Günlerim Bir Soluktan İbaret

Eyüp yaşamını bir kölenin vardiyasına ve ücretini bekleyen bir gündelikçiye benzetiyor: dönüp durulan geceler, çatlayan bir ten. Susmayacak. Mezmuru acıya çevirip soruyor: Tanrı neden bir insanı böyle yakından gözetliyor; bakışını başka yana çevirsin.

Bölüm 7.

«İnsanın yeryüzündeki yaşamı ağır bir hizmet değil mi, günleri ücretli bir işçinin günleri gibi değil mi? Gölgeyi özleyen bir köle gibi, ücretini bekleyen bir işçi gibi, bana da boş aylar düştü, sıkıntılı geceler payıma verildi. Yatınca, ‹Ne zaman kalkacağım?› derim; ama gece uzadıkça uzar, tan ağarana dek dönüp dururum. Bedenim kurtlarla ve toprak yumrularıyla kaplandı; derim kabuk bağlıyor, sonra yeniden yarılıyor. Günlerim dokumacının mekiğinden daha hızlı, umutsuzca son buluyor. Yaşamımın bir soluktan ibaret olduğunu anımsa; gözlerim bir daha mutluluk görmeyecek. Şimdi beni gören göz, artık göremeyecek; gözlerin beni arayacak, ama ben yok olacağım. Bir bulut nasıl dağılıp yok olursa, ölüler diyarına inen de öyle bir daha çıkmaz; bir daha evine dönmez, bulunduğu yer onu artık tanımaz.

«Bu yüzden ağzımı kapamayacağım; ruhumun sıkıntısı içinde konuşacağım, canımın acılığı içinde yakınacağım. Deniz miyim ya da deniz canavarı mıyım ki, başıma bir bekçi koyuyorsun? ‹Yatağım beni avutur, döşeğim yakınmamı dindirir› desem, beni düşlerle korkutuyor, görümlerle dehşete düşürüyorsun; öyle ki, bu bedenimde yaşamaktansa boğulmayı, ölmeyi yeğliyorum. Eriyip gidiyorum; sonsuza dek yaşayacak değilim. Beni kendi halime bırak, çünkü günlerim bir soluktan ibaret.

«İnsan nedir ki, ona bunca önem veriyor, üzerine yüreğini eğiyorsun, her sabah onu yokluyor, her an onu sınıyorsun? Ne zamana dek gözünü benden ayırmayacak, tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacaksın? Günah işledimse, sana ne yaptım, ey insanların gözcüsü? Neden beni kendine hedef yaptın da kendime yük oldum? Neden suçumu bağışlamıyor, günahımı ortadan kaldırmıyorsun? Çünkü yakında toprağa uzanacağım; beni arayacaksın, ama ben yok olacağım.»