Ayub 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Banjur Ayub mangsuli: ²“Satemene aku ngerti yen mono iku bener. Nanging kepriye manungsa bisa bener ana ing ngarsane Gusti Allah? ³Yen ana wong kang arep padu karo Panjenengane, ora bakal bisa mangsuli sepisan wae saka sewu rambahan. ⁴Panjenengane iku wicaksana ing panggalih lan santosa ing karosan—sapa kang wani nglawan Panjenengane lan bisa slamet tanpa cilaka? ⁵Panjenengane ngalih gunung-gunung sadurunge padha ngerti, sarta mbalik gunung-gunung mau ing sajroning bebendune. ⁶Panjenengane nggonjingake bumi saka panggonane, nganti saka-sakane padha gumeter. ⁷Panjenengane paring dhawuh marang srengenge, temah ora mlethek; sarta ngancing lintang-lintang. ⁸Panjenengane piyambak kang mbeber langit, lan ngidak-idak alun-aluning sagara. ⁹Panjenengane nitahake lintang Biduk, Waluku, lan Kartika, sarta gugusan lintang ing langit sisih kidul. ¹⁰Panjenengane nindakake prakara-prakara agung kang ora kena dijajagi, sarta kaelokan-kaelokan kang tanpa wilangan. ¹¹Lah, Panjenengane langkung ing sacedhakku, nanging aku ora weruh marang Panjenengane; Panjenengane tindak, nanging aku ora ngrumangsa. ¹²Manawa Panjenengane ngrebut, sapa kang bisa menggak Panjenengane? Sapa kang wani matur: ‘Punapa ingkang Paduka tindakaken?’ ¹³Gusti Allah ora bakal nyurutake bebendune; ing sangisore Panjenengane para pambantune Rahab, si memedi sagara, padha ambruk karemuk. ^a a v13 Rahab ing kene dudu wong wadon saka Yerikho, nanging jeneng kuna kanggo memedi sagara kang dadi lambanging ruwet-renteng—gegambaran endah tumrap sakabehing pangwasa kang nglawan marang Gusti Allah. ¹⁴Saya maneh aku, kepriye anggonku bisa mangsuli Panjenengane, utawa milih tembung-tembungku kanggo madoni Panjenengane? ¹⁵Sanadyan aku ana ing bener, aku ora bakal bisa mangsuli Panjenengane; aku mung bisa nyuwun sih-welas marang Hakimku. ¹⁶Saupama aku nguwuh lan Panjenengane maringi wangsulan marang aku, aku meksa durung ngandel yen Panjenengane kersa midhangetake swaraku. ¹⁷Awit Panjenengane ngremuk aku srana prahara, sarta ngakehake tatu-tatuku tanpa sabab. ¹⁸Panjenengane ora nglilani aku ngunjal ambegan, nanging ngebaki aku kalawan rasa pait. ¹⁹Manawa bab iku prakara karosan, lah Panjenengane kang mahakuwasa! Lan manawa bab prakara kaadilan, sapa kang bisa nyeluk Panjenengane menyang pangadilan? ²⁰Sanadyan aku ana ing bener, cangkemku dhewe bakal nyalahake aku; sanadyan aku tanpa cacad, cangkemku bakal mbuktekake yen aku sasar. ²¹Aku iki tanpa cacad; aku wis ora mreduli marang awakku dhewe; aku sebel marang uripku dhewe. ²²Kabeh iku padha wae; mulane aku kandha, Panjenengane numpes wong kang tanpa cacad lan wong kang duraka. ²³Manawa ana bilai dumadakan kang nekakake pati, Panjenengane nggeguyu putus asane wong kang tanpa dosa. ²⁴Bumi iki dipasrahake marang tanganing wong duraka; Panjenengane mblindhingi mripate para hakime. Yen dudu Panjenengane, banjur sapa maneh? ²⁵Dina-dinaku luwih rikat tinimbang wong kang mlayu; kabeh padha mlayu oncat, tanpa weruh kabecikan. ²⁶Kabeh padha langkung kaya prau glagah, kaya manuk garudha kang nyamber mangsane. ²⁷Manawa aku kandha: ‘Aku arep nglalekake pangadhuhku, aku arep mbuwang praupan kang suntrut lan dadi sumringah,’ ²⁸kawula ajrih dhateng sakathahing kasakitan kawula, awit kawula mangertos bilih Paduka boten badhe mbenerake kawula. ²⁹Kawula badhe kaukum salah; pramila kenging punapa kawula kedah rekaos tanpa guna? ³⁰Saupami kawula adus mawi salju, saha ngresiki tangan kawula mawi sabun soda, ³¹ewadene Paduka badhe ngedunaken kawula wonten ing luwangan, ngantos sandhangan kawula piyambak badhe gila dhateng kawula. ³²Amarga Panjenengane dudu manungsa kaya aku, kang bisa dakwangsuli, supaya aku lan Panjenengane bisa bebarengan sowan ing pangadilan. ³³Ora ana juru pantara ing antara kita, kang bisa numpangake tangane marang kita sakarone. ^b b v33 Ayub kepengin banget marang wong kang bisa ngadeg ing antarane dheweke lan Gusti Allah—juru pantara kang bisa numpangake tangane marang sakarone. Pepinginan iku ketemu wangsulane ana ing Gusti Yesus, siji-sijine juru pantara ing antarane Gusti Allah lan manungsa (1 Tim 2:5). ³⁴Muga Panjenengane kersaa ngilangake tekene saka aku, lan aja nganti rasa wediku marang Panjenengane nggegirisi aku maneh. ³⁵Yen mangkono aku bakal bisa guneman tanpa wedi marang Panjenengane; nanging ing kanyatane, aku ora bebas kanggo nindakake mangkono.”