Acı Dolu Bir Can

Doğrudan Tanrı'ya seslenen Eyüp, suçlamanın ne olduğunu soruyor. Onu süt gibi döken, tenle giydiren eller şimdi bir aslan gibi peşine düşüyor. Karanlık ülkesine gitmeden önce, yalnızca bir an kendi haline bırakılmayı diliyor.

Bölüm 10.

«Kendi yaşamımdan bıktım. Yakınmamı özgürce dile getireceğim; canımın acısıyla konuşacağım. Tanrı'ya diyeceğim ki: Beni yargılama; benimle neden davalı olduğunu bana bildir. Baskı yapmak hoşuna mı gidiyor, kötülerin düzenlerine gülümserken ellerinin emeğini hor görmek? Etten gözlerin mi var? Bir ölümlünün gördüğü gibi mi görüyorsun? Günlerin bir ölümlünün günleri gibi mi, ya da yılların bir insanın yılları gibi mi, suçumu araştırıp günahımın peşine düşesin diye, suçsuz olduğumu bildiğin halde, ve beni elinden kurtarabilecek kimse yokken?

«Ellerin bana biçim verdi, her parçamı yarattı, ama şimdi dönüp beni yok ediyorsun. Beni balçık gibi yoğurduğunu anımsa. Şimdi beni yeniden toprağa mı döndüreceksin? Beni süt gibi dökmedin mi, peynir gibi mayalamadın mı, bana deri ve et giydirmedin mi, beni kemikler ve sinirlerle dokumadın mı? Bana yaşam ve vefalı sevgi bağışladın, gösterdiğin özen ruhumu gözetti.

«Ama bunu yüreğinde sakladın, ve bunun amacın olduğunu biliyorum: Günah işleseydim, beni gözetliyor olacaktın ve suçumu bağışlamayacaktın. Suçluysam, vay halime! Suçsuz olsam bile başımı kaldıramam—öyle utanç doluyum ki, sıkıntıma batmış durumdayım. Başımı dik tutsam, bir aslan gibi beni avlarsın ve bana karşı yine şaşılası işler yaparsın. Bana karşı yeni tanıklar getirir ve öfkeni üzerime daha da çok dökersin; sıkıntı dalga dalga saldırır bana.

«Öyleyse beni neden rahimden çıkardın? Keşke hiçbir göz beni görmeden ölseydim. Hiç var olmamış gibi olurdum, rahimden doğruca mezara taşınırdım. Günlerim az değil mi? Benden uzaklaş, beni yalnız bırak da bir an olsun rahat bulayım, dönüşü olmayan yere gitmeden önce, karanlık ve koyu gölge ülkesine, en derin gece gibi kasvetli ülkeye, koyu gölge ve kargaşa ülkesine, orada ışık bile karanlık gibidir.»