ایوب 9

9 ¹آنگاه ایّوب پاسخ داد: ²«براستی می‌دانم که چنین است. امّا چگونه انسانِ فانی می‌تواند در برابر خدا عادل شمرده شود؟ ³اگر کسی بخواهد با او مجادله کند، از هزار پرسش، حتی به یکی نیز نمی‌تواند پاسخ دهد. ⁴او در دل حکیم و در قوّت توانمند است—کیست که در برابرش ایستادگی کرده و بی‌آسیب جان به در برده باشد؟ ⁵کوه‌ها را پیش از آنکه بدانند از جا برمی‌کند، و در خشم خود آنها را واژگون می‌سازد. ⁶زمین را از جایش می‌لرزاند، و ستون‌هایش به تزلزل درمی‌آیند. ⁷به خورشید فرمان می‌دهد و طلوع نمی‌کند؛ و ستارگان را مُهر و موم می‌کند. ⁸او به‌تنهایی آسمان‌ها را گسترانید، و بر امواج دریا گام می‌نهد. ⁹او دبِّ اکبر، جبّار و ثریّا را آفرید، و صورت‌های فلکیِ آسمانِ جنوب را. ¹⁰کارهای بزرگ می‌کند که به فهم درنمی‌آید، و کارهای شگفت که از شمار بیرون است. ¹¹بنگر—از کنارم می‌گذرد و او را نمی‌بینم؛ پیش می‌رود و درکش نمی‌کنم. ¹²اگر برُباید، کیست که او را بازگرداند؟ کیست که به او بگوید: ‹چه می‌کنی؟› ¹³خدا خشم خود را بازنمی‌گرداند؛ زیر پای او یاورانِ رَهَب، هیولای دریا، درهم‌کوبیده افتاده‌اند. ^a a v13 رَهَب در اینجا آن زنِ اَریحا نیست، بلکه نامی باستانی برای هیولای آشوبِ دریاست — تصویری شاعرانه از هر قدرتی که در برابر خدا سرکشی می‌کند. ¹⁴پس من چگونه می‌توانم او را پاسخ گویم، یا کلماتم را برگزینم تا با او بحث کنم؟ ¹⁵هرچند بر حق می‌بودم، نمی‌توانستم او را پاسخ دهم؛ تنها می‌توانستم از داور خود طلب رحمت کنم. ¹⁶اگر می‌خواندم و او مرا پاسخ می‌داد، باور نمی‌کردم که به صدایم گوش فرا داده است. ¹⁷زیرا مرا با توفانی درهم می‌کوبد، و بی‌سبب بر زخم‌هایم می‌افزاید. ¹⁸نمی‌گذارد نفَسی تازه کنم، بلکه مرا از تلخی لبریز می‌سازد. ¹⁹اگر سخن از قوّت باشد، او همان توانمند است! و اگر سخن از عدالت باشد، کیست که او را به محکمه احضار کند؟ ²⁰هرچند بر حق می‌بودم، دهانِ خودم مرا محکوم می‌کرد؛ هرچند بی‌عیب می‌بودم، همان مرا کج‌رفتار می‌نمود. ²¹من بی‌عیبم؛ دیگر در بند خود نیستم؛ از جان خویش بیزارم. ²²همه یکسان است؛ از این رو می‌گویم که او بی‌عیب و شریر، هر دو را نابود می‌سازد. ²³آنگاه که بلایی ناگهانی مرگ را می‌آورد، بر ناامیدیِ بی‌گناهان تمسخر می‌کند. ²⁴زمین به دست شریران سپرده شده؛ او چشمانِ داورانش را می‌بندد. اگر او نیست، پس کیست؟ ²⁵روزهایم از دونده تیزروترند؛ می‌گریزند و هیچ نیکی نمی‌بینند. ²⁶همچون قایق‌های نی به‌سرعت می‌گذرند، مانند عقابی که بر شکار خود فرود می‌آید. ²⁷اگر بگویم: ‹شکایتم را فراموش می‌کنم، چهرهٔ اندوهگینم را کنار می‌نهم و شادمان می‌شوم،› ²⁸از همهٔ دردهایم هراسانم، زیرا می‌دانم که مرا بی‌گناه اعلام نخواهی کرد. ²⁹محکوم خواهم شد؛ پس چرا بیهوده رنج بکشم؟ ³⁰اگر خود را با برف بشویم، و دستانم را با اُشنان پاک سازم، ³¹باز هم مرا در گودال فرو خواهی برد، و جامه‌های خودم از من بیزار خواهند شد. ³²زیرا او مانند من انسانی نیست که او را پاسخ گویم، و با هم به محکمه رویم. ³³میان ما میانجیی نیست که دست خود را بر هر دوی ما بگذارد. ^b b v33 ایّوب در آرزوی کسی است که بتواند میان او و خدا بایستد — میانجیی که دست خود را بر هر دو بگذارد. این اشتیاق در عیسی پاسخ خود را می‌یابد، آن میانجیِ یگانه میان خدا و انسان‌ها (اوّل تیموتائوس ۲:۵). ³⁴بگذار عصای خود را از من دور کند، و دیگر هراسِ او مرا نترساند. ³⁵آنگاه بی‌آنکه از او بترسم سخن خواهم گفت؛ امّا اکنون که چنین است، در این کار آزاد نیستم.»