Ayub Mangsuli Para Mitrane
Ayub nyebut kanca-kancane dhukun sing ora ana gunane, sing nutupi nganggo goroh, lan ngelingake yen Allah ora bakal seneng marang wong sing mbelani Panjenengane kanthi cidra. Dheweke kepengin mbeberake perkarane marang Allah piyambak: sanadyan Panjenengane mateni aku, aku bakal ngarep-arep marang Panjenengane. Banjur, yagene Paduka ndhelikake wadana Paduka?
13 1“Lah, mripatku wis ndeleng kabeh iki; kupingku wis krungu lan ngerti bab iku. 2Apa kang kokngerteni, iya dakngerteni uga; aku ora kalah karo kowe. 3Nanging aku kepengin matur marang Kang Mahakwasa, lan aku kepengin ngaturake prakaraku marang Gusti Allah. 4Nanging kowe padha nutup-nutupi kanthi goroh; kowe kabeh iku juru tamba kang ora ana gunane. 5Saupama kowe padha gelem meneng babar pisan—iku bakal dadi kawicaksananmu! 6Saiki rungokna bantahanku, lan gatekna panyuwune lambeku. 7Apa kowe arep goroh kanggo mbelani Gusti Allah, lan ngucap cidra kanggo Panjenengane? 8Apa kowe arep tumindak pilih kasih tumrap Panjenengane? Apa kowe arep mbelani prakarane Gusti Allah? 9Apa bakal becik tumrape kowe nalika Panjenengane mriksa kowe? Utawa apa kowe bisa ngapusi Panjenengane kaya anggonmu ngapusi manungsa? 10Panjenengane mesthi bakal ndukani kowe yen kowe tumindak pilih kasih kanthi sidheman. 11Apa kaagungane ora bakal medeni kowe, lan rasa wedi marang Panjenengane ora tumiba ing kowe? 12Pepeling-pepelingmu iku bebasan awu; tamengmu kagawe saka lempung.
13“Padha menenga ana ing ngarepku, lan jarna aku ngomong; apa wae kang teka, ben tumiba marang aku. 14Yagene aku kudu ngetohake dagingku dhewe lan nggegem nyawaku ing tanganku dhewe? 15Senajan Panjenengane nyedani aku, aku bakal tetep ngarep-arep marang Panjenengane; ewadene aku bakal mbelani laku-lakuku ana ing ngarsane. a a v15 Sanadyan ing sajrone pambantahane, pangandele Ayub tetep tumuju marang Gusti Allah. Sesambungan kang gembleng iku kelakon mengko — Ayub ndeleng Rama kita adhep-adhepan ing pungkasaning kitab iki. 16Iki uga bakal dadi karahayonku, awit ora ana wong duraka kang wani sowan ing ngarsane. 17Rungokna kanthi premati tembung-tembungku; kareben pratelanku tumeka ing kupingmu. 18Lah, aku wis nyawisake prakaraku; aku ngerti yen aku bakal kabeneran. 19Sapa kang arep madoni aku? Awit yen mangkono aku bakal meneng lan mati.
20“Namung kaparingana kawula kalih prakawis, temah kawula boten badhe ndhelik saking ngarsa Paduka: 21Mugi asta Paduka katebihaken saking kawula, saha sampun ngantos ajrih dhateng Paduka damel giris ing manah kawula. 22Lajeng mugi Paduka nimbali, kawula badhe munjuk wangsulan; utawi kawula ingkang matur, lan Paduka paring wangsulan dhateng kawula. 23Pinten kathahipun kalepatan saha dosa kawula? Mugi kawula Paduka tedahaken pambalela saha dosa kawula. 24Kenging punapa Paduka ngaling-alingi pasuryan Paduka saha nganggep kawula minangka mengsah Paduka? 25Punapa Paduka badhe medeni godhong ingkang katiyup angin, saha mbujeng mrambut ingkang garing? 26Awit Paduka nyerat prakawis ingkang pait tumrap kawula, saha ndadosaken kawula ngwarisi dosa-dosa ing mangsa enem kawula. 27Paduka masang suku kawula ing pasungan, saha Paduka nitipriksa sadaya margi kawula; Paduka netepaken wates tumrap tlapakaning suku kawula.
28“Mula manungsa rusak kaya kayu kang bosok, kaya sandhangan kang dipangan renget.”