Ayub Mangsuli
Ayub mbales sindiran nganggo sindiran, kawicaksanan bakal mati bareng karo kowe, banjur kandha yen kewan lan manuk wae ngerti yen astane Rama kita sing nindakake iki. Geguritane ora nglipur: Allah nglucuti para penasehat, hakim, imam lan ratu, lan ninggal para pemimpin bumi grayah-grayah ing pepeteng.
12 1Banjur Ayub mangsuli: 2“Ora mangu-mangu, kowe iku wonge, lan kawicaksanan bakal mati bareng karo kowe. 3Nanging aku uga duwe akal kaya kowe; aku ora kalah karo kowe. Sapa kang ora ngerti bab kaya mangkono iku? 4Aku dadi gegujengan kanggo kanca-kancaku—aku, kang nyebut asmane Gusti Allah lan Panjenengane paring wangsulan marang aku; wong kang bener lan tanpa cacad, saiki dadi gegujengan. 5Wong kang kepenak uripe ngremehake bilai— tamparan kang wis cumawis tumrap wong kang sikile kaplese. 6Tarube para begal padha tentrem, lan wong kang gawe nepsune Gusti Allah padha ayem—yaiku wong kang nggawa allahe ing tangane dhewe. a a v6 Wong kang nggawa allahe ing tangane dhewe: wong kang ngendelake kekuwatane dhewe sakabehe, dudu Gusti Allah. 7Nanging takona marang kewan-kewan, mesthi bakal mulang kowe; lan manuk ing awang-awang, mesthi bakal nyritani kowe; 8utawa kandhaa marang bumi, mesthi bakal mulang kowe; lan iwak ing segara bakal nerangake marang kowe. 9Sapa ing antarane kabeh iku kang ora ngerti, yen astane Rama kita kang wis nindakake iki? b b v9 Ing sajroning bebantahan kang dawa karo kanca-kancane telu, iki siji-sijine panggonan Ayub nyebut Rama kita kanthi asmane—asma sesambungan kang ora bakal digunakake dening para kancane. Atine, sanadyan ing sajroning protes, isih tansah ngranggeh marang Sang Rama kang biyen ditepungi. 10Ing astane dumunung uripe saben kang urip lan napase sakabehing manungsa. 11Apa kuping ora nyoba tembung-tembung, kaya cethak kang ngrasakake pangane? 12Kawicaksanan tinemu ing wong kang wis tuwa, lan pangreten ana ing dawaning umur. 13Ing Panjenengane dumunung kawicaksanan lan kaprawiran; Panjenengane kagungan rembug lan pangreten. 14Apa kang dibubrah Panjenengane, ora bisa dibangun maneh; sapa kang dikurung Panjenengane, ora bisa diluwari. 15Manawa Panjenengane nahan banyu, mesthi padha asat; manawa Panjenengane nguculake, mesthi ngelebi bumi. 16Ing Panjenengane dumunung kakuwatan lan kawicaksanan kang sejati; wong kang diapusi lan wong kang ngapusi, loro-lorone kagungane Panjenengane. 17Panjenengane nggiring para juru rembug kanthi karampas, lan ndadekake para hakim dadi wong bodho. 18Panjenengane ngudhari bebandan kang dipasang dening para raja, lan naleni bangkekane dhewe nganggo cawet. 19Panjenengane nggiring para imam kanthi karampas, lan ngrubuhake wong kang wis suwe mapan kalungguhane. 20Panjenengane mbungkem lambene wong kang dipracaya, lan ngilangi pangretene para tuwa-tuwa. 21Panjenengane ngesokake pangremeh marang para panggedhe, lan ngrampas pangwasane wong kang rosa. 22Panjenengane mbukak prakara kang jero saka ing pepeteng, lan nggawa pepeteng kang kandel menyang ing pepadhang. 23Panjenengane ndadekake bangsa-bangsa dadi gedhe, banjur numpes bangsa-bangsa mau; Panjenengane ngambakake bangsa-bangsa, banjur nggiring lunga. 24Panjenengane ngilangi akale para panggedhene bumi, lan ngulandarake dheweke ing ara-ara samun kang tanpa dalan. 25Wong-wong mau padha gagap-gagapan ing pepeteng tanpa pepadhang, lan Panjenengane njalari dheweke gloyoran kaya wong mendem.”