ایوب 11

11 ¹آنگاه صوفَرِ نَعماتی پاسخ داد: ²«آیا این سیلِ سخنان بی‌پاسخ بماند؟ آیا مردی چنین پرگو باید بر حق شمرده شود؟ ³آیا یاوه‌گویی‌ات دیگران را خاموش سازد؟ آیا استهزا کنی و کسی نباشد که تو را شرمنده گرداند؟ ⁴زیرا می‌گویی: ‹تعلیمِ من پاک است، و در نظر تو بی‌آلایشم.› ⁵اما کاش خدا سخن می‌گفت و لبان خود را بر ضدِ تو می‌گشود، ⁶و رازهای حکمت را بر تو آشکار می‌ساخت—زیرا حکمتِ راستین را دو رویه است. پس بدان که خدا تو را کمتر از آنچه گناهت سزاوار است، بازخواست کرده است. ⁷آیا می‌توانی ژرفای اسرارِ خدا را دریابی؟ آیا می‌توانی به مرزِ قادرِ مطلق برسی؟ ⁸برتر از آسمان‌هاست—تو چه توانی کرد؟ ژرف‌تر از هاویه است—تو چه توانی دانست؟ ⁹پیمانه‌اش درازتر از زمین است و پهناورتر از دریا. ¹⁰اگر بگذرد و به بند کشد و به داوری فراخوانَد، کیست که او را بازگردانَد؟ ¹¹زیرا او مردمانِ بی‌ارزش را می‌شناسد؛ چون شرارت را ببیند، آیا آن را در نظر نمی‌گیرد؟ ¹²اما شخصِ تهی‌مغز آنگاه حکیم خواهد شد که کرّهٔ گورخر انسان زاده شود. ¹³اگر دلِ خود را آماده سازی و دستانت را به‌سوی او برافرازی، ¹⁴اگر گناه در دستِ توست، آن را دور کن، و مگذار بی‌عدالتی در خیمه‌هایت ساکن شود، ¹⁵آنگاه بی‌گمان روی خود را بی‌شرمساری برخواهی افراشت؛ استوار خواهی ایستاد و نخواهی ترسید. ¹⁶مصیبتِ خود را فراموش خواهی کرد، و آن را چون آب‌هایی که گذشته‌اند به یاد خواهی آورد. ¹⁷زندگی‌ات از نیمروز درخشان‌تر خواهد بود؛ تاریکی‌اش همچون بامداد خواهد شد. ¹⁸احساسِ امنیت خواهی کرد، زیرا امید هست؛ به گِرداگِردِ خود خواهی نگریست و در ایمنی خواهی آرمید. ¹⁹خواهی آرمید و کسی نخواهد بود که تو را بترساند، و بسیاری لطفِ تو را خواهند جُست. ²⁰اما چشمانِ شریران کاهیده خواهد شد؛ هر راهِ گریزی از ایشان بسته خواهد گشت، و تنها امیدشان جان سپردن است.»