Naimprinta Na
Libro

Nagsabat si Zofar

Si Zofar pinakamabangis sa tanan: sobra ang hambal ni Job, kag ang Dios wala nagsingil sa iya sing sobra sa kon ano ang takos sang iya sala. Papahawaa ang sala sa imo mga tolda, siling niya, kag ang kabuhi mangin mas masanag sangsa udto. Sigurado gid siya, kag ginasiling niya ini sa tawo nga wala sing sala.

Kapitulo 11.

Niyan nagsabat si Zofar nga Naamatinhon: “Indi bala pagsabton ining baha sang mga pulong? Pakamatarungon bala ang tawo nga puno sang hambal? Pahipuson bala sang imo wala sing pulos nga hambal ang iban? Magyaguta ka bala nga wala sing bisan sin-o nga magpakahuya sa imo? Kay nagasiling ka, ‘Putli ang akon panudlo, kag matinlo ako sa imo panulok.’ Apang kabay pa, kon maghambal lamang ang Dios kag buksan niya ang iya mga bibig batok sa imo, kag ipahayag sa imo ang mga tinago nga kaalam—kay ang matuod nga kaalam may duha ka kilid. Hibalua gani nga ang Dios nagsukot sa imo sing kubos pa sang nagakaigo sa imo sala. Masarangan mo bala usisaon ang madalom nga mga butang sang Dios? Masarangan mo bala makita ang dulonan sang Labing Gamhanan? Mataas pa ini sang kalangitan— ano ang imo mahimo? Madalom pa sa lulubngan—ano ang imo mahibaloan? Ang takus sini malawig pa sang duta kag masangkad pa sang dagat. Kon mag-agi sia kag magbilanggo kag magpatawag sa paghukom, sin-o ang makapugong sa iya? Kay nakahibalo sia sang mga tawo nga wala sing pulos; kon makita niya ang kalautan, indi bala niya ini pagtalupangdon? Apang ang tawo nga wala sing paino-ino mangin maalam kon ang tinday sang talunon nga asno matawo nga tawo. Kon ihanda mo ang imo tagiposoon kag iuntay mo ang imo mga kamot sa iya, kon ang sala yara sa imo kamot, iwala ini, kag indi pagpapuy-a ang kalautan sa imo mga tolda, niyan sa pagkamatuud bayawon mo ang imo nawong, nga wala sing kahuy-anan; magatindog ka sing malig-on kag indi mahadlok. Malimtan mo ang imo kalisud, nga dumdumon mo ini subong sang mga tubig nga nagailig palayo. Ang imo kabuhi magasilak pa sang udtong-adlaw; ang kadulom sini mangin subong sang kaagahon. Magabatyag ka sing kalig-onan, kay may paglaum; magatan-aw ka sa palibot kag magahigda sing malinong. Magahigda ka nga wala sing bisan sin-o nga magpahadlok sa imo, kag madamo ang magapangita sang imo kahamuot. Apang ang mga mata sang mga malaut magapalong; madula sa ila ang tanan nga palalagyuhan, kag ang ila lamang paglaum amo ang pagtakpan sang ila ginhawa.”