်အမြဲ အသက်ရှင်မည် မဟုတ်ပါ။ အကျွန်ုပ်ကို ချန်ထားတော်မူပါ။ အကြောင်းမူကား အကျွန်ုပ်၏နေ့ရက်တို့သည် ထွက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပါ၏။

¹⁷“ကိုယ်တော်သည် လူသားကို ဤမျှလောက် အရေးထားတော်မူ၍ သူ့အပေါ်၌ စိတ်စွဲလမ်းတော်မူရန် လူသားသည် အဘယ်သူဖြစ်ပါသနည်း။ ¹⁸နံနက်တိုင်း သူ့ထံသို့ ကြွလာတော်မူ၍ ခဏတိုင်း သူ့ကို စုံစမ်းတော်မူပါသနည်း။ ¹⁹ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်ထံမှ အဘယ်မျှကြာအောင် မျက်နှာလွှဲတော်မမူဘဲ နေတော်မူမည်နည်း။ အကျွန်ုပ်၏တံတွေးကို မျိုချနိုင်သည့်တိုင်အောင်မျှ အကျွန်ုပ်ကို ချန်ထားတော်မမူဘဲ နေတော်မူမည်နည်း။ ²⁰အကျွန်ုပ်သည် ပြစ်မှားမိပါလျှင် အဘယ်သို့ ပြုမိပါသနည်း။ အို လူသားတို့ကို စောင့်ကြည့်တော်မူသောအရှင်၊ ကိုယ်တော်အား အဘယ်သို့ ပြစ်မှားမိပါသနည်း။ အကျွန်ုပ်ကို အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ပစ်မှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူ၍ အကျွန်ုပ်သည် မိမိကိုယ်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာရပါသနည်း။ ²¹အကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကို အဘယ်ကြောင့် ခွင့်လွှတ်တော်မမူဘဲ အကျွန်ုပ်၏ ဒုစရိုက်ကို ပယ်ရှားတော်မမူပါသနည်း။ အကြောင်းမူကား မကြာမီ အကျွန်ုပ်သည် မြေမှုန့်၌ အိပ်ရလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်ကို ရှာတော်မူသော်လည်း အကျွန်ုပ် မရှိတော့ပါ။”