ତିକ୍ତ ପ୍ରାଣ

ସିଧା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହି ଆୟୁବ ପଚାରନ୍ତି ଅଭିଯୋଗ କʼଣ। ଯେଉଁ ହାତ ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ପରି ଢାଳିଥିଲା ଓ ଚର୍ମରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଥିଲା, ତାହା ଏବେ ସିଂହ ପରି ତାଙ୍କୁ ଶିକାର କରେ। ଅନ୍ଧକାରର ଦେଶକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ କେବଳ କିଛି କ୍ଷଣ ଏକାକୀ ଛଡ଼ାଯିବାକୁ ମାଗନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 10।

“ମୁଁ ଆପଣା ଜୀବନରେ ବିରକ୍ତ ହୋଇଅଛି। ମୁଁ ଆପଣା ବିଳାପକୁ ମୁକ୍ତଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିବି; ମୁଁ ଆପଣା ପ୍ରାଣର ତିକ୍ତତାରେ କଥା କହିବି। ମୁଁ ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କୁ କହିବି: ମୋତେ ଦୋଷୀ କର ନାହିଁ; ତୁମ୍ଭେ କାହିଁକି ମୋʼ ସହିତ ବିବାଦ କରୁଅଛ, ତାହା ମୋତେ ଜଣାଅ। ଉପଦ୍ରବ କରିବା, ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତକୃତ କର୍ମକୁ ତୁଚ୍ଛ କରିବା ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ କୁମନ୍ତ୍ରଣା ଉପରେ ହସିବା କʼଣ ତୁମ୍ଭକୁ ଭଲ ଲାଗେ? ତୁମ୍ଭର କʼଣ ମାଂସମୟ ଚକ୍ଷୁ ଅଛି? ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଯେପରି ଦେଖେ, ତୁମ୍ଭେ କʼଣ ସେପରି ଦେଖ? ତୁମ୍ଭ ଦିନ କʼଣ ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟର ଦିନ ତୁଲ୍ୟ, ଅବା ତୁମ୍ଭ ବର୍ଷ କʼଣ ମନୁଷ୍ୟର ବର୍ଷ ତୁଲ୍ୟ, ଯେ ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ଅପରାଧ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରୁଅଛ ଓ ମୋହର ପାପ ଖୋଜୁଅଛ, ମୁଁ ଯେ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ, ଏହା ତୁମ୍ଭେ ଜାଣିଲେ ହେଁ, ପୁଣି ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ, ଏପରି କେହି ନାହିଁ?

“ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତ ମୋତେ ଗଢ଼ି ନିର୍ମାଣ କଲା, ମୋହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ, ଆଉ ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମ୍ଭେ ଫେରି ମୋତେ ବିନାଶ କରୁଅଛ। ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ମୃତ୍ତିକା ପରି ଗଢ଼ିଅଛ, ଏହା ସ୍ମରଣ କର। ତୁମ୍ଭେ କʼଣ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋତେ ପୁନର୍ବାର ଧୂଳିରେ ଫେରାଇ ଦେବ? ତୁମ୍ଭେ କʼଣ ମୋତେ ଦୁଗ୍ଧ ପରି ଢାଳି ନାହଁ, ପୁଣି ଛେନା ପରି ଜମାଇ ନାହଁ, ମୋତେ ଚର୍ମ ଓ ମାଂସ ପିନ୍ଧାଇ, ଅସ୍ଥି ଓ ଶିରା ଦ୍ଵାରା ମୋତେ ଏକତ୍ର ଗଠନ କରିଅଛ? ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଜୀବନ ଓ ଦୟା ଦାନ କରିଅଛ, ଆଉ ତୁମ୍ଭ ତତ୍ତ୍ଵାବଧାନ ମୋହର ଆତ୍ମାକୁ ରକ୍ଷା କରିଅଛି।

“ତଥାପି ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ହୃଦୟରେ ଏହା ଗୋପନ କରି ରଖିଅଛ, ଆଉ ଏହା ଯେ ତୁମ୍ଭର ଅଭିପ୍ରାୟ ଥିଲା, ତାହା ମୁଁ ଜାଣେ: ଯଦି ମୁଁ ପାପ କରେ, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବ ଓ ମୋʼ ଅପରାଧରୁ ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କରିବ ନାହିଁ। ଯଦି ମୁଁ ଦୋଷୀ, ତେବେ ମୋତେ ଧିକ୍! ପୁଣି ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଲେ ହେଁ ମୁଁ ଆପଣା ମସ୍ତକ ଉଠାଇ ପାରେ ନାହିଁ—ମୁଁ ଲଜ୍ଜାରେ ଏପରି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆପଣା ଦୁଃଖରେ ନିମଜ୍ଜିତ। ଯଦି ମୁଁ ଆପଣା ମସ୍ତକ ଉଚ୍ଚ କରେ, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ସିଂହ ପରି ମୋତେ ଶିକାର କର, ଆଉ ପୁନର୍ବାର ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ କର। ତୁମ୍ଭେ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନୂତନ ସାକ୍ଷୀ ଆଣୁଅଛ ଓ ମୋʼ ଉପରେ ଆପଣା କ୍ରୋଧ ଅଧିକ ଢାଳୁଅଛ; ଦୁଃଖର ଲହର ପରେ ଲହର ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଅଛି।

“ତେବେ ତୁମ୍ଭେ କାହିଁକି ମୋତେ ଗର୍ଭରୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲ? ଆଃ, କୌଣସି ଚକ୍ଷୁ ମୋତେ ଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ ଯେବେ ମୁଁ ମରିଯାଇଥାʼନ୍ତି! ମୁଁ କେବେ ନ ଥିବା ପରି ହୋଇଥାʼନ୍ତି, ଗର୍ଭରୁ ସିଧା କବରକୁ ବୁହା ଯାଇଥାʼନ୍ତି। ମୋହର ଦିନ କʼଣ ଅଳ୍ପ ନୁହେଁ? ମୋʼଠାରୁ ବିମୁଖ ହୁଅ, ମୋତେ ଏକା ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଯେପରି ମୁଁ କ୍ଷଣକ ସାନ୍ତ୍ଵନା ପାଇ ପାରେ, ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରୁ ଫେରିବାର ନାହିଁ, ସେହି ସ୍ଥାନକୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅନ୍ଧକାର ଓ ମୃତ୍ୟୁଚ୍ଛାୟାର ଦେଶକୁ ମୁଁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ, ଗଭୀର ରାତ୍ରି ତୁଲ୍ୟ ନିବିଡ଼ ଅନ୍ଧକାରର, ମୃତ୍ୟୁଚ୍ଛାୟା ଓ ବିଶୃଙ୍ଖଳାର ଦେଶକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଲୋକ ସୁଦ୍ଧା ଅନ୍ଧକାର ତୁଲ୍ୟ।”