சோப்பார் பதிலளிக்கிறான்

சோப்பார் இதுவரை பேசியவர்களிலேயே மிகக் கடுமையானவன்: யோபு அளவுக்கு மிஞ்சிப் பேசுகிறான், அவனுடைய குற்றத்திற்குத் தகுந்ததைவிடக் குறைவாகவே தேவன் அவன்மேல் சுமத்தியிருக்கிறார். உன் கூடாரங்களிலிருந்து பாவத்தை அகற்று, அப்பொழுது உன் வாழ்க்கை மத்தியானத்தைவிடப் பிரகாசமாயிருக்கும் என்கிறான். அவன் முழு நிச்சயத்தோடு பேசுகிறான்; அதையும் ஒரு குற்றமற்ற மனிதனிடம் சொல்கிறான்.

அதிகாரம் 11.

அப்பொழுது நாகமாத்தியனாகிய சோப்பார் பதிலுரைத்துச் சொன்னதாவது: “இந்த வார்த்தைகளின் பெருக்கு பதிலின்றி விடப்படலாமா? இவ்வளவு பேச்சு நிறைந்த மனிதன் நீதிமான் என்று நிரூபிக்கப்படலாமா? உன் வீண் பேச்சு மற்றவர்களை மவுனமாக்கிவிடுமா? உன்னை வெட்கப்படுத்துவார் ஒருவருமில்லாமல் நீ பரிகசிப்பாயா? ‘என் போதனை சுத்தமானது, உம்முடைய பார்வையில் நான் மாசற்றவன்’ என்று நீ சொல்கிறாய். ஆனால், ஆ, தேவன் பேசி, உனக்கு விரோதமாய்த் தம்முடைய உதடுகளைத் திறந்தால் எவ்வளவு நலம், ஞானத்தின் இரகசியங்களை உனக்கு வெளிப்படுத்தினால் எவ்வளவு நலம்—ஏனெனில் மெய்யான ஞானத்திற்கு இரண்டு பக்கங்கள் உண்டு. உன் அக்கிரமம் தகுதிபெற்றதைப் பார்க்கிலும் குறைவாகவே தேவன் உன்மேல் குற்றஞ்சாட்டியிருக்கிறார் என்று அப்பொழுது அறிந்துகொள். தேவனுடைய ஆழமான காரியங்களை உன்னால் உணரமுடியுமா? சர்வவல்லவரின் எல்லையை உன்னால் கண்டுபிடிக்கமுடியுமா? அவை வானங்களைப் பார்க்கிலும் உயர்ந்தவை—நீ என்ன செய்யமுடியும்? பாதாளத்தைப் பார்க்கிலும் ஆழமானவை—நீ என்ன அறியமுடியும்? அவற்றின் அளவு பூமியைப் பார்க்கிலும் நீளமானது, சமுத்திரத்தைப் பார்க்கிலும் அகலமானது. அவர் கடந்துபோய், சிறைப்படுத்தி, நியாயத்தீர்ப்புக்கு அழைத்தால், அவரைத் திருப்பக்கூடியவன் யார்? ஏனெனில் அவர் அற்பமான மனிதரை அறிந்திருக்கிறார்; அநியாயத்தைக் காணும்போது அவர் அதைக் கவனியாமலிருப்பாரோ? காட்டுக்கழுதையின் குட்டி மனிதனாய்ப் பிறக்கும்போது, புத்தியீனன் ஞானமுள்ளவனாவான். நீ உன் இருதயத்தை ஆயத்தப்படுத்தி, அவரை நோக்கி உன் கைகளை விரித்து, உன் கையில் பாவம் இருந்தால், அதை அகற்றிவிட்டு, உன் கூடாரங்களில் அநீதி தங்காதபடி செய்தால், அப்பொழுது நிச்சயமாய் வெட்கமின்றி உன் முகத்தை உயர்த்துவாய்; நீ உறுதியாய் நின்று பயப்படாதிருப்பாய். உன் துன்பத்தை நீ மறந்துவிடுவாய், ஓடிப்போன தண்ணீரைப்போல் அதை நினைவுகூருவாய். உன் வாழ்க்கை மத்தியான வெயிலைப் பார்க்கிலும் பிரகாசமாயிருக்கும்; அதின் இருள் விடியற்காலம்போலிருக்கும். நம்பிக்கை உண்டாகையால் நீ பத்திரமாய் உணருவாய்; சுற்றிலும் பார்த்து, சுகமாய்ப் படுத்துக்கொள்வாய். உன்னைப் பயமுறுத்துவார் ஒருவருமில்லாமல் நீ படுத்துக்கொள்வாய், அநேகர் உன் தயவை நாடுவார்கள். ஆனால் துன்மார்க்கரின் கண்கள் பூத்துப்போகும்; அவர்களுக்குத் தப்பிக்கும் வழி யாவும் அழிந்துபோகும், தங்கள் கடைசி மூச்சை விடுவதே அவர்களுடைய ஒரே நம்பிக்கையாயிருக்கும்.”