ایوب 8

8 ¹آنگاه بِلدَدِ شوحی پاسخ داد: ²«تا کی این‌چنین سخن خواهی گفت؟ سخنانِ دهانت جز بادی توفنده نیست. ³آیا خدا عدالت را منحرف می‌سازد؟ آیا قادرِ مطلق آنچه را راست است تباه می‌کند؟ ⁴اگر فرزندانت به او گناه ورزیدند، او ایشان را به سزای عصیانشان سپرد. ⁵اما اگر تو خدا را به‌جد بطلبی و از قادرِ مطلق طلبِ رحمت کنی، ⁶اگر پاک و راست‌کردار باشی، بی‌گمان اکنون به‌خاطرِ تو برخواهد خاست و تو را به جایگاهِ برحقّت باز خواهد گرداند. ⁷هرچند آغازت حقیر بود، سال‌های واپسینت بی‌اندازه شکوفا خواهد شد. ⁸از نسل‌های دیرین بپرس، و در آنچه پدرانشان کاویدند تأمل کن. ⁹زیرا ما همین دیروز زاده شدیم و چیزی نمی‌دانیم؛ و روزهای ما بر زمین جز سایه‌ای نیست. ¹⁰آیا ایشان تو را تعلیم نخواهند داد و با تو سخن نخواهند گفت، و از فهمِ خویش کلماتی بیرون نخواهند آورد؟ ¹¹آیا بَردی آنجا که مردابی نیست بلند می‌روید؟ آیا نیزار بی‌آب می‌بالد؟ ¹²هنوز سبز و ناچیده، زودتر از هر گیاهی پژمرده می‌شود. ¹³چنین است سرنوشتِ همهٔ آنان که خدا را فراموش می‌کنند؛ و امیدِ بی‌دینان چنین بر باد می‌رود. ¹⁴اعتمادش سست است، و توکّلش تارِ عنکبوت است. ¹⁵بر خانهٔ خود تکیه می‌کند، اما نمی‌ایستد؛ بدان چنگ می‌زند، اما پایدار نمی‌ماند. ¹⁶او همچون گیاهی سیراب در آفتاب است، که شاخه‌هایش را بر باغ می‌گستراند. ¹⁷ریشه‌هایش گِردِ تودهٔ سنگ‌ها می‌پیچد و در میانِ صخره‌ها جایی برای چنگ‌زدن می‌جوید. ¹⁸اما چون از جای خود کنده شود، آن مکان او را انکار کرده، می‌گوید: ‹هرگز تو را ندیدم.› ¹⁹شادیِ راهش چنین است—و از خاک، دیگران به‌جای او می‌رویند. ²⁰خدا مردِ بی‌عیب را رد نخواهد کرد، و دستِ بدکاران را نخواهد گرفت. ²¹او هنوز دهانت را از خنده و لبانت را از فریادِ شادی پر خواهد ساخت. ²²آنان که از تو نفرت دارند به شرم ملبّس خواهند شد، و خیمهٔ شریران دیگر نخواهد بود.»