ईयोब 7

7 ¹ मनुष्यांना पृथ्वीवर कठीण कष्ट करावे लागत नाहीत का, आणि त्यांचे दिवस मजुरीच्या कामगारासारखे नसतात का? ² सावलीची आस धरणाऱ्या गुलामासारखा, आणि आपल्या मजुरीची वाट पाहणाऱ्या कामगारासारखा, ³ तसे व्यर्थतेचे महिने माझ्या वाट्याला आले आहेत, आणि दुःखाच्या रात्री माझ्यासाठी नेमून दिल्या आहेत. ⁴ मी झोपतो तेव्हा म्हणतो, “मी केव्हा उठेन?” पण रात्र लांबत जाते, आणि पहाटेपर्यंत मी तळमळत राहतो. ⁵ माझे शरीर किड्यांनी झाकले आहे आणि मातीच्या ढेकळांनी; माझी कातडी कठीण होते, मग पुन्हा फुटते. ⁶ माझे दिवस विणकऱ्याच्या धोट्यापेक्षा वेगाने धावतात, आणि आशेवाचून ते आपल्या अंताला येतात. ⁷ आठवण ठेव की माझे आयुष्य केवळ एक श्वास आहे; मी पुन्हा कधीही काही चांगले पाहणार नाही. ⁸ आता जो डोळा मला पाहतो तो मला पुन्हा पाहणार नाही; तुझे डोळे माझ्यावर असतील, आणि मी नाहीसा झालेला असेन. ⁹ जसा ढग विरून नाहीसा होतो, तसाच जो कबरेत उतरतो तो पुन्हा वर येत नाही; ¹⁰ तो पुन्हा आपल्या घरी परत येत नाही, आणि त्याचे स्थान त्याला पुन्हा ओळखत नाही.

¹¹ म्हणून मी माझे तोंड बंद ठेवणार नाही; माझ्या आत्म्याच्या वेदनेतून मी बोलेन, माझ्या जिवाच्या कडवटपणात मी तक्रार करेन. ¹² मी समुद्र आहे का, किंवा समुद्रातील राक्षस आहे का, की तू माझ्यावर पहारा ठेवतोस? ¹³ जेव्हा मी म्हणतो, “माझी खाट मला सांत्वन देईल, माझा बिछाना माझी तक्रार हलकी करेल,” ¹⁴ तेव्हा तू स्वप्नांनी मला घाबरवतोस आणि दृष्टान्तांनी मला भयभीत करतोस, ¹⁵ इतके की गळा दाबून मरणे या माझ्या शरीरापेक्षा मी पसंत करेन. ¹⁶ मी झिजून जात आहे; मी सर्वकाळ जगणार नाही. मला एकटे सोड, कारण माझे दिवस केवळ एक श्वास आहेत.

¹⁷ मनुष्य म्हणजे काय, की तू त्याला इतके मोठे मानतोस, आणि त्याच्यावर तू आपले मन लावतोस, ¹⁸ की तू प्रत्येक सकाळी त्याची भेट घेतोस आणि प्रत्येक क्षणी त्याची परीक्षा घेतोस? ¹⁹ तू माझ्यावरून आपली नजर केव्हा फिरवशील, आणि माझी थुंकी गिळण्याइतका वेळ तरी मला एकटे केव्हा सोडशील? ²⁰ मी पाप केले असेल, तर मी तुझे काय केले आहे हे मनुष्यांवर पहारा करणाऱ्या? तू मला आपले लक्ष्य का बनवले आहेस, इतके की मी स्वतःलाच ओझे झालो आहे? ²¹ तू माझ्या पापाची क्षमा का करत नाहीस आणि माझा अपराध का दूर करत नाहीस? कारण लवकरच मी मातीत झोपेन; तू माझा शोध घेशील, पण मी नाहीसा झालेला असेन.