Zofar Mangsuli

Zofar paling kasar: Ayub kakehan omong, lan Allah malah ngukum dheweke luwih entheng tinimbang kaluputane. Singkirna dosa saka tarubmu, kandhane, lan uripmu bakal luwih padhang tinimbang wayah awan. Dheweke yakin banget, lan iku diomongake marang wong sing ora luput.

Pasal 11.

Banjur Zofar wong Naamah mangsuli: “Apa ilining tembung iki ora kena diwangsuli? Apa wong kang kakehan guneman kudu dibenerake? Apa guneman kothongmu bakal nggawe wong liya padha meneng? Apa kowe arep moyoki tanpa ana wong kang gawe isinmu? Awit kowe kandha, ‘Piwulang kawula punika murni, saha kawula resik wonten ing ngarsa Paduka.’ Nanging, saupama Gusti Allah karsa ngandika, lan mbikak lathine nglawan kowe, lan mbukak wewadining kawicaksanan marang kowe—awit kawicaksanan kang sejati iku ana rong sisihe. Mulane elinga, yen Gusti Allah anggone ngukum kowe iku kurang katimbang karo samesthine kaluputanmu. Apa kowe bisa njajagi bab-bab kang jero saka Gusti Allah? Apa kowe bisa nemokake watese Sang Mahakwasa? Iku luwih dhuwur tinimbang langit—apa kang bisa koktindakake? Luwih jero tinimbang jagading pati—apa kang bisa kokmangerteni? Ukurane luwih dawa tinimbang bumi lan luwih amba tinimbang segara. Manawa Panjenengane nglangkungi lan nyekel banjur nglebokake pakunjaran sarta nimbali marang pangadilan, sapa kang bisa menggak Panjenengane? Awit Panjenengane mirsa wong kang tanpa guna; samangsa Panjenengane mirsani piala, apa Panjenengane ora bakal nggalih bab iku? Nanging wong kang kothong utege bakal dadi wicaksana, yen anak kuldi alasan lair dadi manungsa. Yen kowe nata atimu lan ngegarake tanganmu marang Panjenengane, yen ana dosa ing tanganmu, buwangen, lan aja nganti ana duraka manggon ing tarub-tarubmu, satemene kowe bakal ngunggahake raimu, tanpa isin; kowe bakal ngadeg jejeg lan ora wedi. Kowe bakal lali marang kasangsaranmu, ngelingi iku kaya banyu kang wis mili ilang. Uripmu bakal luwih padhang tinimbang wayah tengange; pepetenge bakal kaya wayah esuk. Kowe bakal rumangsa tentrem, awit ana pangarep-arep; kowe bakal nyawang ing sakiwa-tengenmu lan turu kanthi rahayu. Kowe bakal turu tanpa ana kang gawe wedimu, lan akeh wong kang golek sihmu. Nanging mripate wong duraka bakal lamur; sakehing dalan oncat bakal sirna tumrap wong-wong iku, lan mung siji pangarep-arepe, yaiku medhot ambegan kang pungkasan.”