ଆୟୁବ 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹ସେତେବେଳେ ଆୟୁବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ — ²“ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଏହା ଏପରି ଅଟେ। ମାତ୍ର ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ କିପରି ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଧାର୍ମିକ ହୋଇପାରେ? ³ଯଦି କେହି ତାହାଙ୍କ ସହିତ ବିବାଦ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତେବେ ସେ ସହସ୍ର ଥର ମଧ୍ୟରୁ ଥରେ ହେଲେ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ନ ପାରେ। ⁴ସେ ହୃଦୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବଳରେ ପରାକ୍ରମୀ — କିଏ କେବେ ତାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଠିଆ ହୋଇ ଅକ୍ଷତ ରହିଅଛି? ⁵ପର୍ବତଗଣ ନ ଜାଣୁ ଜାଣୁ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅପସାରଣ କରନ୍ତି, ଆପଣା କ୍ରୋଧରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଓଲଟାଇ ପକାନ୍ତି। ⁶ସେ ପୃଥିବୀକୁ ତାହାର ସ୍ଥାନରୁ କମ୍ପାଇ ଦିଅନ୍ତି, ଆଉ ତାହାର ସ୍ତମ୍ଭସବୁ ଥରହର ହୁଏ। ⁷ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତି, ଆଉ ତାହା ଉଦୟ ହୁଏ ନାହିଁ; ସେ ତାରାଗଣକୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରନ୍ତି। ⁸ସେ ଏକାକୀ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ବିସ୍ତାର କଲେ ଆଉ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଗମନ କରନ୍ତି। ⁹ସେ ସପ୍ତର୍ଷି, କାଳପୁରୁଷ ଓ କୃତ୍ତିକା, ପୁଣି ଦକ୍ଷିଣ ଆକାଶର ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ¹⁰ସେ ଅନୁସନ୍ଧାନର ଅଗମ୍ୟ ମହତ କାର୍ଯ୍ୟ, ପୁଣି ଅସଂଖ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ କରନ୍ତି। ¹¹ଦେଖ — ସେ ମୋʼ ନିକଟ ଦେଇ ଯାଆନ୍ତି, ଆଉ ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ଦେଖେ ନାହିଁ; ସେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି, ମାତ୍ର ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ଜାଣି ପାରେ ନାହିଁ। ¹²ଯଦି ସେ ଛଡ଼ାଇ ନିଅନ୍ତି, ତେବେ କିଏ ତାହାଙ୍କୁ ନିବୃତ୍ତ କରିପାରେ? କିଏ ତାହାଙ୍କୁ କହିବ, ‘ଆପଣ କʼଣ କରୁଅଛନ୍ତି?’ ¹³ପରମେଶ୍ଵର ଆପଣା କ୍ରୋଧ ନିବୃତ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ତାହାଙ୍କ ତଳେ ସମୁଦ୍ର-ଦାନବ ରାହବର ସାହାଯ୍ୟକାରୀଗଣ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ। ^a a v13 ଏଠାରେ ରାହବ ଯିରୀହୋର ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ସମୁଦ୍ରର ଅରାଜକତା-ଦାନବର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ନାମ — ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରତିରୋଧ କରୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶକ୍ତିର ଏକ କାବ୍ୟିକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି। ¹⁴ତେବେ ମୁଁ ଆଉ କିପରି ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବି, ଅବା ତାହାଙ୍କ ସହିତ ବାଦାନୁବାଦ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣା ବାକ୍ୟ ବାଛିବି? ¹⁵ମୁଁ ଧାର୍ମିକ ହେଲେ ହେଁ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ପାରିବି ନାହିଁ; ମୁଁ କେବଳ ଆପଣା ବିଚାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦୟା ନିମନ୍ତେ ବିନତି କରିବି। ¹⁶ମୁଁ ଡାକିଲେ ଓ ସେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ହେଁ, ସେ ମୋʼ ରବ ଶୁଣୁଅଛନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ବିଶ୍ଵାସ କରିବି ନାହିଁ। ¹⁷କାରଣ ସେ ଝଡ଼ ଦ୍ଵାରା ମୋତେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି ଓ ବିନା କାରଣରେ ମୋହର କ୍ଷତ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି। ¹⁸ସେ ମୋତେ ନିଃଶ୍ଵାସ ନେବାକୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ବରଂ ତିକ୍ତତାରେ ମୋତେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ¹⁹ଯଦି ଏହା ବଳର କଥା, ତେବେ ସେ ତ ପରାକ୍ରମୀ ଅଟନ୍ତି! ଆଉ ଯଦି ଏହା ନ୍ୟାୟର କଥା, ତେବେ କିଏ ତାହାଙ୍କୁ ବିଚାର ନିମନ୍ତେ ଡାକିପାରେ? ²⁰ମୁଁ ଧାର୍ମିକ ହେଲେ ହେଁ ମୋହର ନିଜ ମୁଖ ମୋତେ ଦୋଷୀ କରିବ; ମୁଁ ସିଦ୍ଧ ହେଲେ ହେଁ ତାହା ମୋତେ କୁଟିଳ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବ। ²¹ମୁଁ ସିଦ୍ଧ ଅଟେ; ମୁଁ ଆଉ ଆପଣାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଆପଣା ଜୀବନକୁ ତୁଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନ କରେ। ²²ସବୁ ତ ସମାନ; ଏଣୁ ମୁଁ କହେ, ସେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଉଭୟଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି। ²³ଯେତେବେଳେ ଆକସ୍ମିକ ବିପଦ ମୃତ୍ୟୁ ଆଣେ, ସେତେବେଳେ ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷର ନିରାଶାକୁ ପରିହାସ କରନ୍ତି। ²⁴ପୃଥିବୀ ଦୁଷ୍ଟର ହସ୍ତରେ ସମର୍ପିତ ହୋଇଅଛି; ସେ ତାହାର ବିଚାରକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆଚ୍ଛାଦନ କରନ୍ତି। ଯଦି ସେ ନୁହଁନ୍ତି, ତେବେ ଆଉ କିଏ? ²⁵ମୋହର ଦିନସବୁ ଧାବକଠାରୁ ଅଧିକ ଶୀଘ୍ରଗାମୀ; ସେସବୁ ପଳାଇ ଯାଏ, ସେସବୁ କିଛି ମଙ୍ଗଳ ଦେଖେ ନାହିଁ। ²⁶ସେସବୁ ନଳଖଗଡ଼ାର ନୌକା ପରି, ଆପଣା ଶିକାର ଉପରେ ଝାମ୍ପ ମାରୁଥିବା ଉତ୍କ୍ରୋଶ ପକ୍ଷୀ ପରି ଦ୍ରୁତ ଚାଲି ଯାଏ। ²⁷ଯଦି ମୁଁ କହେ, ‘ମୁଁ ଆପଣା ଅଭିଯୋଗ ଭୁଲିଯିବି, ମୁଁ ଆପଣା ବିଷଣ୍ଣ ମୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବି,’ ²⁸ମୁଁ ଆପଣା ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଭୟ କରେ, କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଆପଣ ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିବେ ନାହିଁ। ²⁹ମୁଁ ଦୋଷୀ ହେବି; ତେବେ ମୁଁ କାହିଁକି ବୃଥା ପରିଶ୍ରମ କରିବି? ³⁰ଯଦି ମୁଁ ହିମ ଦ୍ଵାରା ଆପଣାକୁ ଧୋଉ ଓ କ୍ଷାର ଦ୍ଵାରା ଆପଣା ହସ୍ତ ଶୁଚି କରୁ, ³¹ତଥାପି ଆପଣ ମୋତେ ଗର୍ତ୍ତରେ ବୁଡ଼ାଇ ଦେବେ, ଆଉ ମୋହର ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ମୋତେ ଘୃଣା କରିବ। ³²କାରଣ ସେ ମୋʼ ପରି ମନୁଷ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବି, ଅବା ଆମ୍ଭେମାନେ ଏକତ୍ର ବିଚାରାଳୟକୁ ଯିବା। ³³ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ମଧ୍ୟସ୍ଥ ନାହିଁ, ଯେ ଆମ୍ଭ ଉଭୟଙ୍କ ଉପରେ ଆପଣା ହସ୍ତ ରଖିପାରେ। ^b b v33 ଆୟୁବ ଏପରି ଜଣଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୁଅନ୍ତି, ଯେ ତାଙ୍କ ଓ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇପାରନ୍ତେ — ଏପରି ଏକ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଯେ ଉଭୟଙ୍କ ଉପରେ ହସ୍ତ ରଖିପାରନ୍ତେ। ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ଆପଣା ଉତ୍ତର ପାଏ, ଯେ ଈଶ୍ଵର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଅଟନ୍ତି (୧ ତୀମଥି ୨:୫)। ³⁴ସେ ଆପଣା ଦଣ୍ଡ ମୋʼଠାରୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଆଉ ତାହାଙ୍କ ଭୟ ମୋତେ ଆଉ ତ୍ରାସିତ ନ କରୁ। ³⁵ତେବେ ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ଭୟ ନ କରି କହିବି; ମାତ୍ର ବର୍ତ୍ତମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ସେପରି କରିବାକୁ ସ୍ଵାଧୀନ ନୁହେଁ।”