Job 7

7 ¹"Hindi ba't may mabigat na pagpapagal ang tao sa lupa, at ang kanyang mga araw ay tulad ng mga araw ng isang upahang manggagawa? ²Tulad ng isang alipin na nananabik sa lilim, at tulad ng isang upahang manggagawa na naghihintay sa kanyang kabayaran, ³gayon ang inilaan sa akin na mga buwan ng kawalang-saysay, at mga gabi ng paghihirap ang itinakda sa akin. ⁴Kapag ako'y humihiga, sinasabi ko, 'Kailan ako babangon?' Ngunit ang gabi'y humahaba, at ako'y nagbabaligtad hanggang magbukang-liwayway. ⁵Ang aking laman ay nadaramtan ng mga uod at mga tipak ng alikabok; ang aking balat ay tumitigas, pagkatapos ay muling pumuputok. ⁶Ang aking mga araw ay mas mabilis kaysa sa lansadera ng manghahabi, at umaabot ang mga ito sa katapusan nang walang pag-asa. ⁷Alalahanin mo na ang aking buhay ay isang hininga lamang; hindi na ako muling makakakita ng anumang mabuti. ⁸Ang matang nakakakita sa akin ngayon ay hindi na ako makikita pa; ang iyong mga mata ay nasa akin, at ako'y mawawala na. ⁹Kung paanong ang ulap ay napaparam at naglalaho, gayon ang bumababa sa libingan ay hindi na muling aahon; ¹⁰hindi na siya muling babalik sa kanyang bahay, at hindi na siya makikilala ng kanyang dako.

¹¹"Kaya't hindi ko ititikom ang aking bibig; ako'y magsasalita mula sa dalamhati ng aking espiritu, ako'y dadaing sa kapaitan ng aking kaluluwa. ¹²Ako ba ang dagat, o isang halimaw ng dagat, na naglagay ka ng bantay sa akin? ¹³Kapag sinasabi ko, 'Aaliwin ako ng aking higaan, papawiin ng aking hiligan ang aking daing,' ¹⁴sa gayo'y tinatakot mo ako sa pamamagitan ng mga panaginip at pinasisindak mo ako sa pamamagitan ng mga pangitain, ¹⁵na anupa't pipiliin ko pa ang pagkalunod at kamatayan kaysa sa katawan kong ito. ¹⁶Ako'y natutunaw; hindi ako mabubuhay magpakailanman. Iwan mo akong mag-isa, sapagkat ang aking mga araw ay isang hininga lamang.

¹⁷"Ano ang tao, na iyong pinapahalagahan nang labis, at inilalagay mo sa kanya ang iyong puso, ¹⁸na iyong dinadalaw siya tuwing umaga at sinusubok siya sa bawat sandali? ¹⁹Hanggang kailan bago mo ilayo ang iyong tingin sa akin, at iwan mo akong mag-isa nang sapat upang lunukin ang aking laway? ²⁰Kung ako'y nagkasala, ano ang nagawa ko sa iyo, ikaw na tagapagmasid ng sangkatauhan? Bakit mo ako ginawang target mo, na anupa't ako'y naging pasanin sa aking sarili? ²¹Bakit ayaw mong patawarin ang aking kasalanan at alisin ang aking pagkakautang? Sapagkat di magtatagal ay hihiga na ako sa alabok; hahanapin mo ako, ngunit ako'y mawawala na."