ایوب 10

10 ¹«از جانِ خود بیزارم. شکایتم را آزادانه رها خواهم کرد؛ از تلخیِ جانم سخن خواهم گفت. ²به خدا خواهم گفت: مرا محکوم مکن؛ بگذار بدانم چرا با من در ستیزی. ³آیا از ستم کردن خشنود می‌شوی، از خوار شمردنِ کارِ دستانت، در حالی که بر نقشه‌های شریران لبخند می‌زنی؟ ⁴آیا چشمانی از گوشت داری؟ آیا چنان می‌بینی که انسانِ فانی می‌بیند؟ ⁵آیا روزهای تو مانند روزهای انسانِ فانی است، یا سال‌های تو همچون سال‌های آدمی، ⁶که باید در پیِ خطای من بگردی و گناهم را جستجو کنی، ⁷هرچند می‌دانی که من گناهکار نیستم، و کسی نیست که مرا از دستِ تو برهاند؟

⁸«دستانت مرا شکل داد و ساخت، هر جزءِ مرا، و اکنون روی می‌گردانی و نابودم می‌کنی. ⁹به یاد آور که مرا چون گِل سرشتی. آیا اکنون مرا به خاک بازمی‌گردانی؟ ¹⁰آیا مرا چون شیر نریختی و همچون پنیر منعقدم نساختی، ¹¹مرا به پوست و گوشت نپوشاندی، و با استخوان‌ها و رگ‌ها به هم نبافتی؟ ¹²حیات و محبتِ عهد به من بخشیدی، و مراقبتِ تو از روحِ من نگهبانی کرده است.

¹³«با این حال، این را در دلِ خود پنهان کردی، و می‌دانم که قصدِ تو این بود: ¹⁴اگر گناه می‌کردم، مرا زیرِ نظر می‌داشتی و از خطایم مبرا نمی‌ساختی. ¹⁵اگر گناهکارم، وای بر من! و حتی اگر بی‌گناه باشم، نمی‌توانم سرم را بلند کنم—آکنده از شرمساری‌ام، غرقه در مصیبتِ خویش. ¹⁶اگر سرم را بلند کنم، مرا چون شیر شکار می‌کنی و باز شگفتی‌ها بر ضدِ من به کار می‌بری. ¹⁷شاهدانِ تازه بر ضدِ من می‌آوری و خشمِ خود را بیشتر بر من فرومی‌ریزی؛ موج از پیِ موجِ بلا بر من هجوم می‌آورد.

¹⁸«پس چرا مرا از رَحِم بیرون آوردی؟ کاش پیش از آنکه چشمی مرا ببیند، مرده بودم. ¹⁹آنگاه چنان می‌بودم که گویی هرگز نبوده‌ام، یکراست از رَحِم به گور برده می‌شدم. ²⁰آیا روزهایم اندک نیست؟ از من روی بگردان، مرا به حالِ خود واگذار، تا لحظه‌ای آسایش یابم، ²¹پیش از آنکه به جایی روم که بازگشتی از آن نیست، به سرزمینِ تاریکی و سایهٔ ژرف، ²²به سرزمینِ ظلمت، همچون تاریک‌ترین شب، سرزمینِ سایهٔ ژرف و آشفتگی، جایی که حتی روشنایی چون تاریکی است.»