Pait Rasaning Jiwa

Nyarios langsung ka Allah, Ayub nanyakeun naon tuduhanana. Leungeun anu ngucurkeun manéhna kawas susu sarta ngabajuan manéhna ku kulit, ayeuna ngaburu manéhna kawas singa. Manéhna ngan ménta ditinggalkeun sakedap saméméh manéhna indit ka tanah anu poék mongkleng.

Pasal 10.

“Abdi geus bosen kana hirup abdi sorangan. Abdi rek ngumbar sagala kaluhkeuh abdi; abdi rek nyarita tina pait rasaning jiwa abdi. Abdi rek unjukan ka Allah: Mugi ulah ngahukum ka abdi; sina terang ku abdi naon margina Gusti ngagugat abdi. Naha Gusti bungah ku nindes, ku ngahina pagawean panangan Gusti ku anjeun, bari mesem kana rarancang jalma jahat? Naha Gusti gaduh panon daging? Naha Gusti ningali sakumaha jalma nu bakal binasa ningali? Naha dinten-dinten Gusti kawas dinten-dinten jalma nu bakal binasa, atanapi taun-taun Gusti kawas taun-taun manusa, nepi ka Gusti kedah milarian kasalahan abdi sarta ngudag-ngudag dosa abdi, sanaos Gusti uninga yen abdi henteu salah, sarta teu aya saurang ge nu bisa ngaleupaskeun abdi tina panangan Gusti?

“Panangan Gusti nu geus ngawangun sarta ngadamel abdi, unggal babagian diri abdi, tapi ayeuna Gusti malik ngabinasakeun abdi. Sing emut yen Gusti geus ngawangun abdi kawas lempung. Naha ayeuna Gusti rek mulangkeun abdi deui kana lebu? Lain Gusti nu ngocorkeun abdi kawas susu sarta ngentalkeun abdi kawas kiju, nutupan abdi ku kulit jeung daging, sarta ngaanyam abdi ku tulang jeung otot? Gusti maparin hirup sareng kaasih nu satia ka abdi, sarta pangriksa Gusti ngajaga jiwa abdi.

“Sanaos kitu, Gusti nyumputkeun ieu di manah Gusti, sarta abdi terang yen ieu teh maksad Gusti: upami abdi migawe dosa, Gusti bakal ngawaskeun abdi sarta moal ngabebaskeun abdi tina kasalahan abdi. Upami abdi salah, cilaka abdi! Sanaos abdi teu salah, abdi teu tiasa ngangkat sirah—abdi pinuh ku kaera, kalelep ku kasangsaraan abdi. Upami abdi ngangkat sirah luhur, Gusti moro abdi kawas singa sarta deui-deui nembongkeun kakawasaan anu aheng ngalawan abdi. Gusti ngadatangkeun saksi-saksi anyar ngalawan abdi sarta nambahan bebendu Gusti ka abdi; ombak demi ombak kasusah narajang abdi.

“Naha atuh Gusti ngaluarkeun abdi tina kandungan? Mending abdi tos maot samemeh aya panon anu ningali abdi. Abdi bakal jadi saolah-olah abdi teu kungsi aya, dibawa langsung ti kandungan ka kuburan. Lain dinten-dinten abdi teh ngan saeutik? Mugi Gusti ngejat ti abdi, antep abdi nyalira, supaya abdi kagungan sakedap katengtreman, samemeh abdi angkat ka tempat anu moal balik deui, ka nagri anu poek jeung kalangkang pati anu buni, ka nagri anu surem kawas peuting anu pangpoekna, nagri kalangkang pati jeung pabalatak, nu caangna oge kawas poek mongkleng.”