Księga Hioba 10

10 ¹„Obrzydło mi własne życie. Dam upust mojej skardze; będę mówił w goryczy mojej duszy. ²Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie; daj mi poznać, dlaczego się ze mną spierasz. ³Czy podoba ci się uciskać, gardzić dziełem twoich rąk, podczas gdy uśmiechasz się do zamysłów bezbożnych? ⁴Czy masz oczy z ciała? Czy widzisz tak, jak widzi śmiertelnik? ⁵Czy twoje dni są jak dni śmiertelnika, a twoje lata jak lata człowieka, ⁶że musisz doszukiwać się mojej winy i tropić mój grzech, ⁷chociaż wiesz, że nie jestem winny, a nie ma nikogo, kto mógłby wyrwać mnie z twojej ręki?

⁸„Twoje ręce ukształtowały mnie i uczyniły, każdą moją cząstkę, a teraz odwracasz się i niszczysz mnie. ⁹Pamiętaj, że ulepiłeś mnie jak glinę. Czy teraz obrócisz mnie w proch? ¹⁰Czy nie wylałeś mnie jak mleko i nie ściąłeś mnie jak ser, ¹¹czy nie przyodziałeś mnie skórą i ciałem, i nie splotłeś mnie z kości i ścięgien? ¹²Darowałeś mi życie i wierną miłość, a twoja troska czuwała nad moim duchem.

¹³„Jednak to ukryłeś w swoim sercu, a wiem, że taki był twój zamysł: ¹⁴jeśli zgrzeszyłem, czuwałbyś nade mną i nie uwolniłbyś mnie od mojej winy. ¹⁵Jeśli jestem winny, biada mi! A nawet jeśli jestem niewinny, nie mogę podnieść głowy — jestem tak pełen wstydu, przesiąknięty moim cierpieniem. ¹⁶Jeśli podnoszę głowę wysoko, polujesz na mnie jak lew i znowu czynisz przeciwko mnie cuda. ¹⁷Stawiasz przeciwko mnie nowych świadków i wylewasz na mnie coraz więcej swojego gniewu; fala za falą niedoli naciera na mnie.

¹⁸„Dlaczego więc wyprowadziłeś mnie z łona? Obym umarł, zanim jakiekolwiek oko mnie ujrzało. ¹⁹Byłbym, jakbym nigdy nie istniał, przeniesiony prosto z łona do grobu. ²⁰Czy moje dni nie są nieliczne? Odwróć się ode mnie, zostaw mnie, abym zaznał chwili pociechy, ²¹zanim odejdę do miejsca, skąd nie ma powrotu, do krainy ciemności i głębokiego cienia, ²²do krainy mroku jak najgłębsza noc, głębokiego cienia i nieładu, gdzie nawet światło jest jak ciemność.”