Sofar javob beradi

Zofar hammadan ham qattiqroq gapiradi: Ayub haddan tashqari koʻp gapiryapti, Xudo esa uni gunohiga yarasha emas, undan kamroq jazolagan. Gunohni chodirlaringdan chiqarib tashla, deydi u, shunda hayoting tush paytidan ham yorugʻroq boʻladi. U oʻz gapiga mutlaqo ishonadi va buni aybsiz odamga aytyapti.

11-bob.

Shunda naamatlik Sofar javob berib dedi: “Bu soʻzlar seli javobsiz qolsinmi? Shunchalik gapga toʻla odam haq deb topilsinmi? Quruq gaplaring boshqalarni jim qildirsinmi? Seni uyaltiradigan hech kim boʻlmay, masxara qilaverasanmi? Axir, sen: «Taʼlimotim sof, Sening nazaringda men tozaman», deysan. Ey koshki, Xudo gapirsa, senga qarshi Oʻz lablarini ochsa edi, va donolik sirlarini senga ochib bersa edi — chunki haqiqiy donolikning ikki tomoni bor. Bilib qoʻyki, Xudo seni aybing loyiq boʻlgan jazodan kamroq jazoladi. Xudoning chuqur sirlarini anglay olasanmi? Qodir Xudoning chegarasini topa olasanmi? Ular osmonlardan balanddir — nima qila olasan? Goʻrdan chuqurroq — nimani bila olasan? Ularning oʻlchovi yerdan uzunroq, dengizdan kengroqdir. Agar U oʻtib, kishanlasa va hukmga chaqirsa, Uni kim qaytara oladi? Axir, U qadrsiz odamlarni biladi; yomonlikni koʻrsa, uni payqamaydimi? Lekin yovvoyi eshakning qulunchogʻi inson boʻlib tugʻilgandagina, miyasi boʻsh odam dono boʻladi. Agar yuragingni tayyorlasang, Unga qoʻllaringni choʻzsang, qoʻlingda gunoh boʻlsa, uni yoʻqot, chodirlaringda hech qanday adolatsizlik makon topmasin, shunda, albatta, uyatdan xoli boʻlib, yuzingni koʻtararsan; mustahkam turasan, qoʻrqmaysan. Qaygʻuyingni unutasan, uni oqib ketgan suvlardek eslaysan. Hayoting tush payti quyoshidan ham yorugʻroq boʻladi; uning zulmati tong kabi boʻlar. Oʻzingni xavfsiz his qilasan, chunki umid bor; atrofga boqib, osoyishta yotasan. Seni qoʻrqitadigan hech kim boʻlmay yotasan, koʻplar sening iltifotingni izlashadi. Lekin fosiqlarning koʻzlari xira tortadi; har qanday qochish yoʻli ulardan yoʻqoladi, ularning yagona umidi — soʻnggi nafasini chiqarishdir.”