Τώρα και σε έντυπη μορφή

Ιώβ 10 FHB Father's Heart Bible™

ΠατέραςΙησούςΠνεύμα
15% έκπτωση στην πρώτη σου παραγγελία →
Βιβλίο

Πικραμένη ψυχή

Μιλώντας κατευθείαν στον Θεό, ο Ιώβ ρωτά ποια είναι η κατηγορία. Τα χέρια που τον έχυσαν σαν γάλα και τον έντυσαν με δέρμα τώρα τον κυνηγούν σαν λιοντάρι. Ζητά μόνο να τον αφήσουν ήσυχο για μια στιγμή, πριν πάει στη γη του ζόφου.

Κεφάλαιο 10.

«Βαρέθηκα τη ζωή μου. Θα αφήσω ελεύθερο το παράπονό μου· θα μιλήσω μέσα από την πικρία της ψυχής μου. Θα πω στον Θεό: Μη με καταδικάζεις· πες μου γιατί τα βάζεις μαζί μου. Σου αρέσει να καταπιέζεις, να περιφρονείς το έργο των χεριών σου, ενώ χαμογελάς στα σχέδια των ασεβών; Έχεις μάτια σάρκινα; Βλέπεις όπως βλέπει ο θνητός; Είναι οι μέρες σου σαν τις μέρες του θνητού, ή τα χρόνια σου σαν τα χρόνια του ανθρώπου, ώστε να ψάχνεις την ενοχή μου και να κυνηγάς την αμαρτία μου, αν και ξέρεις πως δεν είμαι ένοχος, και κανείς δεν μπορεί να με γλιτώσει από το χέρι σου;

«Τα χέρια σου με έπλασαν και με έφτιαξαν, κάθε μέρος μου, και τώρα στρέφεσαι και με καταστρέφεις. Θυμήσου πως με έπλασες σαν πηλό. Θα με επιστρέψεις τώρα στο χώμα; Δεν με έχυσες σαν γάλα και δεν με έπηξες σαν τυρί, με έντυσες με δέρμα και σάρκα, και με ύφανες μαζί με κόκαλα και νεύρα; Μου χάρισες ζωή και πιστή αγάπη, και η φροντίδα σου φύλαξε το πνεύμα μου.

«Όμως αυτό το έκρυβες στην καρδιά σου, και ξέρω πως αυτός ήταν ο σκοπός σου: αν αμάρταινα, θα με παρακολουθούσες και δεν θα με απάλλασσες από την ενοχή μου. Αν είμαι ένοχος, αλίμονό μου! Κι αν ακόμη είμαι αθώος, δεν μπορώ να σηκώσω το κεφάλι μου—είμαι γεμάτος ντροπή, βυθισμένος στη δυστυχία μου. Αν σηκώσω ψηλά το κεφάλι μου, με κυνηγάς σαν λιοντάρι και πάλι κάνεις θαύματα εναντίον μου. Φέρνεις καινούριους μάρτυρες εναντίον μου και ξεχύνεις ακόμη περισσότερο τον θυμό σου πάνω μου· κύμα το κύμα η συμφορά ορμάει πάνω μου.

«Γιατί τότε με έβγαλες από την κοιλιά της μάνας μου; Μακάρι να είχα πεθάνει πριν με δει κανένα μάτι. Θα ήμουν σαν να μην είχα υπάρξει ποτέ, σαν να με είχαν πάει κατευθείαν από την κοιλιά στον τάφο. Δεν είναι λίγες οι μέρες μου; Τράβα μακριά μου, άφησέ με ήσυχο, για να βρω μια στιγμή παρηγοριάς, προτού πάω στον τόπο απ’ όπου δεν γυρίζει κανείς, στη γη του σκοταδιού και της βαθιάς σκιάς, στη γη της καταχνιάς σαν την πιο βαθιά νύχτα, της βαθιάς σκιάς και της αταξίας, όπου και το φως μοιάζει με σκοτάδι».