Eyüp 7

7 ¹«İnsanın yeryüzündeki yaşamı ağır bir hizmet değil mi, günleri ücretli bir işçinin günleri gibi değil mi? ²Gölgeyi özleyen bir köle gibi, ücretini bekleyen bir işçi gibi, ³bana da boş aylar düştü, sıkıntılı geceler payıma verildi. ⁴Yatınca, ‹Ne zaman kalkacağım?› derim; ama gece uzadıkça uzar, tan ağarana dek dönüp dururum. ⁵Bedenim kurtlarla ve toprak yumrularıyla kaplandı; derim kabuk bağlıyor, sonra yeniden yarılıyor. ⁶Günlerim dokumacının mekiğinden daha hızlı, umutsuzca son buluyor. ⁷Yaşamımın bir soluktan ibaret olduğunu anımsa; gözlerim bir daha mutluluk görmeyecek. ⁸Şimdi beni gören göz, artık göremeyecek; gözlerin beni arayacak, ama ben yok olacağım. ⁹Bir bulut nasıl dağılıp yok olursa, ölüler diyarına inen de öyle bir daha çıkmaz; ¹⁰bir daha evine dönmez, bulunduğu yer onu artık tanımaz.

¹¹«Bu yüzden ağzımı kapamayacağım; ruhumun sıkıntısı içinde konuşacağım, canımın acılığı içinde yakınacağım. ¹²Deniz miyim ya da deniz canavarı mıyım ki, başıma bir bekçi koyuyorsun? ¹³‹Yatağım beni avutur, döşeğim yakınmamı dindirir› desem, ¹⁴beni düşlerle korkutuyor, görümlerle dehşete düşürüyorsun; ¹⁵öyle ki, bu bedenimde yaşamaktansa boğulmayı, ölmeyi yeğliyorum. ¹⁶Eriyip gidiyorum; sonsuza dek yaşayacak değilim. Beni kendi halime bırak, çünkü günlerim bir soluktan ibaret.

¹⁷«İnsan nedir ki, ona bunca önem veriyor, üzerine yüreğini eğiyorsun, ¹⁸her sabah onu yokluyor, her an onu sınıyorsun? ¹⁹Ne zamana dek gözünü benden ayırmayacak, tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacaksın? ²⁰Günah işledimse, sana ne yaptım, ey insanların gözcüsü? Neden beni kendine hedef yaptın da kendime yük oldum? ²¹Neden suçumu bağışlamıyor, günahımı ortadan kaldırmıyorsun? Çünkü yakında toprağa uzanacağım; beni arayacaksın, ama ben yok olacağım.»