બિલ્દાદ શૂહી જવાબ આપે છે

બિલ્દાદ વધારે સ્પષ્ટ બોલે છે: ઈશ્વર ન્યાયને ઊંધો વાળતા નથી, તેથી અયૂબનાં બાળકોને તેમના પાપનું ફળ જ મળ્યું હશે. ઈશ્વરને શોધ, શુદ્ધ થા, અને અંત શરૂઆત કરતાં વધારે તેજસ્વી થશે. કાદવ વગરના બરુ અને કરોળિયાના જાળા જેવું અધર્મીઓનું તેનું ચિત્ર સીધું અયૂબ તરફ તકાયેલું છે.

અધ્યાય 8.

ત્યારે બિલ્દાદ શૂહીએ જવાબ આપ્યો: “તું ક્યાં સુધી આવી વાતો કરતો રહીશ? તારા મુખના શબ્દો તો ગાજતા પવન સિવાય બીજું કંઈ નથી. શું ઈશ્વર ન્યાયને વિકૃત કરે છે? શું સર્વશક્તિમાન સાચાને મરડી નાખે છે? જો તારાં સંતાનોએ તેમની વિરુદ્ધ પાપ કર્યું હોય, તો તેમણે તેમને તેમના બળવાના પરિણામને સોંપી દીધાં. પણ જો તું આતુરતાથી ઈશ્વરને શોધશે અને સર્વશક્તિમાન પાસે દયા માટે કાલાવાલા કરશે, જો તું શુદ્ધ અને પ્રામાણિક હશે, તો નિશ્ચે હવે તેઓ તારે માટે જાગી ઊઠશે અને તને તારા યોગ્ય સ્થાને પાછો સ્થાપશે. જોકે તારો આરંભ નાનો હતો, તોપણ તારાં પાછલાં વર્ષો અપાર સમૃદ્ધ થશે. વીતી ગયેલી પેઢીઓને પૂછ, અને તેમના પૂર્વજોએ જે શોધી કાઢ્યું તે વિચાર. કેમ કે આપણે તો ગઈકાલે જ જન્મ્યા છીએ અને કંઈ જાણતા નથી; પૃથ્વી પરના આપણા દિવસો તો કેવળ પડછાયો છે. શું તેઓ તને શીખવશે નહિ અને કહેશે નહિ, અને પોતાની સમજમાંથી શબ્દો કાઢશે નહિ? જ્યાં કળણ ન હોય ત્યાં શું બરુ ઊંચું વધી શકે? પાણી વિના શું સરકટ વિકસી શકે? હજી લીલું હોય અને કપાયું ન હોય ત્યારે જ, તે કોઈ પણ ઘાસ કરતાં વહેલું સુકાઈ જાય છે. ઈશ્વરને ભૂલી જનારા સર્વની ગતિ આવી જ છે; એમ જ અધર્મીની આશા નાશ પામે છે. તેનો ભરોસો બટકણો છે, અને તેનો વિશ્વાસ કરોળિયાના જાળા જેવો છે. તે પોતાના ઘર પર ટેકવે છે, પણ તે ટકતું નથી; તે તેને દૃઢતાથી પકડી રાખે છે, પણ તે ટકી શકતું નથી. તે તો તડકામાં સારી રીતે પાણી પાયેલા છોડ જેવો છે, જે બગીચા પર પોતાની ડાળીઓ ફેલાવે છે. તેનાં મૂળ પથ્થરોના ઢગલાને વીંટળાઈ વળે છે અને ખડકોમાં પકડ મેળવવા સ્થાન શોધે છે. પણ જ્યારે તેને તેના સ્થાનેથી ઉખેડી નાખવામાં આવે છે, ત્યારે તે સ્થાન તેને નકારી કાઢે છે, ‘મેં તને કદી જોયો જ નથી’ એમ કહીને. તેના માર્ગનો આનંદ આવો જ છે—અને માટીમાંથી બીજા તેની જગાએ ઊગી નીકળે છે. ઈશ્વર નિર્દોષ માણસનો નકાર કરશે નહિ, તેમ જ દુષ્કર્મ કરનારાઓને હાથ આપશે નહિ. તેઓ હજી તારા મુખને હાસ્યથી અને તારા હોઠોને આનંદના પોકારથી ભરી દેશે. તારો દ્વેષ કરનારાઓ શરમથી ઢંકાઈ જશે, અને દુષ્ટોનો તંબુ રહેશે નહિ.”