હવે છપાયેલી
પુસ્તક

આત્માની કડવાશ

સીધો ઈશ્વર સાથે વાત કરતાં અયૂબ પૂછે છે કે આરોપ શો છે. જે હાથોએ તેને દૂધની જેમ રેડ્યો અને ચામડીથી ઢાંક્યો, તે હવે સિંહની જેમ તેનો શિકાર કરે છે. અંધકારના દેશમાં જતાં પહેલાં તે ફક્ત થોડી વાર એકલો રહેવા દેવાની માગણી કરે છે.

અધ્યાય 10.

“મને મારા પોતાના જીવનથી કંટાળો આવ્યો છે. હું મારી ફરિયાદને મુક્તપણે વહેવા દઈશ; હું મારા આત્માની કડવાશમાંથી બોલીશ. હું ઈશ્વરને કહીશ: મને દોષિત ન ઠરાવો; તમે મારી સાથે શા માટે વિવાદ કરો છો તે મને જણાવો. શું જુલમ કરવો, તમારા હાથની કૃતિને તુચ્છ ગણવી તમને ગમે છે, જ્યારે તમે દુષ્ટોનાં કાવતરાં પર પ્રસન્ન થઈને હસો છો? શું તમારી આંખો માંસની છે? શું મર્ત્ય માનવી જુએ છે તેમ તમે જુઓ છો? શું તમારા દિવસો મર્ત્ય માનવીના દિવસો જેવા છે, અથવા તમારાં વર્ષો માણસનાં વર્ષો જેવાં છે, કે તમારે મારો દોષ શોધી કાઢવો અને મારું પાપ ખોળી કાઢવું પડે, જોકે તમે જાણો છો કે હું દોષિત નથી, અને તમારા હાથમાંથી મને છોડાવી શકે એવું કોઈ નથી?

“તમારા હાથોએ મને ઘડ્યો અને બનાવ્યો, મારા દરેક અંગને, અને હવે તમે ફરીને મારો નાશ કરો છો. યાદ રાખો કે તમે મને માટીની જેમ ઘડ્યો છે. શું હવે તમે મને ધૂળમાં પાછો ફેરવશો? શું તમે મને દૂધની જેમ રેડ્યો નહોતો અને પનીરની જેમ મને જમાવ્યો નહોતો, ચામડી અને માંસથી મને ઢાંક્યો, અને હાડકાં તથા સ્નાયુઓથી મને ગૂંથી લીધો? તમે મને જીવન તથા કરારનો પ્રેમ આપ્યાં, અને તમારી કાળજીએ મારા આત્માની સંભાળ રાખી છે.

“તોપણ તમે આ તમારા હૃદયમાં છુપાવ્યું, અને હું જાણું છું કે આ તમારો ઉદ્દેશ હતો: જો હું પાપ કરું, તો તમે મારા પર નજર રાખતા અને મને મારા દોષથી મુક્ત ન કરતા. જો હું દોષિત હોઉં, તો મને અફસોસ! અને જો હું નિર્દોષ હોઉં તોપણ, હું મારું માથું ઊંચું કરી શકતો નથી—હું શરમથી એટલો ભરેલો છું, મારા દુઃખમાં ડૂબેલો છું. જો હું મારું માથું ઊંચું રાખું, તો તમે સિંહની જેમ મારો શિકાર કરો છો અને ફરીથી મારી વિરુદ્ધ અદ્ભુત કાર્યો કરો છો. તમે મારી વિરુદ્ધ નવા સાક્ષીઓ લાવો છો અને મારા પર તમારો વધારે કોપ રેડો છો; મુસીબતનાં મોજાં પર મોજાં મારા પર હુમલો કરે છે.

“તો પછી તમે મને ગર્ભમાંથી કેમ બહાર લાવ્યા? કોઈ આંખે મને જોયો તે પહેલાં જ હું મરી ગયો હોત તો કેવું સારું. હું જાણે કદી હતો જ નહિ એવો હોત, ગર્ભમાંથી સીધો કબર સુધી લઈ જવાયો હોત. શું મારા દિવસો થોડા નથી? મારાથી મોં ફેરવી લો, મને એકલો રહેવા દો, જેથી મને ઘડીભર આરામ મળે, જ્યાંથી પાછા ફરાતું નથી તે સ્થળે હું જાઉં તે પહેલાં, અંધકાર તથા ગાઢ છાયાના દેશમાં, ઘોર રાત્રિ જેવા અંધકારના, ગાઢ છાયા તથા અવ્યવસ્થાના દેશમાં, જ્યાં પ્રકાશ પણ અંધકાર જેવો છે.”