ایوب 7

7 ¹«آیا انسان بر زمین به بیگاری سخت گرفتار نیست، و آیا روزهایش همچون روزهای کارگر مزدور نیست؟ ²همچون برده‌ای که مشتاق سایه است، و همچون کارگر مزدوری که چشم‌به‌راه دستمزد خویش است، ³چنین ماه‌های پوچی نصیب من شده، و شب‌های مصیبت بهرهٔ من گشته است. ⁴چون دراز می‌کشم می‌گویم: ‹کِی برخیزم؟› اما شب طول می‌کشد، و تا سپیده‌دم از این پهلو به آن پهلو می‌غلتم. ⁵تن من به کِرم‌ها و کلوخه‌های خاک پوشیده شده؛ پوستم سفت می‌شود، سپس دگر بار می‌ترکد. ⁶روزهای من از ماکوی بافنده شتابان‌تر است، و بی هیچ امیدی به پایان می‌رسد. ⁷به یاد آر که زندگی‌ام جز دمی نیست؛ دیگر هرگز روی نیکی نخواهم دید. ⁸چشمی که اکنون مرا می‌بیند، دیگر مرا نخواهد دید؛ چشمان تو بر من خواهد بود، و من دیگر نخواهم بود. ⁹چنان‌که ابر محو می‌شود و ناپدید می‌گردد، آن که به گور فرو می‌رود نیز دیگر برنمی‌آید؛ ¹⁰دیگر به خانهٔ خود بازنمی‌گردد، و جایگاهش دیگر او را نمی‌شناسد.

¹¹«پس دهان خود را نخواهم بست؛ از تنگیِ روحم سخن خواهم گفت، در تلخیِ جانم شکوه خواهم کرد. ¹²آیا من دریا هستم یا هیولای دریایی، که بر من نگهبان می‌گماری؟ ¹³چون می‌گویم: ‹بسترم مرا تسلی خواهد داد، و خوابگاهم شکوه‌ام را تسکین خواهد بخشید،› ¹⁴آنگاه مرا با خواب‌ها می‌ترسانی و با رؤیاها به وحشت می‌اندازی، ¹⁵چنان‌که خفه شدن و مرگ را برمی‌گزینم، به‌جای این پیکر خویش. ¹⁶کاهیده می‌شوم؛ تا ابد زنده نخواهم ماند. مرا واگذار، زیرا روزهایم دمی بیش نیست.

¹⁷«انسان چیست که او را چنین بزرگ می‌داری، و دل خود را بر او می‌نهی، ¹⁸که هر بامداد به سراغش می‌آیی و هر لحظه او را می‌آزمایی؟ ¹⁹تا کِی از من چشم برنمی‌داری، و مرا آن‌قدر وا نمی‌گذاری که آب دهانم را فرو برم؟ ²⁰اگر گناه کرده‌ام، به تو چه کرده‌ام، ای دیده‌بان آدمیان؟ چرا مرا آماج خود ساخته‌ای، چنان‌که بر خویشتن باری گران شده‌ام؟ ²¹چرا گناهم را نمی‌آمرزی و تقصیرم را از من دور نمی‌سازی؟ زیرا به‌زودی در خاک خواهم آرمید؛ مرا خواهی جُست، اما دیگر نخواهم بود.»