എന്റെ നാളുകൾ ഒരു ശ്വാസം മാത്രം

ഇയ്യോബ് തന്റെ ജീവിതത്തെ അടിമയുടെ പണിനേരത്തോടും കൂലിക്കാരൻ കൂലിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നതിനോടും ഉപമിക്കുന്നു: ഉരുണ്ടുമറിയുന്ന രാത്രികൾ, പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന ത്വക്ക്. അവൻ മിണ്ടാതിരിക്കുകയില്ല. അവൻ സങ്കീർത്തനത്തെ കയ്പുള്ളതാക്കി മാറ്റുന്നു; ദൈവം ഒരു മനുഷ്യനെ ഇത്ര സൂക്ഷ്മമായി നോക്കുന്നത് എന്തിനെന്നു ചോദിക്കുന്നു, നോട്ടം മാറ്റാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

അധ്യായം 7.

“മനുഷ്യന് ഭൂമിയിൽ കഠിനമായ അധ്വാനം ഇല്ലയോ? അവന്റെ നാളുകൾ കൂലിക്കാരന്റെ നാളുകൾ പോലെയല്ലയോ? തണലിനായി കൊതിക്കുന്ന അടിമയെപ്പോലെയും, തന്റെ കൂലിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന കൂലിക്കാരനെപ്പോലെയും, അങ്ങനെ ശൂന്യമായ മാസങ്ങൾ എനിക്കു ഓഹരിയായി ലഭിച്ചു, ദുരിതത്തിന്റെ രാത്രികൾ എനിക്കു നിയമിക്കപ്പെട്ടു. ഞാൻ കിടക്കുമ്പോൾ, ‘എപ്പോൾ ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കും?’ എന്നു ഞാൻ പറയുന്നു. എന്നാൽ രാത്രി നീണ്ടുപോകുന്നു, പ്രഭാതംവരെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുന്നു. എന്റെ ദേഹം പുഴുക്കളാലും മൺകട്ടകളാലും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്റെ ത്വക്ക് ഉറച്ചശേഷം വീണ്ടും പൊട്ടിപ്പിളരുന്നു. എന്റെ നാളുകൾ നെയ്ത്തുകാരന്റെ ഓടത്തെക്കാൾ വേഗമുള്ളവ, പ്രത്യാശയില്ലാതെ അവ അവസാനിക്കുന്നു. എന്റെ ജീവൻ ഒരു ശ്വാസം മാത്രമെന്ന് ഓർക്കണമേ; നന്മയായതൊന്നും ഞാൻ ഇനി ഒരിക്കലും കാണുകയില്ല. ഇപ്പോൾ എന്നെ കാണുന്ന കണ്ണ് ഇനി എന്നെ കാണുകയില്ല; അങ്ങയുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെമേൽ ഉണ്ടാകും, ഞാനോ ഇല്ലാതാകും. മേഘം മാഞ്ഞ് മറഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ, പാതാളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നവൻ മടങ്ങിവരുന്നില്ല; അവൻ ഇനി തന്റെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുന്നില്ല, അവന്റെ സ്ഥലം ഇനി അവനെ അറിയുന്നില്ല.

“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ വായ് അടച്ചിരിക്കുകയില്ല; എന്റെ ആത്മാവിന്റെ വേദനയിൽനിന്ന് ഞാൻ സംസാരിക്കും, എന്റെ ഉള്ളിന്റെ കയ്പിൽ ഞാൻ സങ്കടം പറയും. അങ്ങ് എനിക്കുമേൽ കാവൽ നിർത്തുവാൻ ഞാൻ സമുദ്രമോ കടലിലെ ഭീകരജന്തുവോ ആകുന്നുവോ? ‘എന്റെ കിടക്ക എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും, എന്റെ ശയ്യ എന്റെ സങ്കടം ലഘൂകരിക്കും’ എന്നു ഞാൻ പറയുമ്പോൾ, അപ്പോൾ അങ്ങ് സ്വപ്നങ്ങളാൽ എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്നു, ദർശനങ്ങളാൽ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു, അതിനാൽ ഞെരിച്ചുകൊല്ലലും മരണവും എന്റെ ഈ ശരീരത്തെക്കാൾ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കും. ഞാൻ ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു; ഞാൻ എന്നേക്കും ജീവിക്കുകയില്ല. എന്റെ നാളുകൾ ഒരു ശ്വാസമായതിനാൽ എന്നെ വിട്ടേക്കണമേ.

“മനുഷ്യൻ എന്ത്, അങ്ങ് അവനെ ഇത്രയധികം ഗണിക്കുവാനും അവന്റെമേൽ അങ്ങയുടെ മനസ്സു വയ്ക്കുവാനും, അങ്ങ് എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും അവനെ സന്ദർശിക്കുവാനും ഓരോ നിമിഷവും അവനെ പരീക്ഷിക്കുവാനും? എത്രത്തോളം കഴിഞ്ഞാൽ അങ്ങ് എന്നിൽനിന്നു ദൃഷ്ടി തിരിക്കും, എന്റെ ഉമിനീർ ഇറക്കുവാൻ മാത്രം നേരം എന്നെ വിട്ടേക്കും? ഞാൻ പാപം ചെയ്തെങ്കിൽ, മനുഷ്യരെ നിരീക്ഷിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ അങ്ങയോട് എന്തു ചെയ്തു? അങ്ങ് എന്നെ അങ്ങയുടെ ലക്ഷ്യമാക്കിയത് എന്തിന്, അങ്ങനെ ഞാൻ എനിക്കുതന്നെ ഒരു ഭാരമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു? അങ്ങ് എന്റെ പാപം ക്ഷമിക്കാതെയും എന്റെ അകൃത്യം നീക്കിക്കളയാതെയും ഇരിക്കുന്നത് എന്തിന്? എന്തെന്നാൽ അധികം താമസിയാതെ ഞാൻ പൊടിയിൽ കിടക്കും; അങ്ങ് എന്നെ അന്വേഷിക്കും, എന്നാൽ ഞാൻ ഇല്ലാതാകും.”